Annibal's Weblog

Al gaat het beter en beter met mij, soms kom ik er toch wel weer achter dat ik bepaalde dingen met me meesleep; als onzichtbare molenstenen hangen ze om mijn nek. Steeds minder moeite heb ik ermee, om die molenstenen te doen verdwijnen door ze simpelweg niet meer vast te houden; op het moment dat ik het touw loslaat merk ik tot mijn eigen verbazing dat ze wegzweven alsof het met helium gevulde ballonnen zijn. Die dingen, waarvan ik zelf loodzware stenen had gemaakt, kunnen dus lichter worden en zichzelf dragen naarmate ik het ze toesta. Uiteraard geld dit niet voor álle dingen: er zijn ook stenen die gewoon stenen zijn. En blijven. Die moet ik op een andere manier aanpakken, die kan ik niet weg laten zweven door het touw los te laten.

Vandeweek heb ik een échte ballast, die ik al járen met mij meezeul, af mogen werpen. Van mezelf, maar ook van iemand die er baat bij had dat ik deze molensteen om mijn nek droeg. De opleiding, die ik al vele jaren zonder succes probeer af te ronden, die ik doe voor mijzelf, maar zéker ook omdat het een belangrijke opleiding is voor mijn werk, leg ik af. Vandeweek sprak ik erover met mijn baas, want het állerlaatste examen voordat de opleiding ophoudt te bestaan komt in zicht. Al tijden zat ik er tegenaan te hikken: de gedachte eraan alleen al deed me, zonder te ovedrijven, wanhopen. Wat ik ook probeerde, dit láátste examen halen, dat lukte me maar niet. En nu, op het moment dat ik hard werk om mijn batterijtje weer oplaadbaar te krijgen, kan alleen een kleine hint naar Het Examen mijn batterijtje al leeg doen lopen. Als het komende examen niet het laatste zou zijn, had ik allang opgegeven. Tijdens mijn gesprekje met mijn baas zei hij, dat hij ervan overtuigd was dat er nog iets geregeld zal worden voor de mensen zoals ik: de mensen, met een half diploma. Hij zei me, dat het hem een goed idee leek als ik het komende examen in elk geval zou laten schieten. Ik wist niet wat ik moest zeggen, mijn woorden verstomden door de gigantische BONK waarmee ik mijn molensteen op de grond hoorde vallen. de komende tijd ben ik vrij. Mag ik me bezighouden met dat wat ik leuk vind, gaat mijn energie uit naar de wederopbouw van mijn weerbaarheid, energie en concentratievermogen. Ik ben dankbaar, dat ik deze beslissing niet zelf hoefde te nemen, want nu kan ik zonder schuldgevoel zeggen, dat ik stop. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Of er iets geregeld wordt of niet, dat zie ik dán wel weer.

Deze molensteen krijgt van mij geen aandacht meer..

10 Responses to “Ballast”

Leave a Reply

Name

Mail (will not be published)

Website