Wil je naar de film… Draait er niets boeiends! We zitten precíes tussen de interessante films in, qua première-data. Blijkt. Die paar hippe films die al draaiden blijken de bios alweer te zijn ontvlucht terwijl de volgende lading op z'n vroegst volgende week te zien zal zijn. Bummer.
Dan maar thuis aan de film. Ik heb morgen een date met mijn lief. We gaan naar Little Miss Sunshine 
Is trouwens nog best een coole bios, heb ik vernomen. Ze serveren er zelfs wijn in glas…
Ineens ging er vandaag een lampje bij me branden: er moet nog iets met onze belastingaangifte! In het kader van mijn nog altijd aanwezige niet-uitstellen-maar-doen-instelling leek het me een goed plan dit metéén vanmiddag beet te pakken. Elk jaar doet mijn baas trouw mijn aangifte dus hoef ik er niet al te veel naar om te kijken, maar dit jaar stond er ook voor mij een leuk klusje op stapel: omdat ik mijn tweede huis koop binnen 5 jaar nadat het vorige is verkocht was ik verplicht de winst van mijn vorige huis in ons huidige optrekje te steken.
Gaf niets, want dat was tóch al de bedoeling, maar wanneer de belastingaangifte voor de deur staat wordt het een pietsie ingewikkelder: dan moet je namelijk bewijzen dat je dat ook daadwerkelijk hebt gedaan. En hoe doe je dat? Met bonnen. Het is eigenlijk ook niet echt heel móeilijk, als wel veel werk: elk bonnetje van elk schroefje dat wij hebben aangeschaft om onze woning te verbeteren moet nu netjes gespecificeerd worden op een lijst. En die lijst, die mag ík natuurlijk opstellen. En dat vergt even tijd. En zin. En een berg bonnen. En helaas; hóe goed je ook dacht al die bonnen netjes bij elkaar te hebben gehouden, hóe zorgvuldig je ook dacht te zijn geweest bij het wegbergen van die bonnen, tóch zijn er altijd wel een paar zoek. Ik mis de stoppenkast en een kastdeurtje voor de keuken. Alles bij elkaar toch zo'n € 600,=. En dat vind ik niet leuk.
Maar alvorens het hele huis ondersteboven te keren en uit frustratie een gigantische bende te maken ons toch-al-niet-al-te-georganiseerde dozenperk heb ik besloten even te wachten tot Paul thuis is. Wellicht kan híj me zo vertellen waar dat ontbrekende schorrie-morrie zich bevind. Kan hij ook meteen een Digi-D-code aanvragen, zodat ook zíjn aangifte per computer gedaan kan worden en we onszelf bovendien meteen tot fiscale partners kunnen benoemen. Jaha, dát is nog weer eens wat anders dan trouwen: jezelf zákelijk aan elkaar verbinden. Nu maar hopen dat we geen fiscale ruzie krijgen ofzo…
De afgelopen dagen waren veelbewogen. Uiteraard was er het overlijden van mijn tante; zoiets drukt je altijd flink met de neus op de feiten en ik was dan ook blij dat wij afgelopen zondag met z'n drieën (ik, Paul en Wim) even de tijd hadden om flink 'uit te waaien' (tussen aanhalingstekens, want er stond zo weinig wind dat het niet lukte Paul's vlieger het luchtruim in te laten slingeren) op het strand. Paul met zijn vlieger, ik en Wim met onze camera's; zo kwamen we even bij van alles en sloten wij ons weekend toch nog redelijk verfrist af.
Maar er was meer: nu ik ten prooi ben gevallen aan het fotografie-virus was er een fikse discussie ontstaan tussen mij en Paul, en wel over onze camera. Deze camera verving destijds onze oude Olympus-camera die het aan het begeven was, doch hebben we het oude beestje nooit weggegooid. Nu leek 'ie me weer van pas te komen: wanneer Paul straks weer op kamp gaat leek het me een goed idee als hij de oude camera daarbij mee zou nemen en de goeie thuis zou laten. Immers, op kamp heb je een véél grotere kans dat het apparaat valt, in de modder terecht komt, gepikt wordt of anderszins beschadigd raakt. Paul was het daar niet mee eens; hij vond dat hij nu éindelijk een camera had waarmee hij mooie foto's kon maken en dat hij 'm dan wilde gebrúiken ook. De discussie was daarmee echter geenszins voorbij: omdat ik óók zonder camera zou komen te zitten wanneer deze op kamp kapot gaat vond ik dat ik hier ook wat over te zeggen had. Uiteindelijk, na veel vijven en zessen, kwamen we tot de conclusie dat het misschien het beste zou zijn wanneer ik een éigen camera voor mijn verjaardag vroeg. Op die manier kon ik een iets uitgebreider toestel uitzoeken voor mijn hobby en kon Paul onze 'point and shoot'-camera gewoon meenemen naar waar hij maar wilde.
Een middagje internet later was ik eruit: een Fuji Finepix S5600 moest het gaan worden. Misschien geen Canon, Nikon of Sony, maar wel een heel degelijk, gunstig geprijsd apparaat dat héle goede reviews krijgt (met name in fotografie bij slecht licht schijnt deze met kop en schouders boven alle top-merken uit te steken). Maarja, omdat het al een wat ouder model is, en in april de 'new and improved'-versie* uitkomt, was ik toch wel een beetje bang dat dit toestel niet al te lang meer te koop zal zijn. Nu, na veel overwegen en overleg, heb ik een voorschot op mijn verjaardagscadeau gekregen en hebben we 'm besteld. Morgen kan de camera worden opgehaald. MIJN EIGEN CAMERA! Op het plaatje is 'ie te bewonderen. Mooi is 'ie hè? Ik ben heel benieuwd, Zowel Wim als Paul waren erg onder de indruk van de functionaliteit** van het toestel ten overstaan van de prijs. Zaterdag, als Wim en ik naar de Vlindertuin in Zeeland gaan, kan ik 'm dus flink testen. Heb er nú al zin in!
Het enige nadeel dat ik er tot nu toe aan kan ontdekken, is dat ik waarschijnlijk tot in het einde der tijden zal worden geplaagd dat ik een 'Foetsie'-camera heb. Maar ach, het zij zo.
Ik ken er overigens drie die op het moment óók foetsie zijn: de katten hebben zojuist hun anti-parasieten-druppels gekregen. Loki heeft al enige tijd van geïrriteerde klieren (wèlke klieren zal ik mijn waarde lezers besparen ;-)) en het oordeel van de dierenarts-assistente was dat we eerst moeten proberen te ontwormen en als dit niet helpt, moeten zijn klieren wellicht leeggeknepen worden (IEW!). Vanavond dus maar met tegenzin met de ontwormings-druppels (thank God dat het niet meer met píllen hoeft) achter 3 onwillige poezenbeesten aangehold, met als resultaat een drietal boze katten met vettige vlekken in hun nek. Ik zou willen, dat ik Paul's gevecht met Beertje en ons gesprek dat daarop volgde op had kunnen nemen, zodat ik dit vervolgens met jullie zou kunnen delen.. ("Gaat het?" "NEE!" "Zijn de druppels wel gelukt?""NEE!" "Waar zijn ze?" "OP MÍJ!" *insert zwarte donderwolk here*)
Ik hoop maar, dat de druppels inderdaad het gewenste resultaat hebben en stoute parasieten uit het lijfje van Loki zullen drijven, want anders zijn er toch echt zwaardere maatregelen nodig. Het arme dier heeft zo'n last van die klieren.. Wordt vervolgd dus.
*: New and improved tussen aanhalingstekens, want hoewel er bepaalde gewilde functionaliteiten op zitten die op het oude model minder goed zijn, is het nieuwe model veel meer tot een zgn. 'point-and-shoot'-camera verworden. Hardstikke leuk voor de meeste mensen, maar dat is precies wat ík niet wil. Voor mij het óude model dus.
**: Even wat techno-babbel voor de liefhebbers: 10 x optische zoom (5,7 digitaal), 5,1 megapixel, opslaan in RAW mogelijk, ISO tot 1600 (tot ca. 800 zonder ruis), sluitertijd tot 1/2000, digitale beeldstabilisatie en een sluitervertraging van 0,01 seconden.
Het onvermijdelijke. Je doet er niets aan, je weet hoe de zaken staan en dat je kunt hopen tot je een ons weegt. Gemengde gevoelens vallen je ten deel; iemands lijden zou je willen zien eindigen, al zou je de enige manier óm dat lijden te eindigen ook niemand toewensen. En de nabestaanden, de naasten, degenen die verdriet hebben aan zowel het lijden als aan het eindigen ervan, ook hen zou je willen sparen, als je dat maar kon.
Gisteren rond zessen in de avond is mijn tante overleden. Zij werd 43 jaar. Vanwege bepaalde redenen was er bijna geen contact meer tussen haar en de rest van de familie. Toch hadden wij allen een beter leven, een later einde, een minder pijnlijke dood voor haar gehoopt. Haar kinderen komen gelukkig goed terecht; waar ik op hoopte zal ook geschieden. Zij zullen niet worden weggerukt uit hun omgeving, hun levens zullen zich voortzetten zonder te moeten verhuizen naar plaatsen ver van waar zij horen. Zij zullen het gemis van hun moeder moeten dragen, maar ik hoop dat wij hen, als familie, daarbij kunnen helpen. De vriend van mijn tante heeft zich liefdevol over hen ontfermd en mijn gedachten zijn bij hem, mijn nichtje en mijn neefje. Ik hoop dat mijn tante de rust, die haar tijdens haar leven altijd tussen de vingers door glipte, nu éindelijk heeft gevonden..
Keuren worden mooier, wanneer de zon ze verlicht. Wakker worden is makkelijker, wanneer er vogels fluiten. Naar buiten gaan is fijn, als het warmer is. En die mooie bloemen overal.. Die maken het feestje af!
(Verder is er nog geen nieuws. Ik blijf aan hen denken..)
Het lot. Eén telefoontje. Beiden worden samengevoegd, al kunnen zij ook prima zonder elkaar bestaan. Soms zijn dingen zoals ze zijn. Soms kun je niets aan de loop der dingen veranderen. Soms is de loop der dingen gruwelijk en gemeen. Niet altijd per sé voor degene die het telefoontje ontvangt, maar dat betekent niet dat de ontvangst van een dergelijk bericht je niets doet. Het spijt me te weten, dat een jong leven bijna voorbij is. Het doet me zeer eraan te denken, dat twee nog jongere, met dit leven verstrengelde levens, zéér binnenkort een zoveelste tragedie in het gezicht gesmeten zullen krijgen. Dit gun je niemand. En al helemáál de gehavende levens waar ik het over heb niet.
Laat hen álsjeblieft goed terecht komen; laat haar rust vinden na de onmenselijke pijn die zij nu moet doorstaan..
De kleine oorlog waar ik een tijdje geleden over schreef lijkt nu toch écht te zijn beslecht. Niet dat er een volledig onverdeelde winnaar uit de strijd is voortgekomen, maar ik kan met een goed gemoed zeggen dat ik het voor elkaar heb gekregen het bank-krab-gedrag van met name Loki (Max komt op een goede tweede plek) terug te brengen tot ca 20 a 30 % van wat het was aan het begin van de oorlog. Het goed-gedrag-loont-slecht-gedrag-wordt-bestraft-systeem werd door ons met grote moeite door de schattige strotjes van mijn lieverds geduwd, vooralsnog zonder aanwijsbaar resultaat. Sterker nog: het leek érger te worden: naast een duidelijke vermeerdering van de aantal keren dat ik een kat uit de bank moest schreeuwen, plantenspuiten en krantenmeppen bleken mijn schatten ook te hebben ontdekt dat als je écht vervelend wil doen, je in teams van 2 in de bank gaat hangen terwijl de derde klaaglijk mauwend rond gaat lopen baggeren over het toetsenbord van de pc/de krant cq het tijdschrift/het willekeurige andere object dat op dat moment de aandacht van de aanwezige mens heeft. En toen ontplofte ik. Ik ontplofte zelfs zo erg, dat ik met enig schaamrood op de kaken moet bekennen dat ik de plastic beker, die ik in mijn hand had ten tijde van de explosie, met volle kracht naar de krabbende kat in kwestie heb gesmeten. Mis, uiteraard, want ik raak nooit wat (tenzij ik iets laat vallen in de richting van iets anders dat niet stuk mag), maar toch.
De kat in kwestie wist niet hoe hij het had: Loki rende in paniek de kamer uit, waanzinnig geschrokken van de herrie die de hard plastic beker op de vloer had gemaakt. De andere twee waren trouwens net zo hard geschrokken: even later liepen er twee eekhoorns en één hanekam door het huis. Vervolgens begon Max aan een krab-sessie. Ik graaide opnieuw naar de beker en smeet 'm in zijn richting. Ook Max schrok zich helemaal wezenloos en wist niet hoe hard hij weg moest komen. Daarna Loki nog een keer. De derde klap bleek de genadeklap te zijn: terwijl hij opnieuw weg begon te rennen van de stuiterende beker raakte deze hem (redelijk zachtjes gelukkig) in de flank en dáár schrok hij zó erg van, dat hij een kwartier lang niet meer onder het bed vandaan durfde te komen.
En toen was het voorbij. Een oorlog vol woede en frustratie was zo vreselijk plotseling afgelopen dat je je afvraagt waarom Amerika ooit met atoombommen heeft gesmeten; plastic bekers hadden wellicht eenzelfde effect gehad. Een enkele keer probeert er nog een nageltje in de bekleding van de bank te haken, maar het geluid van mijn ringen tegen een plastic beker is voldoende om de kat in kwestie als een raket richting de slaapkamer te doen lanceren, waarna het vervolgens weer úren rustig is. Ik kan het nog nauwelijks geloven, de ongelofelijke simpel-heid van deze 'oplossing' is verbazingwekkend. Katten houden niet van herrie en dat wist ik al, maar het was nog nooit in mij opgekomen dat ik wellicht de verkeerde herrie maakte om mijn katten op hun stout-zijn te wijzen. Er is slechts één slachtoffer in deze situatie: Paul's Badtz Maru-beker is gesneuveld in de strijd. Gelukkig is de afbeelding die erop staat onbeschadigd gebleven, zodat de beker ondanks z'n disfunctionaliteit nog wèl deel kan blijven uitmaken van Paul's pinguin-verzameling, hetgeen natuurlijk wel weer een eervol einde is voor een in de strijd gesneuvelde soldaat…
Ik ben een mens met vele interesses. Vraag mij op te noemen wat mijn hobby's zijn en je krijgt een aardige waslijst om de oren; vraag me er ook nog bij wat ik eventueel óók nog interessant zou vinden en je bent helemáál een middagje zoet. Tussen die interesses zitten een boel dingen die óók hobby-potentie hebben, maar die toch onaangeroerd blijven tot er, eventueel, ooit, een reden is om er meer mee te doen. Zo kwam ik er pas afgelopen jaar achter dat ik taarten bakken leuk genoeg vond om er een serieuze hobby van te maken en heb ik in korte tijd een redelijk volledig naai-koffertje opgebouwd nadat ik de geniale ingeving had zelf een tas te 'pimpen'.
Nu is er opnieuw een sluimerende interesse die zich naar de voorgrond heeft weten te dringen: fotografie. Zo af en toe, vaak op vakantie, bedenk ik me ineens dat ik het leuk vind een paar 'artistieke' foto's te maken, waarna ik vervolgens na thuiskomst weer glashard vergeet hoe leuk ik het eigenlijk vind om allerlei moois te fotograferen. Sinds ik pasgeleden echter een account aanmaakte op flickr is het hek van de dam: er is daar zo veel leuks en inspirerends te vinden dat ik spontaan met de camera in mijn rugzak rond loop te zeulen en ik mezelf erop betrap bij veel dingen die ik zie aantekeningen in mijn hoofd te maken voor eventueel toekomstig te schieten plaatjes, wanneer ik de camera even niet bij de hand heb. Mijn broertje is er al langere tijd achter dat hij fotografie geweldig vind en ik begin nu ook zolangzamerhand om te slaan: ik bekijk lenzen op het internet en begin steeds vaker met de knopjes op onze camera te klooien. Vanmiddag maakten Wim en ik onze eerste afspraak voor een heus fotografie-uitstapje: 17 maart rijden we naar Zeeland, waar een hele grote vlindertuin is en daar gaan wij samen onze camera's aan het werk zetten.
Soms worden zulke hobby's na verloop van tijd weer teruggedrongen tot de interesses die zij waren, maar ik heb zo'n vermoeden dat ik hier weer een blijvertje te pakken heb. Voorlopig ben ik in elk geval weer zoet en de hieruit voortvloeiende foto's zijn in elk geval het bewaren waard!
Nou, hier zit ik dan, mijn eerste weblog te typen op de laptop. Het is even een beetje lastig (zeker sinds mijn hoogstpersoonlijke helpdesk tot acht uur moest werken en nu dus nog niet thuis is), want de laptop draait op Linux en Linux is toch wel anders. Zo kan ik niet vinden hoe ik accenten op klinkers moet krijgen, kan ik geen linkermuispijltje* vinden en krijg ik het scroll-wieltje van de muis niet aan de praat. Maar evengoed moet ik zeggen dat ik hier best wel aan kan wennen hoor: de combi bank-met-lig-gedeelte en schootcomputer blijkt toch best wel heel erg te werken ;-)
Ik heb al verschillende houdingen geprobeerd en ze zitten/computeren ook allemaal fijn (mijn rug en schouders doen 'hoera!'-achtige dingen), dus ik ben behoorlijk in mijn nopjes… De armleuning links is perfect gepositioneerd om op te muizen en als je niet aan een bureau zit is de extra ruimte naast het muis-vlakje heel fijn om op te leunen.. Ik geloof dat ik om ben! Laptops zijn cool!
*: Omdat ik en Paul allebei linkshandig zijn, staat de muis ingesteld voor linkshandigen. Wanneer de muispijl echter nog wel naar rechts wijst raak ik in de war en druk ik continue de verkeerde muisknoppen in, dus wil ik een pijltje dat de andere kant op wijst als normaal.. Een linkermuispijl dus
Hebben we éindelijk de netwerkkaart voor de laptop binnen zodat ik lekker vanaf de bank zou kunnen loggen… Is de bank bezet!
Hmpf..
************
Wat dan wèl weer heel prettig is, is dat wij ons huis eens even een flinke poetsbeurt hebben gegeven. Ons huis is dus weer ultiem schoon en daar word ik altijd heel erg blij van. Verder was dit dagje lekker lui: we hebben op ons gemakje boodschappen gedaan (leuk: bij de Albert Heijn aan de Elandstraat kun je sinds kort met handscanners zelf je boodschappen bliepen. Bonuskaart scannen bij de betaal-zuil, even pinnen.. En je bent klaar!), ik heb een beetje met de camera en mijn flickr-account gerotzooid en vanavond gaan we even gezellig tegen elkaar aanhangen op de bank (ik vermoed dat daar een DVD aan te pas zal gaan komen ;-)).
Gisteravond hebben we ons trouwens ook prima vermaakt: wij waren bij onze vrienden Anneloes en Michiel om te scrabbelen en de maansverduistering te bekijken (oké, dat laatste was toeval, maar wel érg leuk om te zien). Het was bijzonder gezellig en Anneloes vertelde mij nog en passant, dat zij op het internet had gevonden dat de tekening van haar kat Porre 'Tuxedo' wordt genoemd. Toen ze de kenmerken daarvan uitlegde wist ik meteen, dat ook Max een 'Tuxedo-kat' is: na het vandaag even ge-googled te hebben bleek zelfs dat Max zo ongeveer het schoolvoorbeeld van zo'n dier is. Meteen ook maar even gekeken wat Loki en Beertje nu voor katjes zijn in het engels (in het nederlands wist ik het al): Beertje is een Tortie Tabby (schildpadje) en Loki is simpelweg een Orange cat (rode kat dus). Leuk om te weten dat er bij alledrie dus een naam is voor de tekening die zij hebben. Ik ben vandaag éxtra trots op mijn (s)katjes!