Want haar verjaardagsfeestje is altijd geweldig! Vannacht vierden we met een groete groep vrienden, vrienden van vrienden en allerhande aanhang een briljante koninginnenach, Met name de Freestylers waren helemaal geweldig: de combinatie tussen een geweldige sfeer in het publiek en ultiem dansbare muziek waren méér dan voldoende om de avond volledig te doen slagen. Helemáál fantastisch werd het, toen Wim ergens vlak voor de Freestylers tegen me zei "goh, die gast achter ons he? Die lijkt verdacht veel op Pixel Addict*". Ik keek en kon niet anders dan beamen dat hij er inderdaad héél erg op leek. Het leek ons sterk, sinds die gozer achter ons een vriend van een vriend was, maar het kán natuurlijk altijd. Net toen ik tegen Wim zei, dat we het dan maar moesten gaan vragen, haalde het heerschap in kwestie echter een camera uit zijn tas om een foto te maken.. En het was nogal een klein dingetje. Omdat wij wisten, dat Pixel Addict juist een behóórlijke camera met zich meezeult, wisten wij meteen dat dit 'm gewoonweg niet kon zijn.
Toen Wim even later echter zíjn camera tevoorschijn haalde sprak diezelfde gast hèm aan: of hij misschien Oxidiser van Flickr was! Bizar, hoe klein de wereld af en toe is: al weken (of in Wim's geval: maanden) heb je contact met iemand via een website, blijkt hij ineens al jaren zijlings in je vriendengroep rondte dwarrelen. Ontzettend leuk om zowel hem als zijn vriendin even te spreken, dit was nu echt een té bizar moment voor woorden.. Toen ik het hele verhaal aan zijn vriendin vertelde moest zij ontzettend lachen: het kleine camera'tje was niet van Pixel, maar van háár!
Vandaag waren de vrijmarkt en het terras voldoende om ons een middagje zoet te houden en nu, aan het einde van een briljant lang weekend, beginnen mijn ogen te branden. Ben bang dat ik zodadelijk maar gewoon mijn bedje induik en nog even mijn boek ter hand neem…
*: Pixel Addict is iemand die óók lid is van de fotografie-website Flickr. Wim en ik zijn met hem in contact gekomen via de 'Den Haag'-groep en gedrieën reageren we regelmatig op elkaars foto's.
Vandaag was een mooie dag om rond te rijden door het Westland. Om bij mijn ouders langs te gaan en even naar de vijver en de tuin te kijken. Om op ons balkon rond te hangen, hard te zweten en snode plannetjes te maken voor de rest van ons lange weekend. We hebben lekker saampjes gegeten, gaan zo misschien nog even een stukje lopen, of een filmpje kijken. Het programma-lijstje van de Koninginnenach ligt al klaar, voor morgen. Maar vandaag kwamen we even tot rust.
We hebben afgesproken, dat we maximaal één keer per dag mogen kwijlen. We hebben er een mooi plekje voor gevonden in huis, zodat we niet bang hoeven te zijn dat er iets mee gebeurt. Paul's vinger is een beetje schraal, van het vele om- en afdoen. We hebben zelfs al even geoefend en ze om elkaars vinger geschoven. (De kus is moeilijker, die moeten we nog véél vaker oefenen.) Het is moeilijk de verleiding te weerstaan ze niet 'alvast' te gaan dragen, langzaamaan komt het besef dat het niet nog maar 2,5 maanden zijn, maar dat het nog wel zo lang duurt eer het zo ver is. De tijd gaat te langzaam… 
Een feestmaal bereidde ik zojuist. Met het nodige ongeduld werd dit aangezien, gelukkig viel het feestmaal zèlf uiteindelijk in goede aarde. Ook een cadeautje werd besteld. Of dat óók leuk gevonden wordt valt nog te bezien, maar je kan in elk geval niet zeggen, dat ik er geen aandacht aan besteed heb. Een paar knuffels, een paar kussen, wat spelletjes. Het kan allemaal zo simpel zijn.
Vanochtend toen ik op de fiets stapte naar mijn werk,verbaasde ik mij. Ons buurtje, waar het altijd wel rustig is, maar nooit écht stil, was verlaten. In gedachten zag ik waaibosjes voorbij waaien en hoorde ik krekels tjirpen*. Ook de rest van de weg was het opvallend: niet één keer werd ik bijna aangereden door haastig uitparkerende automobilisten, op normaalgesproken drukke en chaotische punten kon ik fluitend doorfietsen, bij dat ene stukje waar het fietspad héél smal is en er altijd een extreem langzame zooi mensen in de weg fietst hoefde ik mijn pas niet eens in te houden. Heerlijk, zo'n dagje, daar niet van, alleen begreep ik het niet. Was het meerendeel van de mensen ineens weggezapt door aliens? Was ik gewoon een uur te laat zonder het door te hebben? 
Zei Duimelot.. Het is weer eens tijd voor de wekelijkse poging tot vroeg naar bed gaan. Wanneer er geknikkebold wordt op het werk en er nog vóór het einde van de avond alweer schrikbeelden opdoemen van de wekker van morgenochtend weten we, dat het tijd wordt de kookwekker op een half uurtje te zetten en deze bel als onweerlegbare grens tussen het doen en het laten te accepteren. 
Ja hoor, ze was er, luid en duidelijk: de zon! Vandaag was de ideale dag om rond te slenteren op de kampeerbeurs van de ANWB en dat is dan ook precíes wat we gedaan hebben. Voor onze komende vakantie willen wij graag een nieuwe, grotere tent hebben (onze huidige tent doet het nog prima, maar is eigenlijk te klein om langdurig in te kamperen) en deze tentensow leek ons een uitstekend startpunt. Onze ogen keken wij uit en uiteindelijk waren er twee tenten, die wij zó mooi vinden dat we er dáár graag één van willen hebben. Helaas gaat ons budget dit jaar volledig op aan de bruiloft, dus kopen kunnen we 'm niet.. Maar op ons verlanglijstje zetten kan natuurlijk altijd. Wat is er nu een idealer huwelijkscadeau dan een bruidssuite voor onze huwelijksreis? Vingers gekruisd dus!
Het levert me soms intrigrerende tafrelen op een kordate persoonlijkheid met een zéér goed ontwikkelde ignore-mode te zijn. Dágen-, wéken- of soms máándenlang kan ik vervelende dingen negeren, doodzwijgen of 'wegsmoezen'. Zo kan ik er weken over doen die drie stuks afwas, die niet in de vaatwasser mogen, weer van hun natuurlijke glans te voorzien en heb ik mezelf nu al sinds onze vakantie (eind september) wijs kunnen maken dat het wassen van mijn auto écht nog even uitgesteld moest worden (een zekere aanrijding kwam daarbij handig van pas). 
Je zal er maar één in huis hebben: een vrouw met een missie. Paul wordt er zo onderhand gestoord van: mijn missie begint langzaamaan obsessie-achtige vormen aan te nemen. Het zit namelijk zo: al járen, eigenlijk zo lang als ik me kan herinneren, heb ik problemen met mijn nagels. Ik bijt niet, maar toch zien met name de nagels van mijn wijs- en middelvingers er behoorlijk afgekloven uit. Deze nagels zijn namelijk extreem zwak: ze scheuren al in wanneer je ernaar kijkt; bovendien splijten* mijn nagels tot aan het midden (elementary, my dear Watson; ik heb nog nooit iemand gezien die dat zo erg had als ik) om het geheel met een nog iets troostelozer sausje te overgieten.