Annibal's Weblog

Al enige tijd weten wij, dat het toch wel enigzins tijd begint te worden dat we mijn computer vervangen. Het beestje is al oud, wordt nu toch wel erg langzaam (irritant!) en wij denken dan ook, dat hij zijn oude dag het beste kan slijten als server/media-centre i.p.v. te worden afgeragd door een ongeduldige Annibal. Nu hebben we echter nog even geen geld voor vervanging (trouwen kost muchos $$) dus hebben wij nog even 'bedenktijd'. Dat komt mooi uit, want ik ben al een tijdje in dubio of ik weer een 'gewone' PC wil, of dat het een laptopje zou moeten worden. Beiden hebben voor- en nadelen en ik vind het dan ook een moeilijke keuze.

Nu waren we afgelopen weekend bij onze ceremoniemeesters op visite (Karen was namelijk jarig) en vlak voor we weggingen liet Ralph een oude, aftandse laptop zien. Hij was stuk. De accu deed niets meer en de voeding was kwijt. Hij had 'm van de dit-moet-bij-het-grofvuil-stapel afgeplukt toen een vriend ging verhuizen en deed er eigenlijk toch niets mee. Uiteindelijk vertrokken wij met de laptop onder ons arm (nouja, ok, in een Gall & Gall-tasje dan) en via ebay kochten wij een voeding, waarvan Paul het vermoeden had dat 'ie wel zou passen. Et voila: Paul had gelijk! Nu valt er dus mee te computeren, mits er een stopcontact in de buurt is. Geen probleem, want 'm meenemen op reis waren we tóch al niet van plan. Nu moet er alleen nog even een netwerk-kaart in om te kunnen internetten (héél belangrijk) en dan hebben wij voor ca. € 18,= een laptop

Uiteraard is het geen state-of-the-art-apparaatje meer, maar nu kan ik wèl mooi even uitproberen of het me bevalt, zo'n laptop. Dáár worden we blij van!

************

Nou, hij staat in de koelkast hoor: de taart die wij morgen richting twee jonge ouders, een stoere grote broer en een schattig baby'tje gaan escorteren. De foto volgt, uiteraard, pas na ons bezoekje aan het gelukkige gezinnetje, want het is natuurlijk wel zo leuk als zij de primeur hebben. Het had uiteindelijk wat voeten in de aarde en er zijn een paar dingetjes waar ik ontevreden over ben, maar ik ben toch wel een beetje trots op het totaalresultaat. Ben érg benieuwd wat ze ervan vinden en ik heb er veel zin in om Martine weer eens 'live' te mogen aanschouwen en haar gezin te ontmoeten. Morgen dus weer een foto-log!

Het lijkt voor mij een week met kleine, maar zéér betekenisvolle cadeau's en ik weet, dat ik er nog mínstens één te gaan heb. Van het weekend kreeg ik een afdruk van een foto van mijn broertje Wim. Het was de foto, die ik ook gebruikte bij een belangrijk logje. Deze foto staat nu tegenover mij op mijn bureau en mijn lieve Loki kijkt mij aan, met een blik die mij eraan herinnert dat ik dingen moet loslaten, het beloop van zaken soms moet accepteren zoals ze zijn. Eergisteren kreeg ik een tweede cadeau, dat veel voor mij betekent: ik kreeg vier kleine, hartvormige kaarsjes van mijn moeder, alvast voor valentijnsdag. Wanneer ik ze aansteek, zal ik aan mijn moeder denken en de kaarsjes zullen opbranden voor mijn gedachte aan haar, en de hoop dat zij haar ziekte (niets levensbedreigends, maar wel heel erg naar) snel zal kunnen overwinnen. Vandaag, op visite bij mijn lieve vriendin Annelies en haar dochter Christy kreeg ik ook al iets moois: een door Christy van geleurde kralen gemaakte raamhanger/onderlegger. Zo kunnen wij, ook als wij Christy niet zien, aan haar en haar mama denken. Dit weekend krijg ik nóg een cadeau: ik mag op kraamvisite bij Eva, in wiens ere ik nu tot in mijn oren in de meeltjes en deegjes zit. Extra bijzonder, want eigenlijk willen Eva's mama en papa nog even rustigaan doen qua visite.

Geven is mooi en ik doe het héél graag, maar soms kan krijgen mij ontroeren tot op het bot..

Al gauw nadat bekend werd dat Martine, mijn weblog-vriendinnetje, zwanger was, spraken wij af dat ik na de geboorte van haar kindje een taart voor haar zou maken. Op 02-02-2007 (mooie datum hè?) werd Eva geboren en komend weekend is het tijd om mijn belofte in te lossen: ik ga weer eens aan het bakken. Lang piekerde ik over de te gebruiken materialen, maar vandaag was ik er dan toch over uit. Meteen vanmiddag ben ik begonnen met voorbereiden (bij het gebruik van bepaalde materialen is dat strikt noodzakelijk) en het eerste deel van de taart ligt nu veilig in de kast te wachten op de rest van de taart. Dit specifieke stukje werd overigens mooier als ik zelf verwachtte, dus nu hoop ik maar dat dít stukje heel blijft en dat de rest van de taart er mooi bij zal passen Ik ben overigens zelf ook nog wel benieuwd hoe de rest van de taart zal worden, want er zijn nog een paar dingetjes waar ik nog niet helemaal uitben, maar komt tijd, komt raad. Ik heb nu al zin in zaterdag, wanneer ik de taart aan de verse mama, papa en grote broer mag gaan brengen..

************

Waar ik vandaag óók een begin mee maakte, was de toekomstige keuring van mijn auto. Omdat de schade nog steeds in behandeling is heb ik dus nog geen reparaties kunnen laten uitvoeren en tja.. Ik moet toch íets met die keuring hè? Toch maar even langs de monteur gereden om te vragen of het überhaupt nog zin had te repareren, of hij dacht uit te gaan komen met de toekomstige schade-uitkering én, ook niet onbelangrijk, of hij dacht de auto te kunnen keuren zonder dat de reparaties al zijn uitgevoerd. Geen van drieën leverde uiteindelijk problemen op: hij was ervan overtuigd dat hij prima zou kunnen repareren met het bedrag dat ik (hoogstwaarschijnlijk) ga krijgen, ik na die reparatie weer een top-auto'tje voor de deur zou hebben en ook die keuring zou wel goed komen. Komende woensdag draag ik mijn geliefde Toet dus tijdelijk over aan zijn peet-oom zodat die 'm kan keuren en nadat ik de centjes van mijn schade terug heb komt de rest wel. Fijn!

(Tevens: Huh? Waar komt die gigantische splinter in mijn pink nou vandaan? Die had ik niet eens gevoeld Hoe lang zou 'ie er al zitten? Toch maar eens een pincet erbij pakken..)

Het is niet bepaald gezellig om met grote bedrijven te communiceren. Ok, toegegeven, dat communiceren doe je dan ook doorgaans alléén maar als er iets mis is en in dat geval zit je héus niet te wachten op een gezellig theekransje aan de telefoon, maar toch.. Wachttijden, een keer of 6 doorverbonden worden, veel kosten maken voor het bellen van de servicelijn en dan nóg zonder oplossing van het probleem blijven zitten is gebruikelijker als met één kort gesprekje klaar zijn. Het gevolg is dan, dat ik vervolgens maar gewoon ga mailen indien ik ergens op een site een mail-adres kan vinden.. Maar dán vind ik het weer zo onpersoonlijk dat ik dáár weer een onprettig gevoel aan over hou. Wanneer je mailt, dat je mp3-speler stuk is bijvoorbeeld. Dan krijg je een e-mail terug, dat je het apparaat naar ze op kan sturen voor reparatie. Langsbrengen mag óók, maar wie gaat er nou anderhalf uur in de auto voor het afgeven van een defect apparaat aan een balie? Ik was het eerlijkgezegd nog van plan ook, maar nu ik al sinds half november aan het zoeken ben naar een goed (lees: vrij, niet al te vermoeid) moment om eens in de auto te springen heb ik toch maar bedacht dat opsturen bèst nog wel een goede oplossing is.

Vandaag heb ik 'm dus maar achtergelaten op het postkantoor, mijn arme walkman-met-één-defect-knopje-hetgeen-geen-ramp-is,-maar-wel-extreem-irritant. Het veel defectere modem dat onlangs door onze internet-provider werd vervangen moest óók retour, dus dat kon dan allebei mooi in één ritje. Aangetekend verzenden mèt verzekering, alstublieft*. De walkman, met een onpersoonlijke brief erbij, zal morgen of overmorgen wel aankomen bij een onpersoonlijke technische dienst, die een onpersoonlijke reparatie uit zal voeren en het apparaat vervolgens onpersoonlijk aan mij zal retourneren (hoogstwaarschijnlijk met een al even onpersoonlijke brief erbij). Geeft niets, want dan is als het goed is mijn muzikale wondertje weer tip-top gemaakt zónder dat ik ervoor naar wéét-ik-veel-waar heb hoeven rijden.. Maar ik mis tóch wat

*: Daar mijn pakje niet naar Japan moet, maar slechts binnen Nederland vervoerd hoeft te worden hoefden er bij mij gelukkig íets minder postzegels op als op het plaatje..

Voordat wij taartjes gingen eten bij onze vriendin Karen, die vandaag haar verjaardag vierde, hadden we nog even de tijd om de stad in te gaan. Fijn, want Paul had een boek gezien dat hij heel graag wilde kopen voor de boekenbon die hij had liggen, ik wilde graag nog even kijken voor een dingetje dat ik voor mijn Nintendo wilde hebben en als we er dan tóch waren, kon ik net zo goed nog even kijken of ik niet toevallig tegen een leuke broek aan kon lopen. En dat lukte: hoera voor de naweeën van de uitverkoop! Twee hippe broeken voor nog geen twintig euro! Ik kan weer netjes naar mijn werk.. Paul slaagde ook voor zijn boek, ik ben erachter dat ik het Nintendo-dingetje het beste via het internet kan bestellen en de verjaardag was érg gezellig (met lekkere taart!). Alles bij elkaar dus een prima zondag, die ik zodadelijk ga afsluiten met een laatste beetje huiswerk voor mijn cursus morgenochtend. Het was weer een fijn weekend!

Vandaag was de dag dat ons vriendinnetje Eefke dan toch de sprong ging wagen, haar oude huis verliet en officiëel een forens werd. Haar oude woning wordt over een paar dagen gesloopt en gezien de korte termijn die zij had om iets anders te zoeken (of eigenlijk: daar het onmogelijk was op deze korte termijn iets anders te vinden) is zij nu tijdelijk de huisgenoot geworden van een vriend, die een érg leuk huis in Den Hoorn (een zo ongeveer aan Delft vastgegroeid dorp) heeft.

Vanochtend om half 12 stonden wij, tesamen met de verder binnendruppelende ploeg verhuizers-annex-vrienden, klaar om spijkers met koppen te slaan: in record-tempo waren alle spullen die opgeslagen werden bij andere mensen op de adressen waar ze wezen moesten, de overige spullen aanwezig in Den Hoorn en haar oude woning vollédig ontdaan van vloerbedekking, bijbehorende onderlagen, schroten, latten en losse troepjes (Ad Hoc is nogal streng, bij sloop van de woning moet de laatste bewoner het pand volledig gestript achterlaten). Om half 3 vertrokken Eefke en haar nieuwe huisgenoot naar de plaatselijke snackbar om de verhuizers van een patatje te voorzien, zodat wij in hun afwezigheid nog even de tijd hadden de keuken te reorganiseren (lees: een magnetoren* te maken op de koelkast) en duffe telefoongeluidjes uit te wisselen. Bottom line: het was weer een voorspoedige, en voorál gezellige verhuizing. Wij hebben ons in elk geval prima vermaakt en Eefke zit voorlopig weer even waar ze wezen moet..

*: Toen ik en Sarah Eefke's magnetron de keuken insjouwden, was het eerste waar ons oog op viel (*plop*) de magnetron van huisgenoot Jeroen. Toen wij vervolgens een plekje zochten om déze magnetron neer te zetten vonden we vervolgens in een hoekje.. Nóg een magnetron! Al gauw werd het plan geboren, álledrie de magnetrons op te stapelen op Eefke's manshoge koelkast om zodoende een magnetoren te creëren; aangezien beide bewoners van de woning tóch weg waren, werd ook metéén daad bij woord gevoegd. Het resultaat was érg grappig:

evenals de reaktie van Eefke en Jeroen, toen zij na thuiskomst onze her-inrichting van hun keuken zagen Dit leek ons overigens ideáál voor driegangen-maaltijden..

Ik beken: ik heb een geheim voor jullie gehad. Ik heb iets belangrijks dat er is gebeurd, niet geschreven op mijn weblog. Niet omdat ik het jullie wilde onthouden (au contraire: ik kon het wel van de daken schreeuwen), maar meer uit een soort van angstig "ik wil de Goden niet verzoeken"-gevoel. Wat er gebeurde? Een week of twee geleden werd ik gebeld: er was een mevrouw, die mijn aanrijding had zien gebeuren. Twee keer was ze langs mijn oproep gelopen en hoewel ze de eerste keer zoiets had van "tja, nouja, ach..", kon ze het de tweede keer tóch niet over haar hart verkrijgen en belde ze mij. Keurig noteerde ik haar naam, adres en telefoonnummer en verzond haar vervolgens via mijn werk een getuigenverklaring. En toen begon het wachten. Al was ik zielsgelukkig dat ze gebeld had, dit gaf natuurlijk absoluut geen garantie dat zij het formulier ook daadwerkelijk zo gaan invullen en terugsturen. Ik besloot het nog maar even níet aan iedereen te vertellen en wachtte onrustig op de terugzending van het formulier.

Ik kon het niet laten regelmatig tóch even in het dossier te kijken of 'ie er misschien tóch al was, al zou ik het absoluut van mijn collega's hebben gehoord als dit het geval was. Telkens als ik gluurde, werd ik een beetje banger: wat nu, als mijn bange voorgevoel inderdaad juist was en ze niet meer zou reageren? Ik behandel zelf veel schaden op mijn werk en weet dus precies hoe dat gaat; vaak genoeg zag ik verhaalsdossiers sneuvelen op niet reagerende getuigen.

En toen, vanochtend, riep mijn baas bij het openen van de post: "Gut, er zit nóu toch een mooie getuigenverklaring bij de post!".. Even twijfelde ik. Zou dat over míjn schade gaan? Zo vlug als ik kon zonder te rennen beende ik naar het bureau van mijn baas en pakte de verklaring uit die hij me aangaf. Ik las. En ik las. Ik bekeek de situatieschets. Ik begon te trillen. Ik kon wel huilen. Ze heeft gereageerd! Ze heeft gereageerd en ze heeft mijn verhaal bevestigd!! Ik kan niet uitleggen hoe blij ik hiermee ben. Buiten het feit dat ik nu zéker centjes ga krijgen die gaan voorkomen dat mijn auto over een paar weken naar de sloop moet, wordt hiermee vooral het onacceptabele onrecht dat me al bijna 3 maanden aan het piekeren houdt weer rechtgezet. Het geld is fijn, het geld is belangrijk voor me, want zonder dit geld kom ik over een week of twee zonder auto te zitten. Maar wat nog véél belangrijker voor me is en dat geen cent op de wereld zou kunnen vervangen: ik ben niet gek, ik ben 100 % onterecht uitgekafferd en ík sta in mijn recht. And DAMN, it feels GOOD!!

Dank jullie wel voor het duimen allemaal :-D:-D:-D

Dat ik foto's heb gemaakt, want de sneeuw is hier allang weer weg

De katjes hadden al zo lang niet in de sneeuw gespeeld dat het allemaal maar eng was (behalve, uiteraard, voor Loki):

En de buurt zag er, ondanks het feit dat de sneeuw al aan het smelten was, toch even heel sprookjesachtig uit

Loki is stoer, hij zette zijn handtekening op ons balkon:

Deze sprookjesachtige wereld maakt altijd meteen het kind in mij wakker: op het moment dat er een laagje sneeuw over mijn wereld dwarrelt dat dik genoeg is om te knisperen onder mijn voeten wil ik sneeuwballen gooien en rondjes rennen door de sneeuw. Wel jammer, wanneer het sneeuwt op een gewone, doordeweekse dag en iedereen met wie je in de sneeuw zou kunnen spelen aan het werk is of op school zit. In je eentje door een besneeuwde buurt lopen is tóch anders, dus van sneeuwballen gooien (naar wie? De buurt was practisch verlaten!) en rondrennen is bar weinig gekomen. En nu is de sneeuw dus alweer grotendeels weg; helaas zal ik voor het échte spelen dus nog moeten afwachten of dit nog zal gaan gebeuren vóór 2008..

Vandaag was een gezellig dagje: eerst moest ik werken, daarna moest ik naar de bedrijfsarts, later in de middag had ik een afspraak bij de fysio en vanavond zou ik naar spinning gaan. De afspraak bij de arbo-arts ging goed: omdat ik nu bezig ben met het her-opbouwen van mijn werkzaamheden (ik zit ondertussen op 3 uurtjes per dag en ben sinds deze week weer wat 'intensiever' bezigheden aan het oppakken) en ik met mijn begeleidster al een heel plan hiervoor heb gemaakt (eens in de 14 dagen een uurtje erbij, mits alles goedgaat) zag hij geen reden om van de reeds bestaande plannen af te wijken. Wel had hij dik een half uur uitloop; wat een verschil met de vorige twee keer dat ik er was. Toen kon ik bij wijze van spreken zo doorlopen, nu was ik blij dat ik tóch maar een tijdschrift in mijn tas had gestoken.

Omdat het, toen ik eenmaal in de auto zat, nauwelijks nog nut had om nog naar mijn werk door te rijden, ben ik even een kopje thee gaan drinken bij mijn moeder en ben ik vervolgens naar huis gegaan. Zat ik mijn moeder nog te vertellen dat ik naar de fysio moest vanmiddag, op de één of andere manier is die afspraak me compleet ontschoten in de paar uurtjes dat ik nog thuis zat. Toen ik eenmaal werd gebeld had het weinig zin er nog heen te gaan, dus zie ik haar komende vrijdag weer. Niets erg, zou je zo zeggen.. Maar op de één of andere manier stoort het me echt MATELOOS dat ik die afspraak ben vergeten. Hoe kán dat nou? Ik wíst het, ik heb er de hele dag door aan gedacht, waarom is het me dan zo vlak voordat ik er daadwerkelijk heen moest tóch ontschoten? Sterker nog: het was me zó volledig ontschoten, dat ik, toen de telefoon ging, dacht dat het een vriendin was die belde. Zoals ik ook al aan de bedrijfsarts vertelde is mijn concentratievermogen nog steeds om te huilen en ik begin het zo langzamerhand behoorlijk zat te worden dat ik niet normaal de deur uit kan gaan zonder minimaal 2 x terug te moeten voor vergeten zaken, of dat ik soms wel twee of drie keer op één dag in een supermarkt sta omdat ik toch écht niet zonder allerhande dringend-heden kan. Ik heb hier al vaker over geklaagd en het is niet mijn bedoeling om zo negatief te doen; ik ben juist vreselijk blij met hoe het nu gaat met me. Ik heb echt het gevoel dat ik weer langzaam, beetje bij beetje aan het opkrabbelen ben en dat voelt verdomde GOED.. Maar waarom wil dat éne stukje, dat ene kleine beetje dat zo'n hoop scheelt als dat ook weer op zou krabbelen, nou precies niet meewerken?

Ik weet het, ik moet geduld hebben, ik kan niet alles tegelijk, etcetera enzovoorts. Maar ik voel me zo stom, nu ik alles vergeet. Ik voel me zo ontheemd, nu ik geen boeken meer kan lezen. Ik voel me zo gefrustreerd, nu ik het zelfs voor elkaar krijg dingen te vergeten terwijl ik een lijstje naast de voordeur heb geplakt ("sleutels, tas, fietslampjes, boodschappenlijstje (?), muziek, handschoenen"). Ik wás altijd zo iemand bij wie je een kanon kon afschieten en dan merkt ze het nog niet, als ik eenmaal geconcentreerd bezig was. Dat wil ik terug!! Darn it

Zonet, terwijl ik even fijn op de bank lag te Nintendo-en, hoorde ik een raar piepend geluid, gevolgd door een hoop geschreeuw en geblèr. "Pas es effe op, stomme idioot!" "Pleur lekker een kanker-end op, mongool" "Kom hier dan, lelijke kankerlijer! Kóm dan!"

Verdwaasd keek ik uit het raam, terwijl het gebrul gezellig werd voortgezet (en passant leerde ik nog wat nieuwe scheldwoorden; je weet nooit waar dát nog eens van pas komt). Ik keek uit het ene raam, maar daar zag ik geen ruziënde automobilisten staan. Vanuit het andere raam ook niet. Wel zag ik een wachtende auto (maar dat was er maar één), wat fluoriscerend oranje pakken.. En twee gezichten die om het hoekje van het portiek aan de overkant piepten. Het waren de twee schilders die al een paar dagen van alles aan het opfraaien zijn aan de overkant, waarschijnlijk net tijdens hun koffiepauze. En even verdwaasd kijkend als ik vermoedelijk deed. Zagen zij óók niet waar die ruzie vandaan kwam? Pas toen er ééntje met een noodgang wegreed (er kwamen nog net geen piepende banden aan te pas) ging er een lampje bij me aan. Ik was zojuist getuige van een agressieve aanvaring tussen twee.. Veeg-auto'tjes

P.S.: Het snééuwt!!