17 Apr 2007 8 Comments
in default
Vandaag belde onze vriend cq ceremoniemeester cq trouwkaartjesontwerper Ralph.. Met de mededeling dat we naar het ontwerp van onze trouwkaart kunnen komen kijken! Met een beetje geluk donderdagavond (anders zaterdag) zullen wij dus definitief een keuze kunnen maken m.b.t. onze uitnodigingen. Bovendien werd Paul vandeweek gebeld dat onze ringen klaar zijn 
'T gaat écht opschieten nu…
16 Apr 2007 11 Comments
in default
Ik kijk over mijn schouder, naar beneden. Ik zie hoe ver ik geklommen ben, hoe hoog ik nu ben gekomen. Ik stap de laatste trede op en weet nu, wat ik in mijn mars heb. Dat ik het kán. Ik viel een tijd geleden van de trap af, omdat ik niet uitkeek. Ik wist niet dat die trap er zat en voor ik het wist, lag ik beneden. Nu ben ik me bewust van de aanwezigheid van deze trap, van het feit dat je er vanaf kan vallen en van de diepte van het trappegat. Maar ik sta boven. Dat heb ik zelf gedaan. Ik had hulp, maar ik heb het zelf gedáán. En dat voelt goed.
Vanaf vandaag werk ik weer full-time, 8 uren per dag.
Ik sla bíjna de bladzijde om, laat al bijna een oud hoofdstuk achter. Ik ga aan een nieuwe beginnen. Ik groei.. En ik ben trots.
13 Apr 2007 8 Comments
in default
Jemig zeg, wat was het warm vandaag! Gelukkig had ik maar een 'paar' dingen te doen: boodschappen doen voor morgen (onze ouders, broer, zus en een paar goede vrienden van Paul komen hem zijn 31e verjaardag inwrijven 
), soep koken, een taart decoreren (bakken had ik gisteren al gedaan) en schoonmaken. Voldoende om een vochttekort op te lopen, want dat heen-en-weer-gesleep met zware tassen en kratten bier terwijl je lief nog hard aan het werk is valt dan best tegen, en ook boven zo'n dampende pan soep hangen is ineens een stuk minder aantrekkelijk bij een temperatuur in de 20+.. En dan is de taart nog niet eens klaar op dit moment!
Gelukkig word mijn harde werk morgen beloond: in de vroege middag staat er een ploegje visite, incluisief leenhond, op de stoep voor een strandwandeling. Yay! Ik ga zo dus nog maar even de batterijen van mijn camera opladen, want ik weet dat er de laatste tijd veel bruinvissen langs het strand worden gespot. Leuk!
Wat trouwens ook leuk was, was dat ik vandaag mijn lieve nichtje Lisanne tegenkwam in de supermarkt: ik was aan het afrekenen, zij was er aan het werk. Een dikke klapzoen voor Paul kreeg ik mee naar huis, om hem te feliciteren met zijn verjaardag. Ze hielp me zelfs nog even met het inpakken van mijn tassen; wat een schatje is mijn nichtje toch 
12 Apr 2007 6 Comments
in default
Ik wìl wel, maar het lúkt gewoon allemaal even niet.
Grmbl…
Tot morgen :-I
11 Apr 2007 10 Comments
in default
Gisteravond vierden wij dus een feestje. Wij ontmoetten elkaar bij het station (ik had geen zin om helemaal naar Paul's werk te fietsen, wel 3 minuten verderop) en fietsten samen naar de Urban Oasis (de zuurstofbar). Tenminste, dat dacht Paul. Uiteindelijk, twee deuren vóór de Urban Oasis, zei ik hem dat hij tóch deze deur maar door moest lopen: de deur van restaurant de Greve, om precies te zijn. En daar dineerden we, uitgebreid. Carpaccio en lamsrack om van te smullen. Toen het toetje in zicht kwam en we eigenlijk net wilden gaan bestellen, werden mijn ogen naar de zaak aan de overkant getrokken. Die toetjes mocht de Greve houden en we staken over om iets lekkers uit te zoeken bij IJssalon Florencia.
Langzaam, onderwijl smullend van onze ijsjes, struinden we door het centrum van Den Haag. De grote kerk, de gebouwen daaromheen, het Binnenhof, de Tweede Kamer.. Voor even bekeken we het met andere ogen, allemaal. "Mooie gebouwen hebben we hier eigenlijk" zei ik tegen Paul. Grappig, hoe zulke dingen je nooit opvallen, hoe normaal ze zijn. Zo kwam ik er pas rond mijn 21e achter dat er op de toren van de Grote Kerk geen haan, maar een ooievaar staat. We gniffelden wat voor ons uit en liepen een stukje terug naar een ander heel mooi gebouw: de Tuchinski-bioscoop op het buitenhof. Tijdens het eten kreeg Paul namelijk nog een cadeautje van mij: een DVD van Happy Feet met daarin 2 kaartjes voor de nieuwste Frank Miller-verfilming: 300. En wat een geweldige film was dat zeg! Ik weet, dat 'ie veel slechte kritieken krijgt omdat 'ie historisch gezien niet accuraat* is, omdat het verhaal niet voldoende diepgang heeft en en de karakters onvoldoende uitdiept** en omdat de Perzen en met name koning Xerxes té fantasy-achtig worden neergezet***, maar eigenlijk.. Boeide dat gewoon niet. Liefhebbers van briljant vormgegeven actie, verhalen over glorie en heldenmoed, op-het-puntje-van-je-stoel-spanning en visuele hoogstandjes: ga dat zien! Verwacht geen film van epische proporties, verwacht een uitermate vermakelijke film, en je zal niet worden teleurgesteld. (Overigens: geen film om met de kleintjes te kijken…)
Pas laat waren wij weer thuis, en al vroeg ging er weer een wekker. Gelukkig maar, dat we gisteravond een fijn avondje hebben gehad; dat maakt de teleurstelling dat we elkaar vanavond pas rond bedtijd treffen een stúk minder groot
*: Na het één en ander te hebben nagelezen over het onderwerp vind ik dat eigenlijk wel meevallen, in grote lijnen komen de verhalen overeen. Er is veel geknoeid met details, maar dat vond ik persoonlijk absoluut niet storend.
**: Hoeveel diepgang en karakter-uitdieping kan men verwachten, bij een film waarvan de filmposters vol staan met brullende Spartanen, speren en zwaarden, bloedspetters en tag-lines a la "Tonight we dine in hell!" ?
***: De Perzen worden inderdaad vást niet accuraat weergegeven, maar het is belangrijk te weten dat deze film is gemaakt vanuit het perspectief van de Spartanen: mensen die medio 500BC leven en het plots op moeten nemen tegen mensen uit een 'andere wereld', met bijzondere gebruiken, dieren en wapens. De koning, Xerxes, is in deze helemáál een apart verhaal: in deze film wil hij meer worden als 'slechts' een koning: hij wil een God zijn. Het karakter doet daardoor in uiterlijk, versiering en bewegingen zéér sterk denken aan de Hinu-God Shiva, waardoor hij tevens nogal overkomt als eh.. Een travestiet :-P
10 Apr 2007 7 Comments
in default
Morgen is mijn lief jarig. Helaas voor mij (én voor hem ;-)) heeft hij gewoonweg geen tijd om het met mij saampjes te vieren, want zijn stage en zijn school kan hij niet afbellen of verzetten. Omdat ik hem morgen dus nauwelijks zie heb ik hem dus laten weten dat hij vanavond maar vrij moet houden in zijn agenda, omdat ik iets leuks met hem wilde doen voor zijn verjaardag. Vanavond vieren we het dus met z'n tweetjes, aanstaande zaterdag komen de ouders, broer, zus en een paar jeugdvrienden langs. Hij heeft géén idee wat we zo gaan doen, dus ik ga hem zo ophalen uit zijn werk om hem mee te nemen.. Ik heb er zin in, het wordt vast leuk!
Dan ga ik nu nog snel even iets inpakken en me omkleden!
09 Apr 2007 6 Comments
in default
De vrije dagen doen het goed in huize Annibal. Jammer, dat aan alle goede dingen een eind komt; het is alweer bijna voorbij. En we hebben ons prima vermaakt! Gisteren zijn wij bij mijn ouders gaan eten en dat was heel gezellig; hierna zijn we naar de stad gefietst, alwaar onze vriend (en ceremoniemeester voor de bruiloft) Ralph zijn verjaardag vierde. We waren een beetje moe en hadden het eigenlijk zo onderhand wel gehad met al dat rond-gecross, maar eenmaal in het café was het zó leuk, dat we met z'n negenen de barman ervan wisten te overtuigen ons nog één rondje te geven ruim nadat de laatste ronde al was geweest. Om een uurtje of 3 rolden we ons bed in, om er vanmorgen pas weer om een uur of 12 uit te komen om een overheerlijk paas-ontbijt naar binnen te schuiven.
Onze middag brachten we vervolgens door in het zonnetje op ons geweldige balkon; zoals op de foto te zien is staat het er allemaal behoorlijk op z'n voorjaars bij! Zodadelijk gaan we ons paas-weekend met z'n tweetjes afsluiten met een spelletje of filmpje met een wijntje en een toastje erbij..
Overigens zal ik morgen of overmorgen nog de beloofde foto van mijn nieuwe slippers posten, voor nu moeten jullie het 'helaas' doen met een foto van Gomez en Morticia Addams (die zich verexcuseren voor de kwaliteit van het beeld, een telefoon is nu eenmaal niet zo geschikt voor foto's bij slecht licht ;-)):
(en nee, Morticia was het ook niet geheel eens met deze 'handkus'…)
07 Apr 2007 8 Comments
in default
Pardon me, maar ik ben even een SUPERweekend aan het hebben! Na gisteren mijn vermoeidheid weg te hebben geslapen heb ik achtereenvolgens:
- een energiegevende zuurstofbehandeling ondergaan (helemaal top!),
- een briljant verkleedfeest bezocht (Paul en ik waren Gomez en Morticia Addams),
- een gewèldig verjaardagscadeau voor Paul gekocht (een 19'' TFT-scherm),
- Paul daar ook héél blij mee gemaakt,
- voor drie knaak vijftig zèlf ook nog eens een geweldig TFT-beeldscherm (17'') op de kop weten te tikken (waarvoor dank, lieve Wim :-))!
Mijn bureau ziet er nu dus ineens über-opgeruimd uit én het beeld dat ik dagelijks voor ogen heb is stúkken rustiger/beter/mooier/scherper. Hoera ende hoezee! Blij!
04 Apr 2007 7 Comments
in default
Sinds een paar weken hebben we een nieuwe spinning-leraar. Eentje van het kaliber "Vanavond ga ik jullie eens lekker afraggen!", om precies te zijn. En ookal doet het soms pijn, het is óók verdomde lekker om compleet afgemat thuis te komen.
Het enige nadeel is.. Dat ik er zo verdomde hyper-actief van word! Als ik thuiskom sta ik nog helemaal stijf van de adrenaline en moet ik mìnstens een uur meekrijsen met de ergste tering-tyfus-takkeherrie* die ik in mijn muziekmap heb staan :-P
*Gaat nog even rondrennen*
*: Sorry Nien, mocht je dit lezen..
03 Apr 2007 7 Comments
Van alle soorten liefde die er in de wereld zijn is er misschien géén zo onnavolgbaar als de liefde die een vrouw koestert voor een paar door háár uitverkoren schoenen. Zelfs vrouwen, die niets hebben met de verhalen over liefde op het eerste gezicht en de bijbehorende romantiek kunnen tóch over één vorm van liefde op dat eerste gezicht meepraten: de plots opwellende liefde voor een paar schoenen dat zich trots van z’n beste kant laat zien in een etalage. Wat zij vervolgens ook doet, nimmer zal het verkozen paar schoenen ver uit de gedachten wijken; nimmer zal zij nog een béter paar kunnen vinden wanneer zij zoeken zou. Nee, wanneer een vrouw eenmaal voor een paar schoenen is gevallen, dan is het voorbij met de pret. Obsessief moet er langs de bewuste etalageruit worden geparadeerd, altijd glurend, soms misschien zelfs even stilstaand, in openlijke bewondering. En dan, op het moment dat het saldo toereikend is, zal de vrouw haar slag slaan: gewapend met een vlijmscherpe betaalpas zal er razendsnel een code worden ingetoetst, waarna de vrouw in kwestie zwevend op roze wolken de winkel zal verlaten. Tot het einde van diens levensduur zal dit paar schoenen de collectie sieren; nooit zal dat ene paar schoenen écht zijn glans verliezen, hóe hopeloos afgetrapt deze ook zal geraken. Immers, de zweem van die eerste ontmoeting zal het paar altijd zijn glans doen behouden.
Soms, uiteraard, kan het voorkomen dat de liefde on-echt was: bij nader inzien blijken de schoenen afschuwelijk pijn te doen bij het lopen, of komt de vrouw erachter dat alleen een liefde voor de stof waarmee dit bewuste paar is bekleed niet voldoende is om ook van het modèl van de schoenen te gaan houden. Of nog erger: soms wordt de liefde zelfs helemáál nooit wederzijds. Wanneer de verblindde vrouw dan toch éindelijk van voldoende dubloenen is voorzien om de prooi naar huis te kunnen slepen blijkt haar -iets té gangbare- maat al dágen te zijn uitverkocht. Voor altijd. (*insert dramatische muziek*)
Elk jaar, aan het begin van de lente, koop ik één paar goede flipflops (a.k.a. teenslippers, maar dat vind ik zo’n vies woord) om mijn zomercollectie mee te verrijken. Het eerste merk waarvan ik altijd de collectie bekijk, is Reef, een surfersmerk met überhippe slippers die niet stuk te krijgen zijn. Aldus brak hèt moment voor 2007 aan: ik surfte naar de website, bekeek de collectie, en dáár waren ze: de prachtigste slippers die ik ooit had gezien (nou, ok, sinds dat ene paar waar deze ‘traditie’ mee begon zo’n 4 jaar terug). Verliefd! Tot over mijn oren zelfs.. En ookal was het bewuste paar níet te vinden in de nederlandse e-winkels, na even wat mailen heb ik het toch voor elkaar: eind van de week kan ik mijn schatjes waarschijnlijk in de armen sluiten…
RSS
Flickr