Route
Iedereen heeft zijn paden te volgen. Voor sommigen is het moeilijk een pad te kiezen, anderen hebben al snel een duidelijke route voor zichzelf uitgestippeld. Het kan moeilijk zijn om te zien, maar soms moet je een vol overtuiging gekozen pad verlaten om ervoor te zorgen dat de stappen die je elders hebt afgelegd niet teniet worden gedaan. Het kan raar lopen: misschien dacht je het pad op privé-gebied nog niet te hebben gevonden terwijl je je werk-pad altijd als de leidraad in je leven zag, maar blijkt dit plotseling andersom te zijn. Soms ben je absoluut zéker van iets, dat niet blijkt te kloppen. Als je een pad al een tijd bewandelt, als je er al veel tijd en energie in hebt gestoken, als je veel andere zaken voor het bewandelen van juist dít pad opzij hebt gezet, kan het behoorlijk pijnlijk zijn wanneer je erachter komt dat het pad dat je gekozen hebt je éigenlijk niet past. Maar het kan ook pijnlijk zijn dit van een ander aan te moeten zien: je kan deze persoon niet helpen, hij of zij zal zelf uit moeten vinden dat het pad dat gevolgd wordt hen misschien meer schade berokkent dan goed doet.
Maar gelukkig, na het pijnlijke gedeelte van dit besef, als het gevoel dat je toekomst instort is weggeëbt, volgt er altijd toch weer zonneschijn: het stralende moment dat je erachter komt dat er meerdere wegen naar Rome leiden.. En dan kun je misschien wel samen op weg.
May 14th, 2007 at 18:37
een reisgenootje is fijn inderdaad, en lukt het niet op de ene manier, geen nood.. er zijn altijd andere manieren om ergens te komen.
Kus!
May 14th, 2007 at 20:13
ik herken de doodlopende weg. maar ik herken tevens de moeite alsnog om te keren…
May 14th, 2007 at 20:48
Hoe luidt het spreekwoord ook alweer? Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Soms moet je het roer rigoreus omgooien en bovenal zul je merken: goh de wereld draait gewoon door. Maar ik herken wel wat je zegt hoor. Ik zit nu op een weg op werkgebied waarvan ik er nog niet uit ben of hij dood gaat lopen of niet.
Succes met het vinden van het juiste pad.
May 14th, 2007 at 23:30
Oef, herkenbaar, hoor… misschien geef je hier wel The Meaning of Life weer in een paar zinnen
Heb zelf gelukkig nooit echt meegemaakt dat ik vol overtuiging op pad ging en dat de weg uiteindelijk doodliep, maar zoals je weet zaten er tot nu toe wel behoorlijk veel kuilen in de route… Maar zoals je zelf al zo mooi zegt: Gelukkig leiden er meer wegen naar Rome, al moet je daar soms ff wat langer naar zoeken! Jammer dat ze daar dan weer geen gidsen voor hebben die je de ultieme waarheid kunnen vertellen, he? 
May 15th, 2007 at 11:58
Een oude wijsheid, Annibal.
May 16th, 2007 at 18:05
Die afslagen en re-routings houden je scherp..
May 16th, 2007 at 19:50
Mijn pad is ondertussen een enorme omweg geworden,
Het einde ervan is ook nog steeds niet echt duidelijk.
De dorpen die ik onderweg ben tegen gekomen heten geluk, pech en tegenslag.
Geluk is toch het dorp waar ik uiteindelijk steeds naar terugkeer.
Ik weet zeker dat de dorpen die geluk heten de rode draad op het aanleggen van je pad zullen zijn.
Pa
May 16th, 2007 at 22:52
@ Nelis: Zo is het maar net
Kus!
@ Andre: Gelukkig is daar soms die helpende hand..
Dank je, jij succes met jóuw pad!
@ Janneman: Hey, die kende ik helemaal nog niet, dank je wel! Vervelend is dat he? Dat punt dat je niet weet of je een ander pad moet zoeken, of deze wel echt dood gaat lopen.. Gelukkig komt tijd, komt raad
@ Jeff: Haha, terwijl ik dit schreef moest ik ook continue denken aan lonely planets enzo
Die kuilen in de weg herken ik idd ook nogal, maar zonder die kuilen zou je denk ik de stukken weg die wèl lekker lopen minder waarderen, dus laten we het er maar op houden dat ze niet helemáál nutteloos zijn 
@ Vedat:
@ Bijzonder: Dát is zeker waar, en soms kom je via die kleine afslagjes en re-routings op de mooiste plekjes..
@ Papa: Die dorpen kennen wij inderdaad ook, maar gelukkig is Gelukkig er één van he? Dank u wel papa