Vanavond, op weg naar huis van spinning, sprak ik met mijn fitnessmaatje over haar buurman, die haar in panische staat opbelde omdat hij al zéker een half uur geen internet had. Vóórdat wij gingen spinnen, that is. Toen ze op de terugweg (dik een uur later) dus zei, dat ze maar voor hem hoopte dat zijn internet het ondertussen alweer deed, omdat hij nu anders zo ongeveer halfdood zou zijn, moest ik onwillekeurig grinniken. Ik mag dan best een uurtje zonder internet kunnen, ik ben wel verslaafd genoeg om in hevige staat van ontwenning te geraken wanneer de internet-loosheid maar lang genoeg aanhoud (en geloof me, dat 'lang genoeg' hoeft ook helemáál niet zo heel lang te zijn). Let wel, als ik met andere dingen bezig ben (werken, lezen, taarten bakken of whatever) kan het me gestolen worden en ik breng bovendien zelden uren achter elkaar door tegenover mijn beeldscherm, maar ik vind het prettig om regelmatig éven een paar minuutjes achter mijn pc te schuiven en wat 'rotzooi-dingetjes' te doen.
En laten we wel zijn: het internet is toch ook écht wel verdomde handig. Af en toe verbaas ik me over de niet aflatende stroom aan zaken, die je ermee regelen en bekijken kan. Zo hebben wij onze huwelijksreis geregeld doormiddel van het indrukken van een knopje of wat, net als de betaling van diezelfde reis en sinds ik gisteren een zeker mailtje in mijn elektronische brievenbus vond gaat die grijns al helemaal niet meer van mijn gezicht af: hoe bizar dichtbij is de wereld, met zo'n draadje waar van die stroompjes uit komen (ofzo).
Want, ik zal het maar eerlijk bekennen: ik ben een grote fan van Harry Potter. De boeken dan. Ik weet het, dat is tegenwoordig iedereen en diens oma er ook nog bij, maar dat mag de pret niet drukken. Nu komt er op 21 juli weer een Harry Potter-boek uit en alsof dat nog niet genoeg is, zal dit ook nog eens het laatste deel zijn: de ontknoping dus. Wéér extra reden om ernaar uit te kijken.. Alleen tja, 21 juli.. Dan zijn wij dus op huwelijksreis. Het láátste deel van de Harry Potter-serie komt dus uit, ik ben dan in Zwitserland en ach en wee: ik heb dus daadwerkelijk géén idee hoe de verkrijgbaarheid van dat boek zal zijn in Zwitserland. Paniek! En op dat moment blijk ik dus in één klap neurotisch genoeg te zijn om het dan te willen reserveren. Dus wat doe je dan? De dichtstbijzijnde engelstalige-boekenwinkel in Zwitserland opzoeken, proberen 'm te bestellen, jammerlijk falen omdat de winkel in kwestie geen reserveringen aan kan nemen wanneer je geen adres hebt in Zwitserland (tenzij je het laat verzenden, maar daar heb ik weinig aan.. Boek hier, Annibal 800 km. verder.. Abort mission!) en vervolgens het enige mail-adres dat op de website te vinden valt mailen met een smeekbede om toch vooral ook een boekje voor die lieve Annibal opzij te leggen op de 21e van juli.
Gisteren kreeg ik dus een mailtje terug: dat boek ligt klaar op 21 juli, met mijn naam erop. Arme Paul. Die had allang in de gaten dat we onze trouwdag verkeerd gepland hebben: "Ja, maar dan zijn we op húwelijksreis! Dan vind ik het niet leuk als jij twee dagen in Harry Potter gaat wonen!"
Maarja.. Dan mag hij nog van geluk spreken dat we niet op 20 juli trouwen… 
Al sinds ik met een cursus ondersteuning kreeg om beter met dingen om te leren gaan en mijn grenzen beter te leren herkennen ben ik zowel thuis als op mijn werk zaken anders gaan aanpakken. Ik heb handige trucjes geleerd om zaken overichtelijker te maken voor mezelf en één van die trucjes is het maken van een planning. In mijn werk ben ik daar meteen driftig mee aan de slag gegaan en al binnen een week bedacht ik me, dat dit voor thuis ook wel een handig systeem zou zijn. Sowieso kan ik zo beter vasthouden wat ik allemaal nog moet doen (want ik is nog steeds vréselijk vergeetachtig), maar bovendien kan ik zo beter leren mijn prioriteiten te stellen. Iets anders dat ik moet aanleren, is niet langer dingen uit te stellen. Iets een keertje uitstellen, dat mag natuurlijk best; maar het moet geen eindeloze doorschuiverij worden want dat levert stress op.. En laat ik dáár nu juist een grote ster in zijn! 
Per vandaag ben ik over de magische grens (tenminste, zo schijnt het) heen: vanaf nu werk ik 5 uur per dag. Oftewel: méér als 50 %. Vanaf hier schijnt het zwaarder te zijn om weer op te bouwen en ik weet niet of het ermee te maken heeft, maar ik was gesloopt toen ik vanmiddag thuiskwam. Het werken viel me zwaar (ineens een uur langer doorwerken eer ik met pauze kan/mag! Au!), het feit dat ik vanmiddag ook nog eens een afspraak bij de fysio had en dus ook nog eens de deur uit moest viel me nog veel zwaarder. Ook die dreigende verkoudheid die zich in mijn keel en voorhoofdsholte ophoudt werkt niet mee, schat ik zo. 
Argh!
Ookal zijn er veel manieren om herinneringen vast te houden, foto's zijn toch echt mijn favorieten. Ik ben erg visueel ingesteld en ik ben dan ook dól op mooie plaatjes. Zowel digitale foto's als afdrukken vind ik geweldig: beiden hebben zo hun voordelen. Afdrukken zijn nèt wat bijzonder-der: je moet écht even de tijd nemen om ze te bekijken en wanneer je de tijd ergens voor neemt, kun je je gedachten even de vrije loop laten. Bij mij dwarrelen op dat soort momenten de herinneringen altijd als sneeuwvlokken door mijn hoofd. Het voordeel van digitale foto's is weer, dat ze wat gemakkelijker te bereiken en op te slaan zijn; je kan op een verloren momentje in korte tijd veel foto's bekijken en op die manier veel kleine herrinneringen de revue laten passeren. Bovendien kun je digitale foto's ook on-line zetten en daardoor kun je ze heel gemakkelijk bereikbaar maken voor een grote groep mensen, zodat je hele familie en al je vrienden bijvoorbeeld in één keer je trouw-foto's kunnen zien. 
Vandaag ben ik organisatorisch correct bezig. Niet eens bedoeld, het gaat geheel vanzelf. Per ongeluk, zogezegd. Ik heb voedingsmiddelen die over de datum waren uit de koelkast gehaald en weggegooid (schandalig, maar waar), ik heb de financiën voor deze maand weer op een rijtje staan, de rekeningen zijn betaald, de fakturen van onze brillen liggen klaar om bij de ziektekostenverzekeraar in te dienen (jaja, kwam mijn collega er zomaar opeens achter dat zowel ik als Paul een flink bedrag van onze brillen terug kunnen krijgen! Jolijt!), mijn la bevind zich in semi-opgeruimde staat (lees: hij kan weer open), de door het huis slingerende was heb ik in de wasmand gestopt en ik heb zélfs mijn tas opgeruimd. En dan bedoel ik ook écht opgeruimd: niet alleen alle oude kassabonnetjes en notities/boodschappenlijstjes van de afgelopen weken zijn richting het ronde archief verdwenen, ik heb zélfs in mijn pauze een klein portemonneetje gekocht waarin ik de immer in mijn tas aanwezige pepermuntjes, pijnstillers en keelpastilles kan stoppen, zodat ik die voortaan niet meer verkruimeld uit mijn tas hoef te scheppen wanneer ik er weer eens één nodig heb. Zelfs een opbergmapje voor papieren die niet mogen kreukelen behoort sedert mijn lunchpauze standaard tot mijn tas-inhoud, want, doordat ik een hutkoffer met me meesleep die zijn weerga niet kent, gebeurt het regelmatig dat enveloppes, brieven, foldertjes en andere papieren die ik nog nodig heb in volledige staat van ontbinding tussen de rest van de in mijn tas geparkeerde wanstaltigheden vandaan komen. Dames en heren, per heden is er orde in de chaos. Ik begin mijn weekend schoon!
Hoera voor mijn geweldige, lieve en binnenkort hopelijk ook weer mooie auto'tje! Ondanks zijn gehavende torso heeft hij zijn keuring vandaag weer glansrijk doorstaan; de seal of approval is weer met een jaar verlengd. Nu kan ik dus rustig mijn schadevergoeding afwachten alvorens ik mijn bolide laat repareren; een hele geruststelling. 
Elk jaar, meestal een maand of twee later als nu, begint bij ons een vaststaand ritueel. Op een bepaald moment bedenkt één van ons, dat het tijd wordt eens na te gaan denken over wat we willen met onze volgende vakantie. Meestal vliegen er in eerste instantie een bizar aantal opties over en weer, waaruit doorgaans al snel een paar serieuze opties kristalleren. Het grappige is, dat die serieuze opties elk jaar weer anders zijn, maar op de één of andere manier zijn het toch altijd van die bestemmingen die al vaker de revue zijn gepasseerd. Zo waren de grote kanshebbers voor dit jaar Engeland (staat al 3 jaar in de wachtrij), Denemarken (al 4 jaar lang een terugkerende wens), Berlijn (zo'n typische 'heb ik altijd al eens willen bezoeken') en Zwitserland (deze is betrekkelijk nieuw; dit land heeft een positie op ons lijstje verworven toen we er vorig jaar doorheen reden op weg naar Italië). 
Gisteravond hadden ik en mijn lief het zeldzame genoegen bij een bezoek aan vriendin Mémé niet alleen onze vriendin zelf, maar ook haar moeder Elizabeth te treffen. Zeldzaam, want Elizabeth woont al een tijd in Frankrijk en hoewel zij nog wel eens naar Nederland komt, lukt het zelden om ook iets af te spreken in de korte (en meestal drukke) tijd dat zij hier is. Een ontzettend gezellige avond was het gevolg, waarbij ik éindelijk weer eens bij kon kletsen met Mémé zelf, met haar moeder (al sinds ik en Mé op school zaten iemand die mij zéér dierbaar is) én waarbij zowel ik als Paul even mochten spelen met Mémé's Macbook (hetgeen achteraf misschien niet zo'n geweldig plan was; nu willen wij er ook één! Wat een briljant speelgoed!). Lief: ik kreeg van Mémé een mini-Hello Kitty-mokje omdat wij beiden grote Hello Kitty-fans zijn èn Elizabeth gaat proberen naar Nederland te komen voor onze bruiloft! Of dit gaat lukken is nog niet helemaal zeker omdat zij een vakantiehuis beheert en wij in het hoogseizoen trouwen, maar ze gaat haar best doen en daar zijn wij ontzettend blij mee 
De weekboodschappen zijn binnen, Paul zit aan zijn schoolwerk, de laatste was zit in de machine. De katten zeuren om eten en het huis is ook bijna weer schoon. Vanavond gaan we saampjes uitgebreid eten (ohja, zo nog even de kip kruiden en vullen) en een filmpje kijken, onderuit op de bank.
Vandaag mochten we 'm dan brengen én op kraamvisite: de gisteren gefabriceerde geboortetaart voor Eva moest natuurlijk richting Salland om daar met Martine, Steven en Jesse de geboorte van Eva te vieren. Het was reuze-gezellig: ookal had Paul geen van allen ooit gezien en had ik alleen Martine een keertje ontmoet, klikte het bijzonder goed en gingen we uiteindelijk pas laat in de middag op huis aan: het was gewoonweg té gezellig om ons ertoe te zetten weg te gaan. En och, wat is Eva toch een práchtig baby'tje en Jesse een heerlijk mannetje 
