Annibal's Weblog

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik acties tegen de walvisvaart actief en financiëel steun. Ik wil dan ook jullie aandacht vragen voor een bijzondere actie en ik hoop op z'n minst een paar mensen te kunnen bewegen ook met ons mee te doen. Over twee maanden is het weer tijd voor de jaarlijkse vergadering van The International Whaling Commission, de comissie die beslist over het wel of niet toestaan van walvisvaarten. Ook vorig jaar vroeg ik hier al aandacht voor op mijn weblog: sinds een aantal jaren begint de geldverslindende lobby van Japan zijn vruchten af te werpen en jaarlijks wordt de uitkomst van de stemming over de commerciële walvisvaart weer onzekerder. Ook dit jaar is het weer bijzonder spannend.

Vroeg ik afgelopen jaar slechts om een virtuele handtekening, dit jaar is het mogelijk een actiever standpunt in te nemen: Griekenland, een land dat tot nu toe geen lid is van de International Whaling Commission, overweegt lid te worden en zal, indien zij inderdaad lid wordt, tégen de walvisvaart stemmen. Dit verdient natuurlijk alle steun en aansporing die er op te brengen valt, weshalve een aantal Greenpeace-aanhangers een actie zijn gestart, waarin aan mensen wordt gevraagd met een uitdraai van deze tekst op de foto te gaan en deze foto te posten. De verzamelde foto's zullen worden aangeboden aan de Griekse regering om te laten zien dat de steun van de Grieken hard nodig is. Ik hoop dat jullie, net als ik, Paul, Wim en mijn ouders, bereid zijn mee te werken aan dit initiatief en een foto willen plaatsen bij deze actie. Om foto's te kunnen plaatsen moet je lid zijn van het on-line actie-commité, maar wanneer je er geen zin in hebt hier lid van te worden zou ik je willen vragen om mij in elk geval je foto te e-mailen. Het is de bedoeling dat je op de uitdraai zet uit wel land je komt, zodat de Griekse regering ziet dat mensen vanuit de hele wereld hun lidmaatschap steunen. Overigens is er op de site van het actie-commité ook een filmpje over deze actie te zien.

Sommige dingen zijn het waard om voor te vechten. Dit gevecht is er geen van wapens, dit is een gevecht van betrokkenheid. Doen jullie mee?

Het is inmiddels alweer bijna 2 jaar geleden dat wij over de drempel van de Oxygen Bar in Toronto stapten. De laatste tijd denk ik vaak aan de behandeling* die wij daar kregen terug: de boost die ik ervan kreeg, de vrolijkheid die bezit van mij nam en het gevoel, dat mijn hele wezen wakkerder was dan het in tijden was geweest, zijn allen dingen die ik me nog levendig herinner. Zowel Paul als ik waren om: ook in Nederland moets het fenomeen Oxygen Bar maar eens stevig in de markt worden gezet. Je doormiddel van volkomen natuurlijke middelen zó goed voelen, daar móet wel een markt voor zijn.

Een tijdje terug, vlak voor wij verhuisden, zagen wij dat er een nieuwe zaak in de stad was gekomen: Urban Oasis. Aan de afbeeldingen in de etalage af te zien zóu het wel eens iets Oxygen Bar-achtigs kunnen zijn, dachten wij nog verheugd. Toen ik echter ergens een flyer onder ogen kreeg, constateerde ik teleurgesteld dat het iets met massages te maken had. Jammer..

Maar nu komt Urban Oasis opnieuw op mijn pad. Ik heb namelijk een pluim gekregen die ik in kan wisselen voor een belevenis. In de lijst van mogelijke belevenissen stond de Zevende Hemels-behandeling van, je raadt het al: Urban Oasis. In de bijbehorende tekst stond te lezen, wat de behandeling inhield. Massage, blablabla, reinigende thee, blablabla, volledige zuurstofbehandeling, blabl-HEY! Zuurstofbehandeling?? Gehaast klikte ik door naar de aangegeven website. En ja hoor, we hadden het tóch goed gezien: het is wel dégelijk een Oxygen Bar. Hoera ende Hoezee, wat een geweldige ontdekking! Juist nu ik me zo slap, zo vermoeid, zo lusteloos voel.. Mag ik gratis een the-whole-works-behandeling ondergaan in een Oxygen Bar op fiets-afstand Compleet met massage, thee en de door mij zo geliefde zuurstofbehandeling. Ik heb zo'n gevoel, dat ze er daar een tweetal vaste klanten bij hebben…

*: Wellicht hebben jullie er al iets over gelezen: in Oxygen Bars krijg je een 'behandeling' waarbij je via een slangetje ca. 75 to 85 % pure zuurstof inademt voor een periode van ca. 15 minuten (in 'gewone' lucht zit slechts 21 % zuurstof). Toen wij lazen dat er een dergelijke bar te vinden was in Toronto konden wij het niet laten het uit te proberen: zou het nu écht zo heilzaam zijn en zo prettig voelen als in recensies werd beweerd? Het antwoord: een driewerf JA! Aanrader!

Al de hele week heb ik er last van. Dingen die moeten gebeuren, doe ik gewoon niet. In de dingen die ik doorgaans leuk vind, heb ik geen zin. Ik voel me slapjes en duf, de enige momenten dat ik me écht wakker voel zijn nu juist die momenten dat ik eigenlijk slapen moet. Wat ik dan doe, de hele dag? Ik heb geen idee, om eerlijk te zijn. Ik lees af en toe nog wat logjes, hang een beetje rond. Zelfs mijn Nintendo heb ik al dágen niet aangeraakt.. 

Zou dit 'm dan zijn? Die befaamde voorjaarmoeheid? Ik denk wel te weten wat het is, maar iedereen die ik het vertel lacht me uit. 

Volgens mij heb ik een jetlag. Een jetlag van de zomertijd. Elk jaar, zodra 'ie er weer aankomt, zie ik er als een berg tegenop. Elk jaar als 'ie net weer in is gegaan, voel ik me een wrak. Ik weet vanuit onze reis-ervaringen naar Noord Amerika, dat ik zéér gevoelig ben voor jetlags: zelfs na de heenreis* had ik ze. Ik haat de zomertijd. Begrijp me niet verkeerd, ik vind de reden van het hele verhaal een nobel streven en een lekker lange zomer-avond is geweldig, maar áltijd, élk jaar weer, voel ik me anderhalve week lang verrot van die tijdsverandering. Ik ben gewoon niet gemaakt voor dit soort rare dingen. Toegegeven, van de verandering naar de wintertijd heb ik altijd veel minder last (omdat ik niet zo'n ochtendmens ben misschien? Dat ene uurtje uitslapen verdwijnt zó in mijn holle kies..), maar sinds die wintertijd toch de échte tijd is, stel ik bij de jaarlijkse ingang van de zómertijd een gelaagde invoer voor: elke week de klok 10 minuutjes terug. Is véél handiger, toch? Worden alle Annibals van de wereld in elk geval héél blij van, volgens mij…

*: Reizend richting het westen hoort men normaalgesproken niet of nauwelijks last te hebben van dit fenomeen, hetgeen dus inhoud dat ik er slechts bij thuiskomst last van had moeten hebben. Helaas, mijn eerste dag in Amerika herinner ik mij maar al te goed: ik was zó moe en van de kaart dat ik het  gigantische rek van 4 bij 4 meter (vol knal-oranje Finding Nemo-knuffels) dat zich op ca. 3 meter afstand van ons bevond, niet eens zág toen Paul het me aanwees..

Een vriendin, huilend aan de lijn, omdat haar vriend het een paar momenten geleden heeft uitgemaakt. Mijn lief, volkomen lamgeslagen aan de lijn, omdat hij net te horen heeft gekregen dat hij per 19 mei ontslagen wordt. Met die vriendin van daarnet bij mijn ouders zijn, om te bekijken hoe dat éne flexibele dingetje aan mijn trouwjurk het mooist is. Gesprekken voeren over iets, waar ik mij al een tijd steeds erger druk maak. Een hanger van een beschermheilige, die mij nóóit meer zal kunnen beschermen doorgeven aan iemand, die deze hanger nog wèl gebruiken kan. Een besluit nemen. Een splinter verwijderen, die pas door diens drager werd opgemerkt nu 'ie aan het ontsteken is. Denken aan dat ene, héél bijzondere pakje dat mij van het weekend overhandigd werd door de postbode. Een hart onder de riem, een knuffel. Bijzondere mensen. 

Huilen. Lachen.

Oh yes, it's defenately a monday…

Want it was fun, daar in Alkmaar.

Alkmaar?

Alkmaar. Op het internet vonden we een hip atelier met bijzondere, maar ook simpele to-the-point ringen. Het leek ons een goed idee daar nog even te gaan kijken alvorens waar we naar de trouwringenfabrikant te Dronten (ons eigenlijke doel voor deze zaterdag) zouden afreizen. Wij wisten zéker in Dronten te zullen slagen, maar die bijzondere juwelier lonkte. We wisten eigenlijk niet zo goed of de ringen van het atelier in Alkmaar wel onze stijl waren, maar er zaten wel wat mooie dingen tussen. Even gaan kijken kon altijd, besloten we. En kijken déden we; onze ogen uit, zelfs. Want als je ze eenmaal in het écht ziet zijn ze heel anders, dan op plaatjes op een website. Mooi anders. Nooit kwamen wij meer in Dronten aan: in Almaar hadden we zelfs twéé sets trouwringen die ons beiden goed stonden en voorál: die wij mooi vonden.

Bij de eerste, 'normale', juwelier die wij bezochten, was er véél keus. Maar veel van die keus stond ons niet of lag ons niet, dus die paar ringen die ons uiteindelijk wèl stonden cq lagen kwamen min of meer ook automatisch hoog in ons 'dat past bij ons'-lijstje. Dat daar geen enkele set tussenzat, stoorde ons. Maar wij wisten niet beter, dat lag immers aan onze handen. Dat die ringen op dat aller-eerste lijstje echter helemáál niet bij ons pasten, daar kwamen wij pas gisteren achter. Bij een niet-zo-normale juwelier kwamen wij er zelfs achter wat wèl goed bij ons past. Uiteindelijk zijn we er even weggegaan om te gaan lunchen, zodat we onze keus nog even konden overdenken. Die ene, of toch die andere? Al snel waren we eruit. Over 4 weken kunnen we ze ophalen: onze trouwringen. Dezelfde ringen en dus niet ringen uit verschillende sets, al zijn ze toch allebei iets anders. Hierdoor staan ze ons beiden goed, bovendien zijn ze erg bijzonder.. En we zijn er helemaal weg van

Ik wil zo graag, maar het komt er even niet uit. Al 4 dagen 6 uur per dag werken eist z'n tol: ik ben kapot. Mijn concentratievermogen is ver te zoeken; met moeite heb ik nog een paar kleine dingetjes gelezen.. Ik ga lekker op bed aan, morgen sleep ik me er wel doorheen. En dan, zaterdag.. Gaan we trouwringen kijken!!

Al gaat het beter en beter met mij, soms kom ik er toch wel weer achter dat ik bepaalde dingen met me meesleep; als onzichtbare molenstenen hangen ze om mijn nek. Steeds minder moeite heb ik ermee, om die molenstenen te doen verdwijnen door ze simpelweg niet meer vast te houden; op het moment dat ik het touw loslaat merk ik tot mijn eigen verbazing dat ze wegzweven alsof het met helium gevulde ballonnen zijn. Die dingen, waarvan ik zelf loodzware stenen had gemaakt, kunnen dus lichter worden en zichzelf dragen naarmate ik het ze toesta. Uiteraard geld dit niet voor álle dingen: er zijn ook stenen die gewoon stenen zijn. En blijven. Die moet ik op een andere manier aanpakken, die kan ik niet weg laten zweven door het touw los te laten.

Vandeweek heb ik een échte ballast, die ik al járen met mij meezeul, af mogen werpen. Van mezelf, maar ook van iemand die er baat bij had dat ik deze molensteen om mijn nek droeg. De opleiding, die ik al vele jaren zonder succes probeer af te ronden, die ik doe voor mijzelf, maar zéker ook omdat het een belangrijke opleiding is voor mijn werk, leg ik af. Vandeweek sprak ik erover met mijn baas, want het állerlaatste examen voordat de opleiding ophoudt te bestaan komt in zicht. Al tijden zat ik er tegenaan te hikken: de gedachte eraan alleen al deed me, zonder te ovedrijven, wanhopen. Wat ik ook probeerde, dit láátste examen halen, dat lukte me maar niet. En nu, op het moment dat ik hard werk om mijn batterijtje weer oplaadbaar te krijgen, kan alleen een kleine hint naar Het Examen mijn batterijtje al leeg doen lopen. Als het komende examen niet het laatste zou zijn, had ik allang opgegeven. Tijdens mijn gesprekje met mijn baas zei hij, dat hij ervan overtuigd was dat er nog iets geregeld zal worden voor de mensen zoals ik: de mensen, met een half diploma. Hij zei me, dat het hem een goed idee leek als ik het komende examen in elk geval zou laten schieten. Ik wist niet wat ik moest zeggen, mijn woorden verstomden door de gigantische BONK waarmee ik mijn molensteen op de grond hoorde vallen. de komende tijd ben ik vrij. Mag ik me bezighouden met dat wat ik leuk vind, gaat mijn energie uit naar de wederopbouw van mijn weerbaarheid, energie en concentratievermogen. Ik ben dankbaar, dat ik deze beslissing niet zelf hoefde te nemen, want nu kan ik zonder schuldgevoel zeggen, dat ik stop. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Of er iets geregeld wordt of niet, dat zie ik dán wel weer.

Deze molensteen krijgt van mij geen aandacht meer..

De katten begrepen er niets meer van: wat wíl dat mens nou toch? Wil ze blijven, of wil ze weg? Beiden kwamen niet erg van de grond vandaag. Drie afspraken op rij, met daartussen net teveel tussenpoos om in één keer door te rijden, maar net niet voldoende tijd om écht iets aan de tussen-tijd te hebben. Daarna nog een paar uurtjes werken, voor het eerst 6 uurtjes vandaag. Ik kwam thuis en ik ging weer weg, kwam weer thuis en ging weer weg. Tussendoor werd ik compleet meshuggah van het weer: drie hagelbuien in mijn nek, met een flinke snuf kéiharde regen en als toetje een wegglip-moment van mijn voet, die zodoende, in plaats van op de rand van de stoep náást mijn auto, terecht kwam in de enkeldiepe plas modder ónder mijn auto. Met één natte en één droge voet reed ik dus schoorvoetend weer naar huis, alwaar ik me dan kon opmaken voor de volgende afspraak.

Maar er zijn ook mooie dingen uit voorgekomen: zowel de bedrijfsarts als de psycholoog hoef ik niet meer op te zoeken en mijn nieuwe fysiotherapeut (mijn eerste is nu met zwangerschapsverlof) wist mijn nek en schouderbladen weer even flink los te werken (au!). De laatste uurtjes werken was ik alleen geen hol meer waard; door al het heen-en-weer-gevlieg was ik bekaf en kon ik dat laatste restje concentratie niet meer opbrengen. Maarja, het zij zo. Morgen weer een dag!

Zoals Vedat terecht opmerkte bij mijn vorige logje ben ik gisteren met mijn broertje en vader naar een vlindertuin geweest om vlinders te zien en, uiteraard, te fotograferen. Het uitstapje was zéér geslaagd: ik ben erg onder de indruk van mijn camera, weet (mede dankzij Wim) hoe ik kan spelen met de diverse instellingen en heb een aantal foto's gemaakt waar ik érg trots op ben; deze foto's ontstegen mijn eigen verwachtingen van wat ik zoal kan op het gebied van fotografie. Uiteraard zal ik er een paar posten:

Deze vlinder zagen wij uit zijn/haar cocon kruipen. Bijzonder!!

Later zagen wij dezelfde vlinder stilletjes zijn vleugels 'laten drogen'. Ik was op slag verliefd: wat een ontzettend mooi dier! Deze foto is wonderbaarlijk goed gelukt en om eerlijk te zijn ben ik er dan ook héél trots op

De belichting klopt niet helemaal, maar op de één of andere manier wordt deze foto er alleen maar mooier door.. (Dit is overigens beter te zien op de grotere versie.)

Lief hè?

Behalve veel mooie vlinders waren er ook veel prachtige planten…

Én hele grappige vogeltjes! Volgens mijn vader waren het een soort Kwartels, mij deden ze sterk aan Nieuw Zeelandse Kiwi's denken.

Meer foto's en grotere versies van deze kun je vinden op mijn Flickr-site, ik vind het leuk als je even komt kijken!!

************

Bij thuiskomst bleek dat ik niet de enige was die een geslaagde dag had beleefd: Paul was met zijn moeder en zus de stad in geweest en HOERA: hij is geslaagd voor een trouwpak Ik ben uiteraard bijzonder nieuwsgierig, nu kan ik al helemáál niet meer wachten tot D-Day. Paul's vader was trouwens niet meegegaan naar de stad; die bleef liever thuis.. En knutselde onze kast verder in elkaar! Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik thuiskwam en ben mijn (aanstaande) schoonpapa dan ook méér dan dankbaar. Wederom werd ik erop gewezen: ik krijg er een geweldige familie bij op 12 juli.

Die kast was voor ons dan ook het startschot om vanochtend eens flink te 'rausen': dozen zijn uitgezocht, uitgepakt of samengevoegd, de nog niet uitgepakte kleding werd flink uitgedund en ik heb zelfs twee tassen weggegooid. Ik heb nu nog maar één vuilniszak met bewaar-kleding over, de rest is allemaal in gebruik, weggegooid, of opzij gelegd voor de kleding-ruil-beurs die een vriendinnetje van mij organiseert volgende maand: met een aantal vriendinnen kleertjes ruilen onder het genot van allerlei hapjes en drankjes. Leuk!

De nog overgebleven uitpakkerij staat nu overzichtelijk opgestapeld in de kast en daar ben ik zó blij mee.. We zijn weer een stapje dichter bij een écht gestructureerd huishouden! Wie had dát ooit gedacht?

Daar is ' ie dan: mijn favoriete moment van de week. De vrijdagavond. Moe maar voldaan van een week werken, met nog 2 volle dagen vrij in het verschiet. Leuke bezigheden, een schoon huis, boodschappen in huis voor de hele week: van alles in de planning, met allerlei prettige uitkomsten. Maar ook blanco's: momenten waarop je juist niets gepland hebt, waarbij je kan invullen wat je wil op het moment dat je het wil. Uitslapen? Of liever lezen? Nintendo-en? Of misschien toch uitgebreid die ene vriendin mailen? Het kan allemaal. En ik heb er zin in!

Fijn weekend allemaal!