Pakjes versturen
Het is niet bepaald gezellig om met grote bedrijven te communiceren. Ok, toegegeven, dat communiceren doe je dan ook doorgaans alléén maar als er iets mis is en in dat geval zit je héus niet te wachten op een gezellig theekransje aan de telefoon, maar toch.. Wachttijden, een keer of 6 doorverbonden worden, veel kosten maken voor het bellen van de servicelijn en dan nóg zonder oplossing van het probleem blijven zitten is gebruikelijker als met één kort gesprekje klaar zijn. Het gevolg is dan, dat ik vervolgens maar gewoon ga mailen indien ik ergens op een site een mail-adres kan vinden.. Maar dán vind ik het weer zo onpersoonlijk dat ik dáár weer een onprettig gevoel aan over hou. Wanneer je mailt, dat je mp3-speler stuk is bijvoorbeeld. Dan krijg je een e-mail terug, dat je het apparaat naar ze op kan sturen voor reparatie. Langsbrengen mag óók, maar wie gaat er nou anderhalf uur in de auto voor het afgeven van een defect apparaat aan een balie? Ik was het eerlijkgezegd nog van plan ook, maar nu ik al sinds half november aan het zoeken ben naar een goed (lees: vrij, niet al te vermoeid) moment om eens in de auto te springen heb ik toch maar bedacht dat opsturen bèst nog wel een goede oplossing is.
Vandaag heb ik 'm dus maar achtergelaten op het postkantoor, mijn arme walkman-met-één-defect-knopje-hetgeen-geen-ramp-is,-maar-wel-extreem-irritant. Het veel defectere modem dat onlangs door onze internet-provider werd vervangen moest óók retour, dus dat kon dan allebei mooi in één ritje. Aangetekend verzenden mèt verzekering, alstublieft*. De walkman, met een onpersoonlijke brief erbij, zal morgen of overmorgen wel aankomen bij een onpersoonlijke technische dienst, die een onpersoonlijke reparatie uit zal voeren en het apparaat vervolgens onpersoonlijk aan mij zal retourneren (hoogstwaarschijnlijk met een al even onpersoonlijke brief erbij). Geeft niets, want dan is als het goed is mijn muzikale wondertje weer tip-top gemaakt zónder dat ik ervoor naar wéét-ik-veel-waar heb hoeven rijden.. Maar ik mis tóch wat 
*: Daar mijn pakje niet naar Japan moet, maar slechts binnen Nederland vervoerd hoeft te worden hoefden er bij mij gelukkig íets minder postzegels op als op het plaatje..
February 13th, 2007 at 19:07
hahaha, zulke pakjes kom ik gelukkig nooit tegen op zaterdag
Kus!
February 13th, 2007 at 21:27
Wat je ook doet en hoe je het ook doet, je blijft altijd achter met een kater. Dat wil zeggen, als je contact zoekt met dat soort bedrijven. Het persoonlijke is er toch niet meer. Het is vervangen door prestatiegericht denken en werken. Denk maar aan het leuke, dat je straks een goede walkman terug krijgt. Zo niet, Annibal, dan ga ik met jou mee om bij dat bedrijf de ruiten in te gooien, okay?
February 13th, 2007 at 23:24
Mag ik ook mee ruiten ingooien lijkt me wel wat.
Veel liefs, mamsl-)
February 14th, 2007 at 18:07
Huh bedrijven jah… Maar goed als het goed is kun jij binnenkort weer naar muziek luisteren met je mp3-speler.
February 14th, 2007 at 19:11
ZO das nog es een keer een pakketje!!
February 14th, 2007 at 19:36
@ Nelis: Ooohh, ben jij zaterdag-postbode?
@ Vedat: Daar ga ik ook maar van uit inderdaad
Haha, lijkt me gezellig!
@ Mama: Heh, vast wel, hoe meer zielen..
Liefs!
@ Jackie: Zo is dat, daar gaan we maar van uit he?
@ Erica: Nou he? Zou mijn MP3-speler ook zó terugkomen??
February 15th, 2007 at 10:49
jazeker
een echte zaterdagpostmeneer 
kus
February 15th, 2007 at 21:43
@ Nelis: Ah, leuk
Een vriend van Paul doet dat ook al jaren. Kus 