Met een professor Barabas in huis:
(De uitvinding van vandaag: het laserlampje aan de boormachine. Gevolg: 3 katten gek 
)
Er viel mij vandaag een héle vreemde gewaarwording ten deel: de plaatselijke buurtsuper in de omgeving van mijn werk was leeg. Leeg. Nietsvermoedend wandelde ik de poortjes van de Albert Heijn in kwestie door en pakte een mandje. Ik was nog in de volste veronderstelling dat ik dat mandje nodig had namelijk, want ik verwachtte eigenlijk er het één en ander aan te kunnen schaffen. Melk bijvoorbeeld, en brood, en een belegje, en héél stiekum had ik mezelf zelfs al zo'n ultiem yummie verse muffin beloofd, want die zijn altijd zo lekker daar. Maar helaas: via mijn gebruikelijke tussendoorpaadje kwam ik als eerste aan bij de melk en het volledige melk-schap was leeg. Geen halfvolle melk, geen volle melk, zèlfs geen karnemelk.. Mijn verwende hersentjes konden het aangezicht van de lege muur, alwaar normaalgesproken karren vol pakken melk staan, maar moeilijk bevatten. Verward liep ik door naar het brood. Waarschijnlijk waren ze nèt de nieuwe melk-karren uit het magazijn aan het halen.
Maar mijn brood was óók op. Gelukkig waren er nog wel wat andere soorten, dus dat was niet zo'n probleem. Had ik ook maar niet zo laat met pauze moeten gaan, dacht ik nog. Ik weet immers toch dat mijn brood altijd hard gaat daro? De vleeswaren dan. Maar ook daar waren grote gapende gaten op de plekjes waar normaalgesproken lekkere vleesjes uitgestald liggen. Ik liep nog even terug naar de melk, maar ook daar was er geen waarneembare verandering in de situatie. Beduusd rende ik om de één of andere reden (vraag me niet waarom) naar de groente (zo ongeveer my least favourite afdeling ever), alwaar óók het hele schap leeg stond. In mijn achterhoofd hoorde ik een Twilight Zone-muziekje en ik vroeg me af waarom ik in hemelsnaam mijn voedselbonnen had vergeten. Mijn mandje klemde ik wat steviger vast; mochten er gevechten ontstaan, zouden ze er nog een flinke dobber aan hebben mij mijn brood te ontfutselen. Zo snel als ik kon rekende ik af (en ik kan me niet heugen wanneer dát voor het laatst zo snel ging; zulke zielige korte rijtjes heb ik daar in mijn leven nog nooit gezien) en vroeg tijdens het pinnen voorzichtig aan de kassière "of het echt zó hard was gegaan, met die feestdagen ertussen." Even keek ze me niet-begrijpend aan. Vervolgens slaakte ze een zucht en zei ze "Nee, maar er is één of andere computerstoring bij het hoofdkantoor. Nu krijgen we helemaal níets geleverd.."
Ik zette het op een lopen, terug naar mijn werk. Uit angst ingehaald te worden door een millenium-probleem met een flinke baard.
"Ohja, natuurlijk. Alle coole kids zijn het." zei een vriend van mij ooit, toen hij erachter kwam dat ik, net als hij, groot fan ben van de serie The Sopranos. En zo is het. Alle coole kids zijn het: fan van Tony en consorten. Via Jeffrey kwamen wij in aanraking met deze meesterlijke serie, via mijn goede vriend Jordy hebben wij vorige week hand kunnen leggen op de eerste DVD-box van seizoen zes. En ookal spraken Paul en ik vantevoren (als ware junks) af: met deze box gaan we zuinig doen.. Binnen no-time hebben we deze 12 afleveringen er doorheen gejast, zo net keken we de laatste twee afleveringen. Het is gewoon niet te doen: twee verslaafden en een volledige box vol splinternieuwe afleveringen die voorzien in die behoefte, die die leegte vervullen, die al sinds het kijken van de laatste aflevering van seizoen 5 een aantal maanden terug bij ons ontstaan is. En nu is die leegte er weer: box 2 van seizoen zes is nog lang niet uit. Die laatste box, dat wordt ook écht de laatste box: seizoen zes is het laatste seizoen dat gemaakt zal worden. Het wachten op deze box kan niet snel genoeg voorbij gaan, maar tegelijkertijd kan het niet lang genoeg duren. Na het zien van deze laatste 11 episodes zullen we ongetwijfeld weer van voren af aan beginnen, for old times sake. Omdat we Tony en zijn Family nog niet missen kunnen.
Ik ben eigenlijk niet zo'n heel erg series-mens. Maar voor déze serie maak ik graag een uitzondering.
Het is slecht, om van de ene kroeg de andere in te rollen. Het is slecht, om al van de wijn (en het bier) te proeven vlak nadat je je (enigzins verlate) lunch naar binnen hebt geschoven. Het is slecht, om er pas rond negenen achter te komen dat het al zó laat is. Het is slecht, om dan met íets (ahum) teveel op richting huis te rollen. En het is bovenal slecht, als je dan geen trek meer hebt in je avondeten en moeite hebt een logje te typen.
…..
Maar gezellig was het wèl… 
(*: Het is áltijd leuk om met je ceremoniemeesters te gaan lunchen en het draaiboek van D-Day door te spreken, om vervolgens nog een aantal vrienden te treffen in de volgende kroeg. Je moet er dan alleen wèl op bedacht zijn dat het vervolgens zó gezellig is dat je niet meer naar huis wil en je het risico loopt beschonken weer huiswaarts te keren vóórdat de warme prak binnen is gehaald.)
"Wat willen jullie hebben voor jullie trouwen? Wij willen jullie graag iets geven."
Zo luidde de vraag die mijn (aanstaande) schoonvader een paar maanden geleden aan Paul stelde aan de telefoon. "Daar moeten we even over nadenken" zei Paul en na enig beraad meldden wij, dat wij één ding hadden dat fier bovenaan ons verlanglijstje prijkte. Een tent. Ookal hadden we er daar al één van. Want ons lieve, trouwe tentje bleek toch een stuk minder geschikt te zijn om de weer-technisch wat mindere dagen in door te brengen, zo bleek tijdens die 3 behoorlijk natte dagen in Duitsland afgelopen vakantie. Wanneer je je avond ín de tent door moet brengen en daarbij geen gebruik kan maken van een voortent, zodat je dus maar op je bed moet gaan liggen (zitten is hoogst ongemakkelijk op een luchtbed) kom je er toch al gauw achter dat je niet al te veel noodweer kan hebben met een "precies groot genoeg" exemplaar.
Even moest Paul's vader er wel over nadenken: een tent is immers niet het eerste dat in je opkomt wanneer je je zoon en je aanstaande schoondochter wil verblijden met een duurzaam huwelijkscadeau. Toen mijn ouders echter riepen, dat zij dit cadeau wel sámen met mijn schoonouders aan ons wilden geven, vond hij dit zo'n leuk idee, dat we anderhalve maand geleden richting de jaarlijkse kampeerbeurs van de ANWB togen ter oriëntatie. En daar vonden we 'm: Dé Tent. Een ons onbekend merk, Outwell, sprak ons erg aan en had een tweetal tenten in het assortiment die aan al onze eisen én meer voldeden. Een ruime voortent om ook 'binnen' te kunnen zitten, een hoog 'plafond' om in de tent te kunnen staan, een shitload aan handige snufjes, robuuste tentstokken en een ouderwets katoenen doek waren voor ons een schot in de roos. We meldden netjes welke van de twee we het állerliefst zouden willen en gaven de keus uit handen. Later werd er afgesproken de tent eerst nog eens met z'n allen op te gaan zetten vóór ons trouwen/de huwelijksreis, want dat is altijd handig.
Eerst zouden we dat dit weekend gaan doen, toen toch maar volgend weekend i.v.m. de voorspelde hoeveelheden regen, maar toen zowel wij, mijn ouders als Paul's ouders uit bed rolden vanmorgen, naar buiten keken en allen afzonderlijk dachten "hum, bálen zeg, zó bagger ziet het weer er niet uit" was een rondje bellen voldoende om vervolgens alsnog in de auto te springen richting Paul's ouderlijk huis om daad bij woord te voegen.
En wat is onze aanstaande tent briljant!! Wat zijn wíj ongelofeloos blij met onze keuze! Zelfs tijdens het opzetten kwamen we weer achter nieuwe snufjes en handigheidjes (met name voor het opzetten) en mán, wat zit dat ding slim in elkaar. Niet alleen bij óns borrelde het kampeergevoel spontaan op ( aan de papa's!) en nu kunnen Paul en ik al helemáál niet meer wachten tot het juli is. Wat is 'ie mooi! En wat zijn we er blij mee! Helaas moesten we 'm nog even inleveren (om te voorkomen dat wij nog snel even buitenechtelijk gaan kamperen), maar we zijn alvast diep onder de indruk van het cadeau dat wij van onze ouders gaan krijgen. Bovendien was het ontzettend gezellig!
Lieve mama's en papa's: héél erg dank jullie wel. Wij denken, dat het met de duurzaamheid van jullie cadeau best wel goed zit 
L.y.!
"Ziet er goed uit, allemaal" zei de huisarts vanmiddag tegen me. De uitslag van mijn bloedonderzoek was, zogezegd, een plaatje. Waar die vermoeidheid dan vandaan komt? De dokter dacht het wel te weten. Een post-burn out-symptoom. Iets om in de gaten te houden, iets om bij stil te blijven staan, maar op dit moment nog geen reden tot grote zorg. Voorlopig even bij na blijven denken en mezelf niet te veel uit het oog verliezen. Terugkomen als het lang aanhoud of erger wordt.
Maar ik heb hoop: voor zowel mij als Paul glinstert er rustiger vaarwater in de verte. We zien wel waar ons scheepje strand, al beloven alle tekenen om ons heen dat dit op een prachtige plek zal zijn..
Het líjkt allemaal zo vreselijk handig: een webmail-account met een grote hoeveelheid ruimte om je mail kwijt te kunnen. Ooit, láng geleden (wel zéker een jaar of twee!), had je van die accounts die bij het twintigste e-mailtje al hopeloos vol waren. Zodoende kwam er nog wel eens iets niet aan, of gebeurde het dat je iets dat je eigenlijk wilde bewaren, toch maar moest deleten. Toen kwam Gmail van Google en een revolutie kwam op gang. Iedereen wilde een Gmail-account en al vlot breidden ook de andere grote spelers op dit gebied de opslagruimte per account fors uit. Iedereen blij.
Maar dan komt uiteraard weer een luxe-probleem om de hoek kijken. Eerst hou je het nog bij. Maar al naar gelang je je langer in een luxe positie bevind, hoe luier je wordt. En dan, op een dag, als je je bedenkt dat je het overzicht in je in-box compleet kwijt bent en 'm wil gaan opruimen.. Moet je bijna 900 oude e-mails gaan doorploegen.
Zucht..
Ik en mijn missie. Terwijl de tijd langzaam weg begon te tikken voelde ik de druk van mijn eerdere vastberadenheid. Al weken was ik vol overtuiging bezig: elke dag nagelcrème smeren zodra het potje ook maar in de buurt van mijn handen kwam, elke ochtend 2 vervelend grote vitaminepillen naar binnen hakken, zo ver mogelijk uit de buurt blijven van zeep en aanverwante artikelen. Er was wel enig resultaat zichtbaar: mijn nagels zijn lang niet meer zo ver ingespleten. Maar ze splijten nog wèl. Bij een gesprek met een bevriende arts over dit onderwerp kwam er een mij nog onbekend feit aan het licht: er is slechts één stofje waarvan is bewezen dat het een direct en gunstig effect op de nagels heeft. Gelatine. Je moet er dan ook wel substantiele hoeveelheden van binnenkrijgen (een halve pudding per dag ofzo), maar het is wel goed te doen. Op dat ene nadeeltje na dan: ik lust natuurlijk weer geen gelatine.
Hum en tja, wat doe je dan? Naar het Kruidvat lopen, in de hoop dat er gelatinepillen te koop zijn. En als Kruidvat niet heeft wat je zoekt? Dan bedenk je je vlak voor je pauze voorbij is dat er ook nog een échte, ouderwetse drogisterij zit, een stukje verderop. Je rent er naar binnen, legt je probleem voor aan de vriendelijke, grijze drogist (om het beeld compleet te maken tevens voorzien van lange witte jas en een snor), die vervolgens vol enthousiasme bevestigt dat Gelatine inderdaad hèt wondermiddel voor jou is. Halverwege zijn zin begint hij achter zijn toonbank te graven en haalt een groot, oud blik tevoorschijn. Gelatinepoeder. Hij schept een puntzak voor je vol (waardoor jij ten prooi valt aan het bakje kokindjes op de balie en er vervolgens ook nog maar een zak kokindjes bij vraagt) en opgelucht en vol trots loop je met De Oplossing weer terug naar je werk. Twee theelepels per dag, heeft de vriendelijke meneer je op het hart gedrukt. Gewoon in een glaasje melk mengen ofzo.
Eénmaal raden wat ik deed toen ik thuiskwam: twee theelepels in een glas en dan de melk erbij. Even roeren..
Bij de eerste slok vertrok mijn gezicht zich tot een afschuwelijke zuurpruim.
Bij de derde slok liep er een rilling over mijn rug.
Bij de zesde slok moest ik kokhalsen.
Bij de zevende slok kreeg ik het niet meer door mijn strot en moest ik het uitspugen.
Bij de achtste slok verdween de overige drie kwart van mijn glas-melk-met-gelatinepoeder-erin de gootsteen in.
GATVER! Ik kon mijn teleurstelling niet verbergen: hoe moet ik dit in Godsnaam zéven weken volhouden? Het grootste probleem was, dat het poeder (of eigenlijk meer: de korreltjes) niet op wilden lossen in de melk. Toch nog maar even de waterkoker gas geven, wie weet… Korrels erin, goed roeren, de meest overdreven theesmaak die ik heb (Pickwick Aardbeien, volgens Paul dé manier om je smaakpapillen urenlang om zeep te helpen) erdoorheen slaan, zoetje erbij.. Een voorzichtig slokje: hum, not so bad. Nog steeds vies, maar met halfdode smaakpapillen nog best te doen. Zolang ik de textuur er maar niet bij 'proef' is er dus niets aan de hand (drie keer raden wat ik van griesmeelpudding vind). Dus zo, lieve kijkbuiskinderen, vond onze Annibal alsnog dé oplossing voor haar nagelproblemen en kan zij haar aanstaande bruiloft met een gerust hart tegemoet zien
(Tenminste.. Dat mag ze hopen!)
[[popup:voorkantklein.jpg:De voorkant::center:1]]
[[popup:binnenkant_totaallogklein.jpg:De binnenkant:binnenkant:center:1]]
N.B.: De voorkant is niet al te mooi/scheef gescand, sorry!
Lurken. Zo noemen ze dat. Meelezen op iemand's weblog zonder ooit te reageren. Ik vind het een wat oncharmante benaming, maar mijn immer sterk aanwezige nieuwsgierigheid is wèl geprikkeld. Op een paar logjes las ik erover: Zezunja en Maanzand riepen gezamenlijk de Nationale Ontlurkingsweek af en half webloggend Nederland doet mee. Ik niet, eerst. Ik had bedacht dat mensen die willen 'lurken' dat maar gewoon lekker moeten doen. Maar toch, mijn nieuwsgierigheid nam de overhand toen ik het zonet wederom ergens tegenkwam. Dus doe ik het lekker toch: een oproep. Aan alle mensen die met mij meelezen, maar me nooit eens verblijden middels een berichtje. Maak me blij, laat weten dat je bestaat.. Ah toe?
************
Om ook mijn niet-stiekum-meelezende-maar-gewoon-reagerende lezerspubliek te voorzien van reaktiewaardig materiaal (YES, I want it ALL, baby!) kan ik jullie ook nog wat en-passant-heden vertellen: ik & lief zijn eergisteren gezellig naar de film geweest: Pan's Labyrinth mocht op onze aanwezigheid in de bioscoopzaal rekenen. Ik had me er niet echt verdiept, moet ik eerlijk bekennen, maar een fantasy-film met efjes erin leek me een prima avondbesteding. Dat was natuurlijk wel even een lesje waard: opletten waar je naartoe gaat, Annibal! Zo veel fantasy zat er niet in, eigenlijk. Wat er wèl inzat: bloederige martelscènes, een sadistische kapitein uit het spaanse facistische leger van half jaren veertig, een hoop drama en nog wat meer martelingen. Wèl een hele mooie film, dat zeker. Indrukwekkend, dat ook. Maar let wèl even op de filmkeuring voor je de kinders hier mee naartoe sleept, want deze film is niet weggelegd voor de faint-hearted..
Verder zijn de uitnodigingen voor onze bruiloft als het goed is as we speak op de mat aan het vallen bij de genodigden en ik kan niet wáchten op de reakties. Nu kan ik ook éindelijk vertellen wat we gaan doen met de bruiloft: we gaan zwemmen! Jaha, dát hadden jullie vast niet verwacht hè? We hebben er héél veel zin in: we trouwen om half 12 in de ochtend, doen dan koffie, taart en felicitaties en vertekken daarna met ons volledige gevolg richting een nabijgelegen zwembad om rond te gaan spetteren. Yay! Het kaartje zelf zal ik morgen of maandag even posten, want het ontwerp is echt te gek (dank jullie wel, Ralph en Karen ), maar voor nu is het tijd om te douchen en boodschappen-achtige dingen te gaan doen. Ciao!