En nu, nu ik mijn eerste week met 7 uur werken per dag erop heb zitten, nu mijn computer MEGAsnel is door het nieuwe RAM-geheugen dat vandaag arriveerde, nu het 2 GB geheugenkaartje voor mijn camera binnen is, nu ik het pakje waar vermoedelijk mijn hippe nieuwe slippers inzitten op kan halen bij de buren, nu zich een lang weekend voor mijn voeten uitstrekt, ik morgen kan uitslapen en ik nog 1001 dingen te doen heb… Duik ik mijn bed in. Ik is moei.
Tot morgen.
Sinds een paar weken hebben we een nieuwe spinning-leraar. Eentje van het kaliber "Vanavond ga ik jullie eens lekker afraggen!", om precies te zijn. En ookal doet het soms pijn, het is óók verdomde lekker om compleet afgemat thuis te komen.
Het enige nadeel is.. Dat ik er zo verdomde hyper-actief van word! Als ik thuiskom sta ik nog helemaal stijf van de adrenaline en moet ik mìnstens een uur meekrijsen met de ergste tering-tyfus-takkeherrie* die ik in mijn muziekmap heb staan 
*Gaat nog even rondrennen*
*: Sorry Nien, mocht je dit lezen..
Van alle soorten liefde die er in de wereld zijn is er misschien géén zo onnavolgbaar als de liefde die een vrouw koestert voor een paar door háár uitverkoren schoenen. Zelfs vrouwen, die niets hebben met de verhalen over liefde op het eerste gezicht en de bijbehorende romantiek kunnen tóch over één vorm van liefde op dat eerste gezicht meepraten: de plots opwellende liefde voor een paar schoenen dat zich trots van z'n beste kant laat zien in een etalage. Wat zij vervolgens ook doet, nimmer zal het verkozen paar schoenen ver uit de gedachten wijken; nimmer zal zij nog een béter paar kunnen vinden wanneer zij zoeken zou. Nee, wanneer een vrouw eenmaal voor een paar schoenen is gevallen, dan is het voorbij met de pret. Obsessief moet er langs de bewuste etalageruit worden geparadeerd, altijd glurend, soms misschien zelfs even stilstaand, in openlijke bewondering. En dan, op het moment dat het saldo toereikend is, zal de vrouw haar slag slaan: gewapend met een vlijmscherpe betaalpas zal er razendsnel een code worden ingetoetst, waarna de vrouw in kwestie zwevend op roze wolken de winkel zal verlaten. Tot het einde van diens levensduur zal dit paar schoenen de collectie sieren; nooit zal dat ene paar schoenen écht zijn glans verliezen, hóe hopeloos afgetrapt deze ook zal geraken. Immers, de zweem van die eerste ontmoeting zal het paar altijd zijn glans doen behouden.
Soms, uiteraard, kan het voorkomen dat de liefde on-echt was: bij nader inzien blijken de schoenen afschuwelijk pijn te doen bij het lopen, of komt de vrouw erachter dat alleen een liefde voor de stof waarmee dit bewuste paar is bekleed niet voldoende is om ook van het modèl van de schoenen te gaan houden. Of nog erger: soms wordt de liefde zelfs helemáál nooit wederzijds. Wanneer de verblindde vrouw dan toch éindelijk van voldoende dubloenen is voorzien om de prooi naar huis te kunnen slepen blijkt haar -iets té gangbare- maat al dágen te zijn uitverkocht. Voor altijd. (*insert dramatische muziek*)
Elk jaar, aan het begin van de lente, koop ik één paar goede flipflops (a.k.a. teenslippers, maar dat vind ik zo'n vies woord) om mijn zomercollectie mee te verrijken. Het eerste merk waarvan ik altijd de collectie bekijk, is Reef, een surfersmerk met überhippe slippers die niet stuk te krijgen zijn. Aldus brak hèt moment voor 2007 aan: ik surfte naar de website, bekeek de collectie, en dáár waren ze: de prachtigste slippers die ik ooit had gezien (nou, ok, sinds dat ene paar waar deze 'traditie' mee begon zo'n 4 jaar terug). Verliefd! Tot over mijn oren zelfs.. En ookal was het bewuste paar níet te vinden in de nederlandse e-winkels, na even wat mailen heb ik het toch voor elkaar: eind van de week kan ik mijn schatjes waarschijnlijk in de armen sluiten…
Iets meer als 2 weken geleden zijn onze vrienden Rob en Nicol ouders geworden van hun zoon Tim. Vandaag mochten wij hun prachtige kindje komen bewonderen: wat een schatje!
Dit bezoek was, uiteraard, de reden dat ik mij gisteren een paar uurtjes opsloot in de keuken: een geboortetaartje hoort er wel bij, tegenwoordig 
De jonge ouders waren érg blij met het taartje en de rompertjes die wij voor hen (of eigenlijk: voor Tim) hadden meegebracht en we hebben gezellig even bij kunnen kletsen. Er is me daarbij tevens weer een hoop duidelijk geworden omtrent de geheimen van het ouderschap: er bestaat géén Geheim Genootschap waar je automatisch in toetreed bij de eerste tekenen van zwangerschap, zoals ik altijd dacht, het blijkt dat de meeste 'geheimzinnige informatie' wordt betrokken van de kraamzorg en/of uit boeken. Weet ik dát ook weer…
P.S.: Zoals jullie kunnen zien is Tim al vroeg voorzien van idealen: ook híj is tegen de walvisvaart!
Gistermiddag, na de boodschappen en een bliksembezoek aan mijn ouders, liepen wij nog even naar het tuincentrum hier om de hoek. Er was namelijk een klusje, dat al een tijdje op ons lag te wachten, waarin wij meer en meer zin kregen: het opnieuw inrichten van ons balkon. Van de winter logeerden de meeste van onze balkonplanten op het portiek en nu het zonnetje zich vaker en vaker laat zien vonden wij dat zonde. Wat nieuwe potten en plantenbakjes, een zak aarde, wat zakjes zaad om de vrijgekomen woningen van nieuwe bewoners te voorzien en een cadeau-plantje voor mijn tante rijker vertrokken wij weer huiswaarts. Toen we wat spullen op het balkon neerlegden konden we meteen even kijken hoe het ervoor stond met de Clematissen, waarvan de takken afgelopen herfst zo verstrengeld waren met de balkonrailing dat zij genoodzaakt de winter doorbrachten op balkon.. En we schrokken! Allevier de planten waren niet alleen uitgelopen, maar zaten al bomvol knoppen! Waren we vlak voor we gingen kijken nog bang dat ze de winter niet hadden overleefd, nadat we ze hadden gezien hadden we alleen nog maar méér zin om zo snel mogelijk ons balkon op orde te maken!
Na het eten was er helaas geen tijd om onze kriebelende vingers hun zin te geven: we hadden met mijn tante afgesproken om de nieuwe woning van haar en haar vriend te gaan bekijken. Het werd een héél erg geslaagde avond: het huis is hardstikke leuk en het was zó gezellig, dat we pas rond tweeën weer huiswaarts keerden. Op sommige momenten vind ik het jammer dat er te weinig tijd in mijn week zit om veel af te spreken met lieve mensen als mijn tante, oom en nichtje, maar het is fijn om te weten dat zij er zijn: wij kunnen bij elkaar terecht.
Vandaag was het programma wederom druk: het huis moest schoon, ik wilde een taart bakken en nu wordt het toch éindelijk tijd om ons balkon verder in te gaan richten. De taart is érg goed gelukt, al zeg ik het zelf (de resterende info én foto's volgen morgenavond) en Paul is op dit moment bezig het balkon schoon te spuiten met de hogedrukspuit die wij gisteren van Wim leenden. Als hij zodadelijk klaar is gaan we nog even een half uurtje rotzooien om de planten op orde te krijgen, daarna fietsen wij naar onze vrienden Vincent en Iraas om een film bij ze af te droppen en met z'n viertjes gezellig te eten. En daarna is het weekend alweer voorbij, helaas… Maar gelukkig hebben we wel iets om naar uit te kijken: volgende week mogen we een volledig lang weekend bezig zijn waarmee wíj willen. Gooi op die paaseitjes!