Annibal's Weblog

Elke avond komt zij bij me liggen, wiegt zij mij in slaap. Het is óns momentje samen, na een drukke dag. Wanneer het tijd wordt om naar bed te gaan komt ze me halen, draait ze om me heen tot ik meekom. Terwijl ik mijn tanden poets kíjkt ze me naar bed. Als ik eenmaal op de rand van mijn bed zit komt ze bij me zitten en laat duidelijk merken dat het zetten van mijn wekker en het opdoen van mijn labello echt veels te lang duurt. Dan ga ik liggen, drapeer een handdoek (die altijd klaarligt) over mijn arm en schouder en draai ik me op mijn zij terwijl zij de dekens al opzij duwt met haar neus. Dan, éindelijk, houd ik de dekens voor haar omhoog zodat zij eronder kan kruipen en nestelt ze zich na veel gedraai langs mijn lijf. Haar nagels zet ze in mijn bovenarm (hence de handdoek) en spinnend kijkt ze me aan. Tevreden. Ik aai haar zo lang ik nog bij bewustzijn ben; langzaam zakt de deken die ik omhoog hou naar beneden. Meestal word ik ergens in de nacht nog even wakker, omdat de handdoek me dan in de weg zit. Beertje is dan allang gevlogen, maar dat doet zij meestal in stealth-mode, als ik al (bijna) slaap.

Mijn lieve schatjes zijn èchte gewoontediertjes: we hebben het wakker-wordt-ritueel, het thuiskom-ritueel, het eten-geven-ritueel, het wachten-tot-de-mensen-uitgegeten-zijn-zodat-er-een-snoepje-geïnd-kan-worden-ritueel, het douche-ritueel en dus ook het slaap-ritueel. Wat kan het leven simpel zijn.. En als er reïncarnatie bestond zou ik best terug willen komen als één van mijn eigen katten

Vandaag belde onze vriend cq ceremoniemeester cq trouwkaartjesontwerper Ralph.. Met de mededeling dat we naar het ontwerp van onze trouwkaart kunnen komen kijken! Met een beetje geluk donderdagavond (anders zaterdag) zullen wij dus definitief een keuze kunnen maken m.b.t. onze uitnodigingen. Bovendien werd Paul vandeweek gebeld dat onze ringen klaar zijn

'T gaat écht opschieten nu…

Ik kijk over mijn schouder, naar beneden. Ik zie hoe ver ik geklommen ben, hoe hoog ik nu ben gekomen. Ik stap de laatste trede op en weet nu, wat ik in mijn mars heb. Dat ik het kán. Ik viel een tijd geleden van de trap af, omdat ik niet uitkeek. Ik wist niet dat die trap er zat en voor ik het wist, lag ik beneden. Nu ben ik me bewust van de aanwezigheid van deze trap, van het feit dat je er vanaf kan vallen en van de diepte van het trappegat. Maar ik sta boven. Dat heb ik zelf gedaan. Ik had hulp, maar ik heb het zelf gedáán. En dat voelt goed.

Vanaf vandaag werk ik weer full-time, 8 uren per dag.

Ik sla bíjna de bladzijde om, laat al bijna een oud hoofdstuk achter. Ik ga aan een nieuwe beginnen. Ik groei.. En ik ben trots.

Paul's verjaardag was gezellig en zonnig, leuk en vermoeiend. Om tien uur stonden we op, om een uur of 4 lagen we erin. De strandwandeling was heerlijk, de soepen (Paul maakte tomatensoep, ik kippensoep) vielen zeer in de smaak, op het balkon was het nog lang gezellig en nadat de ouders op huis aan waren bleven de aanwezige vrienden nog ruime tijd hangen. Paul kreeg nog een t-shirt, een foto-boek over ruimte-fotografie, én, natuurlijk.. Taart:

Zowel aan Paul's pinguin-fetisch als aan zijn voorliefde voor Linux kwam ik tegemoet: Linux-mascotte Tux wenst Paul een fijne verjaardag!

Verder was er dus een leenhond: Alan nam puppy Jessie van zijn ouders mee:

En haar eerste keer op het strand vond ze geweldig!

Er waren er maar 3 die de hond niet hélemaal te gek vonden, en zelfs díe deden hard hun best hun angsten te overwinnen:

Vandaag bleven we achter met een ravage in de keuken, bakken zand op de vloer en de vermoeidheid in ons lijf.. Maar dat was het méér dan waard!

Jemig zeg, wat was het warm vandaag! Gelukkig had ik maar een 'paar' dingen te doen: boodschappen doen voor morgen (onze ouders, broer, zus en een paar goede vrienden van Paul komen hem zijn 31e verjaardag inwrijven ), soep koken, een taart decoreren (bakken had ik gisteren al gedaan) en schoonmaken. Voldoende om een vochttekort op te lopen, want dat heen-en-weer-gesleep met zware tassen en kratten bier terwijl je lief nog hard aan het werk is valt dan best tegen, en ook boven zo'n dampende pan soep hangen is ineens een stuk minder aantrekkelijk bij een temperatuur in de 20+.. En dan is de taart nog niet eens klaar op dit moment! 

Gelukkig word mijn harde werk morgen beloond: in de vroege middag staat er een ploegje visite, incluisief leenhond, op de stoep voor een strandwandeling. Yay! Ik ga zo dus nog maar even de batterijen van mijn camera opladen, want ik weet dat er de laatste tijd veel bruinvissen langs het strand worden gespot. Leuk! 

Wat trouwens ook leuk was, was dat ik vandaag mijn lieve nichtje Lisanne tegenkwam in de supermarkt: ik was aan het afrekenen, zij was er aan het werk. Een dikke klapzoen voor Paul kreeg ik mee naar huis, om hem te feliciteren met zijn verjaardag. Ze hielp me zelfs nog even met het inpakken van mijn tassen; wat een schatje is mijn nichtje toch

Ik wìl wel, maar het lúkt gewoon allemaal even niet.

Grmbl…

Tot morgen :-I

Gisteravond vierden wij dus een feestje. Wij ontmoetten elkaar bij het station (ik had geen zin om helemaal naar Paul's werk te fietsen, wel 3 minuten verderop) en fietsten samen naar de Urban Oasis (de zuurstofbar). Tenminste, dat dacht Paul. Uiteindelijk, twee deuren vóór de Urban Oasis, zei ik hem dat hij tóch deze deur maar door moest lopen: de deur van restaurant de Greve, om precies te zijn. En daar dineerden we, uitgebreid. Carpaccio en lamsrack om van te smullen. Toen het toetje in zicht kwam en we eigenlijk net wilden gaan bestellen, werden mijn ogen naar de zaak aan de overkant getrokken. Die toetjes mocht de Greve houden en we staken over om iets lekkers uit te zoeken bij IJssalon Florencia.

Langzaam, onderwijl smullend van onze ijsjes, struinden we door het centrum van Den Haag. De grote kerk, de gebouwen daaromheen, het Binnenhof, de Tweede Kamer.. Voor even bekeken we het met andere ogen, allemaal. "Mooie gebouwen hebben we hier eigenlijk" zei ik tegen Paul. Grappig, hoe zulke dingen je nooit opvallen, hoe normaal ze zijn. Zo kwam ik er pas rond mijn 21e achter dat er op de toren van de Grote Kerk geen haan, maar een ooievaar staat. We gniffelden wat voor ons uit en liepen een stukje terug naar een ander heel mooi gebouw: de Tuchinski-bioscoop op het buitenhof. Tijdens het eten kreeg Paul namelijk nog een cadeautje van mij: een DVD van Happy Feet met daarin 2 kaartjes voor de nieuwste Frank Miller-verfilming: 300. En wat een geweldige film was dat zeg! Ik weet, dat 'ie veel slechte kritieken krijgt omdat 'ie historisch gezien niet accuraat* is, omdat het verhaal niet voldoende diepgang heeft en en de karakters onvoldoende uitdiept** en omdat de Perzen en met name koning Xerxes té fantasy-achtig worden neergezet***, maar eigenlijk.. Boeide dat gewoon niet. Liefhebbers van briljant vormgegeven actie, verhalen over glorie en heldenmoed, op-het-puntje-van-je-stoel-spanning en visuele hoogstandjes: ga dat zien! Verwacht geen film van epische proporties, verwacht een uitermate vermakelijke film, en je zal niet worden teleurgesteld. (Overigens: geen film om met de kleintjes te kijken…)

Pas laat waren wij weer thuis, en al vroeg ging er weer een wekker. Gelukkig maar, dat we gisteravond een fijn avondje hebben gehad; dat maakt de teleurstelling dat we elkaar vanavond pas rond bedtijd treffen een stúk minder groot

*: Na het één en ander te hebben nagelezen over het onderwerp vind ik dat eigenlijk wel meevallen, in grote lijnen komen de verhalen overeen. Er is veel geknoeid met details, maar dat vond ik persoonlijk absoluut niet storend.
**: Hoeveel diepgang en karakter-uitdieping kan men verwachten, bij een film waarvan de filmposters vol staan met brullende Spartanen, speren en zwaarden, bloedspetters en tag-lines a la "Tonight we dine in hell!" ?
***: De Perzen worden inderdaad vást niet accuraat weergegeven, maar het is belangrijk te weten dat deze film is gemaakt vanuit het perspectief van de Spartanen: mensen die medio 500BC leven en het plots op moeten nemen tegen mensen uit een 'andere wereld', met bijzondere gebruiken, dieren en wapens. De koning, Xerxes, is in deze helemáál een apart verhaal: in deze film wil hij meer worden als 'slechts' een koning: hij wil een God zijn. Het karakter doet daardoor in uiterlijk, versiering en bewegingen zéér sterk denken aan de Hinu-God Shiva, waardoor hij tevens nogal overkomt als eh.. Een travestiet

Morgen is mijn lief jarig. Helaas voor mij (én voor hem ;-)) heeft hij gewoonweg geen tijd om het met mij saampjes te vieren, want zijn stage en zijn school kan hij niet afbellen of verzetten. Omdat ik hem morgen dus nauwelijks zie heb ik hem dus laten weten dat hij vanavond maar vrij moet houden in zijn agenda, omdat ik iets leuks met hem wilde doen voor zijn verjaardag. Vanavond vieren we het dus met z'n tweetjes, aanstaande zaterdag komen de ouders, broer, zus en een paar jeugdvrienden langs. Hij heeft géén idee wat we zo gaan doen, dus ik ga hem zo ophalen uit zijn werk om hem mee te nemen.. Ik heb er zin in, het wordt vast leuk!

Dan ga ik nu nog snel even iets inpakken en me omkleden!

De vrije dagen doen het goed in huize Annibal. Jammer, dat aan alle goede dingen een eind komt; het is alweer bijna voorbij. En we hebben ons prima vermaakt! Gisteren zijn wij bij mijn ouders gaan eten en dat was heel gezellig; hierna zijn we naar de stad gefietst, alwaar onze vriend (en ceremoniemeester voor de bruiloft) Ralph zijn verjaardag vierde. We waren een beetje moe en hadden het eigenlijk zo onderhand wel gehad met al dat rond-gecross, maar eenmaal in het café was het zó leuk, dat we met z'n negenen de barman ervan wisten te overtuigen ons nog één rondje te geven ruim nadat de laatste ronde al was geweest. Om een uurtje of 3 rolden we ons bed in, om er vanmorgen pas weer om een uur of 12 uit te komen om een overheerlijk paas-ontbijt naar binnen te schuiven.

Onze middag brachten we vervolgens door in het zonnetje op ons geweldige balkon; zoals op de foto te zien is staat het er allemaal behoorlijk op z'n voorjaars bij! Zodadelijk gaan we ons paas-weekend met z'n tweetjes afsluiten met een spelletje of filmpje met een wijntje en een toastje erbij..

Overigens zal ik morgen of overmorgen nog de beloofde foto van mijn nieuwe slippers posten, voor nu moeten jullie het 'helaas' doen met een foto van Gomez en Morticia Addams (die zich verexcuseren voor de kwaliteit van het beeld, een telefoon is nu eenmaal niet zo geschikt voor foto's bij slecht licht ;-)):

(en nee, Morticia was het ook niet geheel eens met deze 'handkus'…)

Pardon me, maar ik ben even een SUPERweekend aan het hebben! Na gisteren mijn vermoeidheid weg te hebben geslapen heb ik achtereenvolgens:

- een energiegevende zuurstofbehandeling ondergaan (helemaal top!),
- een briljant verkleedfeest bezocht (Paul en ik waren Gomez en Morticia Addams),
- een gewèldig verjaardagscadeau voor Paul gekocht (een 19'' TFT-scherm),
- Paul daar ook héél blij mee gemaakt,
- voor drie knaak vijftig zèlf ook nog eens een geweldig TFT-beeldscherm (17'') op de kop weten te tikken (waarvoor dank, lieve Wim :-))!

Mijn bureau ziet er nu dus ineens über-opgeruimd uit én het beeld dat ik dagelijks voor ogen heb is stúkken rustiger/beter/mooier/scherper. Hoera ende hoezee! Blij!