Sovjet-sjoppen
Er viel mij vandaag een héle vreemde gewaarwording ten deel: de plaatselijke buurtsuper in de omgeving van mijn werk was leeg. Leeg. Nietsvermoedend wandelde ik de poortjes van de Albert Heijn in kwestie door en pakte een mandje. Ik was nog in de volste veronderstelling dat ik dat mandje nodig had namelijk, want ik verwachtte eigenlijk er het één en ander aan te kunnen schaffen. Melk bijvoorbeeld, en brood, en een belegje, en héél stiekum had ik mezelf zelfs al zo'n ultiem yummie verse muffin beloofd, want die zijn altijd zo lekker daar. Maar helaas: via mijn gebruikelijke tussendoorpaadje kwam ik als eerste aan bij de melk en het volledige melk-schap was leeg. Geen halfvolle melk, geen volle melk, zèlfs geen karnemelk.. Mijn verwende hersentjes konden het aangezicht van de lege muur, alwaar normaalgesproken karren vol pakken melk staan, maar moeilijk bevatten. Verward liep ik door naar het brood. Waarschijnlijk waren ze nèt de nieuwe melk-karren uit het magazijn aan het halen.
Maar mijn brood was óók op. Gelukkig waren er nog wel wat andere soorten, dus dat was niet zo'n probleem. Had ik ook maar niet zo laat met pauze moeten gaan, dacht ik nog. Ik weet immers toch dat mijn brood altijd hard gaat daro? De vleeswaren dan. Maar ook daar waren grote gapende gaten op de plekjes waar normaalgesproken lekkere vleesjes uitgestald liggen. Ik liep nog even terug naar de melk, maar ook daar was er geen waarneembare verandering in de situatie. Beduusd rende ik om de één of andere reden (vraag me niet waarom) naar de groente (zo ongeveer my least favourite afdeling ever), alwaar óók het hele schap leeg stond. In mijn achterhoofd hoorde ik een Twilight Zone-muziekje en ik vroeg me af waarom ik in hemelsnaam mijn voedselbonnen had vergeten. Mijn mandje klemde ik wat steviger vast; mochten er gevechten ontstaan, zouden ze er nog een flinke dobber aan hebben mij mijn brood te ontfutselen. Zo snel als ik kon rekende ik af (en ik kan me niet heugen wanneer dát voor het laatst zo snel ging; zulke zielige korte rijtjes heb ik daar in mijn leven nog nooit gezien) en vroeg tijdens het pinnen voorzichtig aan de kassière "of het echt zó hard was gegaan, met die feestdagen ertussen." Even keek ze me niet-begrijpend aan. Vervolgens slaakte ze een zucht en zei ze "Nee, maar er is één of andere computerstoring bij het hoofdkantoor. Nu krijgen we helemaal níets geleverd.."
Ik zette het op een lopen, terug naar mijn werk. Uit angst ingehaald te worden door een millenium-probleem met een flinke baard.
May 29th, 2007 at 23:21
Dat is zeker een rare gewaarwording, al die lege schappen.
Liefs!
Gelukkig hadden ze nog wel wat..
Hoef je niet helemaal honger te lijden.
May 30th, 2007 at 00:00
Hihi, daar hebben wij in Rotterdam nou NOOIT last van… wat een armoede daar in Den Haag, joh
(Millennium… Ook een goede serie trouwens! En strontgoedkoop, dus als je nog een nieuwe kortetermijnverslaving zoekt? **grin**)
May 30th, 2007 at 00:16
Ik ken een leuke televisieserie. Terug naar de natuur, heet die.
May 30th, 2007 at 11:51
Wat een rare gewaarwording moet dat zijn, lege schappen in de supermarkt. Dat zijn we idd niet gewend.
May 30th, 2007 at 13:00
Toen wij in CUBA waren kwamen we dergelijke winkels (zowel van voeding als bijv. een schoenenwinkel met 3 paar schoenen of tien boeken)… erg weird!
May 30th, 2007 at 18:10
in tijden van non-nieuws ga je je afvragen of bokito in die supermarkt is geweest. en ja, drie jaargangen van de serie milennium waren eveneens zeer de moeiete waard!
May 30th, 2007 at 23:25
@ Erica: Nou, echt man.. Verwend he? Kon het niet helemaal vatten om eerlijk te zijn
Hihi, dat gelukkig weer niet idd! Liefs!
@ Jeff: Whaha, niet? Handig
(Jah, die volgde ik toen ik nog thuis woonde inderdaad, érg stoere serie ook.. Ze máken ze wel, er zijn er alleen zo weinig ;-))
@ Vedat: Hum, ikke niet
@ Jackie: Klopt, nooit gedacht dat ik daar zo niet tegen zou kunnen
@ B.A.R.T.: Dat hoorde ik inderdaad ook al van mijn schoonzus, die er afgelopen winter geweest is. Bizar!!
@ Andre: Whaha, inderdaad.. Doet me denken aan die domino-mus
Mee eens!