Annibal's Weblog

"Já hoor", hoor ik mijn lezers nu en masse denken. "Heb je háár weer. Nou is ze alwéér moe.."

Klopt. Ik ben alwéér moe. Er lijkt geen einde aan te komen, aan die moeheid van mij. Ik slaap allang niet meer zo slecht, droom allang niet meer zo levendig. Maar moe ben ik nog steeds. Grote donkere kringen met kreukels erin heb ik tegenwoordig, onder mijn ogen. Dus werd het eens tijd om te kijken waar dat nu toch aan lag. De dokter zei me dus dinsdag, dat het misschien eens tijd werd om bloed te laten prikken. Dat laat ik dus morgenochtend maar eens doen. Wellicht is het iets met de schildklier. Het kan ook iets met suiker zijn. Of misschien is mijn hooikoorts gewoon een flink stuk erger als ik dacht. Volgende week zullen we het weten. Met een beetje geluk zelfs met een gemakkelijk te behandelen uitslag, zodat ik op onze bruiloft weer kreukloos door het leven ga. Pfeiffer kan het in elk geval niet zijn, als het goed is. Want die heb ik vier jaar geleden al gehad. 

Er zitten slechts nog 2 flaws in dit plan: ik moet er verdomde vroeg mijn nest voor uit, en ik ben bang voor naalden. Vandaar dus, dat mijn moeder mij hoogstpersoonlijk naar de prik-afdeling van het ziekenhuis zal escorteren. Wie kan het immers over het hart verkrijgen zich te verslapen, wanneer de bloedeigen moeder voor de deur zal staan? En wie kan weigeren, wanneer de mama zegt dat je níet weg mag gaan als je bijna aan de beurt bent? 

Morgenochtend it is…

Ik kijk voor mij uit, een hand boven mijn ogen tegen de zon. Een lang weekend strekt zich voor me uit als een landschap; het gras is groen, een beekje klatert rustig langs haar oevers. In het landschap staan hier en daar wat gebouwtjes: een bioscoopbezoek, een dagje klussen bij een vriendin, het schrijven van enveloppes*. Maar toch overheerst de rust. Ik heb het gevoel dat ik met mijn blote voeten door het koele gras kan rennen, mijn zomerjurkje fladderend om mijn benen. Ik zou kunnen liggen in het gras, de ogen gesloten, genietend van de zon. Ik zou kunnen schuilen onder een afdakje, luisterend naar het geruis van de vallende regen op het bladerdak van de bomen. Ik zou kunnen spelen tussen de flarden mist, of kunnen staren naar de wolken. Wat ik maar wil, het kan allemaal.

Ik kijk om me heen en overal waar ik kijk zie ik tijd. Ik weet, dat ik haar sneller voorbij ben als ik nu denk en hoop; voor ik het weet ben ik het prachtige dal alweer uit en loop ik tussen de gebouwen door, die de afspraken in mijn agenda vormen. Maar voor nu geniet ik er maar even van…

*: De uitnodigingen voor onze bruiloft zijn binnen!

Iedereen heeft zijn paden te volgen. Voor sommigen is het moeilijk een pad te kiezen, anderen hebben al snel een duidelijke route voor zichzelf uitgestippeld. Het kan moeilijk zijn om te zien, maar soms moet je een vol overtuiging gekozen pad verlaten om ervoor te zorgen dat de stappen die je elders hebt afgelegd niet teniet worden gedaan. Het kan raar lopen: misschien dacht je het pad op privé-gebied nog niet te hebben gevonden terwijl je je werk-pad altijd als de leidraad in je leven zag, maar blijkt dit plotseling andersom te zijn. Soms ben je absoluut zéker van iets, dat niet blijkt te kloppen. Als je een pad al een tijd bewandelt, als je er al veel tijd en energie in hebt gestoken, als je veel andere zaken voor het bewandelen van juist dít pad opzij hebt gezet, kan het behoorlijk pijnlijk zijn wanneer je erachter komt dat het pad dat je gekozen hebt je éigenlijk niet past. Maar het kan ook pijnlijk zijn dit van een ander aan te moeten zien: je kan deze persoon niet helpen, hij of zij zal zelf uit moeten vinden dat het pad dat gevolgd wordt hen misschien meer schade berokkent dan goed doet.

Maar gelukkig, na het pijnlijke gedeelte van dit besef, als het gevoel dat je toekomst instort is weggeëbt, volgt er altijd toch weer zonneschijn: het stralende moment dat je erachter komt dat er meerdere wegen naar Rome leiden.. En dan kun je misschien wel samen op weg.

Is er niets lekkerder dan langer in bed blijven liggen dan eigenlijk de bedoeling was; ookal ben je éigenlijk toch allang wakker.. En heb je een hoop te doen. Gewoon stiekum blijven liggen, een beetje kletsen, beetje plagen (ik voer hele dialogen met Paul via mijn knuffelkonijn Nijn, die niet eens kan praten) en een beetje kietelen.

Moederdag heeft er niet onder geleden, het huishouden wel. Maar ik had toch al last van mijn nek.. Dus dat zien we morgen wel weer.

Op de foto: Nijn leest, in onze afwezigheid, nog wel eens een boekje..

"Ik zou je als prijs de CD kunnen sturen?!" reageerde B.A.R.T. op een reaktie van mij op één van zijn logjes.
"Tuurlijk, gooi maar op die CD! Ben er wel nieuwsgierig naar.." Riep ik terug. Ik had wel eens eerder een muzikaal voorproefje van hem gekregen, over de FTP.
Maar het verwachtte e-mailtje bleef uit. Er volgde wel iets anders: een pakketje van Bol.com. Geadresseerd aan Annibal Lecter, met een CD erin. De nieuwe van Ellen ten Damme, om precies te zijn! De CD zit nu in de speler, en of het komt doordat ik 'm van twee hele lieve mensen heb gekregen weet ik niet, maar ik vind 'm helemaal cool! Zelfs het zilveren inpakpapiertje dat eromheen zat wordt goed gebruikt: de katten hebben er een half uur lang mee liggen spelen.

B.A.R.T. en D.U.S.H.I.: ONWIJS dank jullie wel!

Vandaag had ik mijn ADV-dag en om er zeker van te zijn dat ik me niet zou vervelen, plande ik 'm zo vol als ik kon. In de ochtend had ik een proefmake-up voor de bruiloft (yay ) en strak daarna had ik in de stad afgesproken met vriendin Eefke, om in sneltreinvaart een autoradio, een moederdagcadeau, een camera-onderhouds-setje en bruids-lingerie aan te schaffen. Zowel de make-up als het winkelen gingen briljant (mijn maandenlange zoektocht naar een geschikte visagiste heeft z'n vruchten afgeworpen en op de lingerie na hebben we alles gevonden dat we hebben wilden) en hierna restte me slechts nog twee dingen: een retourtje Albert Heijn en een fietstoch terug naar huis met windkracht weet-ik-het-hoeveel (maar-wel-veel).

Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen dat ik behóórlijk moe was, tegen de tijd dat ik mijn vele tassen over de drempel van ons lieftallige huisje sjouwde. Dat lieftallige huisje had echter nog even een kleine verassing voor me in petto: er kwam een flinke plas ranzig bruin water onder de deur van de gangkast door. Verschrikt trok ik de deur open: de CV-ketel hangt daar! Maar het lag niet aan de leidingen: grote druppels water dropen van de schoorsteenbuizen van de ketel af. Zo snel als ik kon trok ik de stekker van de ketel uit het stopcontact, haalde ik de bak met nieuw kattengrit uit de kast (gelukkg nagenoeg ongedeerd) en zette ik een emmer onder de stroom water. En nu? Wat het probleem was, dat wist ik al wel: het dak staat waarschijnlijk vol water vanwege verstopte afvoerpijpen. Hadden we het vandeweek op de VVE-vergadering nog over gehad. De VVE-meneren waar dit soort dingen gemeld moeten worden hadden er echter al een bandje op staan. Vrijdagmiddag, huh. Briljante timing natuurlijk ook, sinds Paul niet meer thuis zou komen vanavond i.v.m. een YMCA-weekend. Uiteindelijk is Paul tóch naar huis gekomen, heb ik tóch een alarmnummer-achtig iets van de VVE kunnen bellen (alhoewel, zó alarm is het nu ook weer niet, want "er kan absoluut geen énkele tijdsindicatie worden afgegeven m.b.t. de komst van een loodgieter, mevrouw") en wist mijn papa aan de telefoon te melden dat de CV-ketel hier in elk geval niet stuk van kon gaan.

Daar zit ik dus, met continue het geluid van druppelend water op de achtergrond. Ik moet ineens héél vaak plassen nu. En met enige regelmaat vergeet ik het lekkage-verhaal heel even en vraag ik me af wat de katten toch aan het doen zijn, om er vervolgens achter te komen dat die alledrie liggen te pitten. Tegen beter weten in hoop ik dat er toch echt snel een loodgieter voor de deur staat, want als het wéér zo hard gaat regenen wordt het waarschijnlijk pas écht feest…

Vandaag arriveerde het verjaardagscadeau dat ik had besteld voor mijn 3 lieve snoepjes. Althans, het kán door alledrie gebruikt worden, maar het is eigenlijk met name voor Beertje bestemd. Voorzichtig lieten we haar het cadeau passen; het stond haar absoluut bééldig! Maar mijn vrees was, zoals reeds verwacht, niet ongegrond: wóedend was ze, toen we haar haar kattenbelletje omhingen. Gelukkig hoeft ze 'm niet altijd om. Slechts wanneer er veel visite is, waardoor zij zich op de meest debiele plekjes gaat verstoppen (zodat vervolgens het volledige feestgedruis zich op handen en knieën over de grond verplaatst, op zoek naar een zwáár vermist katje), zullen we haar laten rinkelen. Zo vinden we haar tenminste nog eens een keertje terúg, als zij zich weer eens verstopt in een computer, of achter een matras..*

Hoewel ik het, als ik héél eerlijk ben, totaal niet vervelend zou vinden om het hangertje zelf te houden. Volgens mij staat 'ie namelijk nèt zo beeldig aan mijn telefoon Best leuk, die katten-sieraden-collectie van de Sheba!

*: De enige smet op Paul's verjaardag afgelopen maand: Beertje was verdwenen! Omdat we een tijd met wat mensen op balkon hadden gezeten en niemand vervolgens nog wist wie het balkon had afgesloten én er iemand even naar buiten was gelopen om iets bij haar fiets te doen, werd de paniek al maar groter toen mijn lieve Pooh in geen velden of wegen te bekennen was. Pas toen ik en Paul al als bezetenen op handen en knieën door de buurt kropen op zoek naar ons vermiste schatje (en het volledige feestje was gestagneerd tot een paniekerige zoektocht) lichtten er twee ogen op.. In een oude computer :-/

Geduldigheid is een eigenschap, waarin ik niet al te overvloedig ben bedeeld. Ik doe alles snel en ik wíl dus ook alles snel. Nummer één in mijn irritatie-top10 is dan ook 'slome mensen' en als je mij écht over de zeik wil hebben, moet je me ergens véél langer voor laten wachten dan nodig is. Helaas zijn er ook situaties waarin ik geen andere mogelijkheid heb dan toch te wachten en, hoewel dit voor mij bijzonder frustrerend is, is dit voor mij vaak ook een gedwongen lesje nederigheid dat ik soms best wel eens verdien. Vergeet nooit het verschil tussen belangrijke dingen en bijzaken..

Op twee weken na een half jaar geleden werd ik aangereden. Op twee weken na een half jaar geleden werd ik volledig uitgekafferd en uitgemaakt voor leugenaar door degene die mij aanreed. Mijn broertje, die bij mij in de auto zat, was al geen ander lot beschoren: ook hem werd toegesnauwd dat hij niet mocht liegen. Iets dat wèl sterk in mij vertegenwoordigd is, is een rechtvaardigheidsdrang en ik heb dan ook een half jaar lang (minus twee weken) vreselijk ingezeten over dit hele gebeuren. Ik kreeg het namelijk niet voor elkaar te bewijzen dat ik geen leugenaar ben. Gelukkig is model Annibal 1.0 tevens uitgerust met een flinke dosis doorzettingsvermogen en doormiddel van het ophangen van advertenties vond ik een getuige. En vandaag, dan eindelijk, na op-twee-weken-na-een-half-jaar, volgde het verlossende woord: ik word in het gelijk gesteld en ik krijg mijn schade betaald. Inclusief de wettelijke rente en de kosten die ik heb gemaakt voor het bewijzen van mijn zaak. Het geld is prettig, de wetenschap dat mijn auto góed gerepareerd kan worden (i.p.v. enig oplapwerk zodat 'ie met een beetje geluk nog een jaartje meekan) is geweldig. Maar de daadwerkelijke voldoening komt voort uit iets anders. Het gevoel van overwinning volgt uit de absolute zekerheid, dat niemand ooit aan mijn verhaal zal kunnen twijfelen. Dat ik volkomen onterecht lamgeblèrd ben, dat het nergens op sloeg mij en mijn broertje voor leugenaars uit te maken. Haar straf is, dat ik mijn geld heb, en dat zij nog een jaartje of 5 langer bij Rialto* rond mag blijven hangen…

Bij thuiskomst wachtte mij nog een verassing: er lag een brief in de bus. Begin maart schreef ik, in navolging van Kelly, een brief aan een gedetineerde in Amerika. Lang was het stil en ik stond net op het punt nog een korte brief te schrijven om te vragen of mijn eerste brief wel was aangekomen.. Maar dit is niet meer nodig. Juist vandaag ontving ik het langverwachte antwoord, alsof de kosmos (of wie hier dan ook over gaat) besloot dat vandaag de dag was dat mijn open eindes een passende afsluiting zouden krijgen.

Maar alas, ook in mijn geweldige, blije bui wachtte mij een lesje nederigheid: zojuist ontving ik bericht dat na een lang, vreselijk en pijnlijk ziekbed de vader van mijn tante is overleden. De afsluiting van niet minder als een leven komt juist vandáág op mijn pad en wat de kosmos (of wie hier eventueel dan ook over zou gaan) me hiermee wil zeggen, daar ben ik nog niet helemaal uit. Het enige dat ik weet, is dat ik meeleef met mijn lieve familieleden, terwijl ik tegelijkertijd mijn vele zegeningen tel..

*: Rialto is een verzekeringsmaatschappij voor zgn. 'zware risico's', hetgeen je in normaal nederlands 'mensen die geen enkele andere verzekeraar nog wil hebben' kunt noemen. Rialto accepteert deze mensen wèl.. Maar natuurlijk wel met een bijbehorend prijskaartje.
N.B.: De tekening is van één van mijn favoriete kunstenaars Brian Froud.

Ons gezellige, leuke, warme weekendje weg is weer voorbij en we zijn weer thuis. Morgen begint het werk alweer, maar gelukkig hebben we de foto's nog..

Het park doet veel met natuurbehoud en hebben een aantal projecten hierin lopen, waardoor ze o.a. otters en kraanvogels hebben:

Maar er was ook genóeg 'gewone' natuur te vinden:

Een vroege ochtendwandeling leverde wat leuke foto's op:

Meer foto's (en grotere versies van deze) zijn uiteraard te vinden op mijn Flickr-account. Jammer hoe snel zulke dingen altijd voorbij gaan..

Komend weekend gaan we een weekendje weg. Het is een jaarlijks terugkerend fenomeen: naar Center-Parcs toe met Paul, Paul's ouders en Paul's zus Suus. Het is altijd erg gezellig, dus ik heb er érg veel zin in. Alleen moet ik wel even góed mijn lijstje met to-do's volgen: foto's op de pc zetten en de geheugenkaart van mijn camera legen, opruimen en schoonmaken, bed verschonen, Wim er nog even aan herinneren dat hij op moet passen, nachecken of er genoeg kattenvoer staat, tas inpakken, laatste telefoontjes plegen, rekeningen betalen, boodschappen doen (wij zorgen dit jaar voor het ontbijt) en tanken.

Vrijdagavond, direct na het eten, springen we in de auto en rijden we een weekendje chillen tegemoet. We moeten alleen nog even verzinnen hoe we dat doen met dodenherdenking, want zoals ik eerder al schreef vind ik het heel belangrijk hier stil bij te staan…