27 Feb 2007
by Annibalin default
Al sinds ik met een cursus ondersteuning kreeg om beter met dingen om te leren gaan en mijn grenzen beter te leren herkennen ben ik zowel thuis als op mijn werk zaken anders gaan aanpakken. Ik heb handige trucjes geleerd om zaken overichtelijker te maken voor mezelf en één van die trucjes is het maken van een planning. In mijn werk ben ik daar meteen driftig mee aan de slag gegaan en al binnen een week bedacht ik me, dat dit voor thuis ook wel een handig systeem zou zijn. Sowieso kan ik zo beter vasthouden wat ik allemaal nog moet doen (want ik is nog steeds vréselijk vergeetachtig), maar bovendien kan ik zo beter leren mijn prioriteiten te stellen. Iets anders dat ik moet aanleren, is niet langer dingen uit te stellen. Iets een keertje uitstellen, dat mag natuurlijk best; maar het moet geen eindeloze doorschuiverij worden want dat levert stress op.. En laat ik dáár nu juist een grote ster in zijn!
Sinds enige tijd heb ik dus een lijstje in mijn agenda, met daarop alle dingen die ik nog moet doen, betalingen die ik nog in orde moet maken, mensen die ik nog moet bellen. De zaken die de grootste prioriteit hebben plan ik vervolgens in in de agenda, de mindere prioriteiten daar mag ik van mezelf enigzins in schuiven. Maarja, ergens in dit plannetje ging er toch weer wat mis: er waren een paar van die low prioritys die ik tóch weer voor me uit aan het schuiven was. Ik had het zelf amper in de gaten, tot ik vanmiddag, tijdens mijn uitrust-middagje, ineens besefte dat ik tóch weer aan het uitstellen was en tja.. Eígenlijk schaamde ik me een beetje. Hoe verwacht ik nu ooit beter te worden als ik dit soort dingen niet aanpak? Meteen ben ik met deze zaken aan de slag gegaan en nu zit ik hier met een brede glimlach op mijn gezicht. Het kostte even energie, maar nu heb ik mooi ál die dingen die maar op mijn lijstje bleven hangen gedaan! Ik ben blij, dat ik ze gedaan heb en ookal ben ik nu nog steeds moe, het feit dat mijn lijstje nu bijna leeg is voelt goed.
Mental note to self: lijstje zo leeg mogelijk houden.
26 Feb 2007
by Annibalin default
Per vandaag ben ik over de magische grens (tenminste, zo schijnt het) heen: vanaf nu werk ik 5 uur per dag. Oftewel: méér als 50 %. Vanaf hier schijnt het zwaarder te zijn om weer op te bouwen en ik weet niet of het ermee te maken heeft, maar ik was gesloopt toen ik vanmiddag thuiskwam. Het werken viel me zwaar (ineens een uur langer doorwerken eer ik met pauze kan/mag! Au!), het feit dat ik vanmiddag ook nog eens een afspraak bij de fysio had en dus ook nog eens de deur uit moest viel me nog veel zwaarder. Ook die dreigende verkoudheid die zich in mijn keel en voorhoofdsholte ophoudt werkt niet mee, schat ik zo.
Ik ga dus maar eens even een flink nachtje slaap pakken: weg met die lucifers! Wellicht gaat het dan morgen beter. Eén ding weet ik wel: morgenmiddag als ik thuis kom kan ik rustigaan doen. Morgen is de agenda aangenaam leeg…
[edit]
Ja hoor, daar is 'ie dan.. De eerste muggenbeet van het jaar :-P Argh!
(Of is het nou de tweede? Ik weet het niet meer..)
[/edit]
25 Feb 2007
by Annibalin default
Ookal zijn er veel manieren om herinneringen vast te houden, foto's zijn toch echt mijn favorieten. Ik ben erg visueel ingesteld en ik ben dan ook dól op mooie plaatjes. Zowel digitale foto's als afdrukken vind ik geweldig: beiden hebben zo hun voordelen. Afdrukken zijn nèt wat bijzonder-der: je moet écht even de tijd nemen om ze te bekijken en wanneer je de tijd ergens voor neemt, kun je je gedachten even de vrije loop laten. Bij mij dwarrelen op dat soort momenten de herinneringen altijd als sneeuwvlokken door mijn hoofd. Het voordeel van digitale foto's is weer, dat ze wat gemakkelijker te bereiken en op te slaan zijn; je kan op een verloren momentje in korte tijd veel foto's bekijken en op die manier veel kleine herrinneringen de revue laten passeren. Bovendien kun je digitale foto's ook on-line zetten en daardoor kun je ze heel gemakkelijk bereikbaar maken voor een grote groep mensen, zodat je hele familie en al je vrienden bijvoorbeeld in één keer je trouw-foto's kunnen zien.
Mijn weekend gebruikte ik dit keer voor deze visueel gemaakte herinneringen: dankzij mijn lieve broertje Wim kon ik eindelijk de fotolijst die ik voor mijn verjaardag kreeg van goede vriend Ivo en zijn vriendin Miriam vullen met een achttal kleine, bijzondere plaatjes. Alle foto's in dit lijstje zijn favorieten van mij, zodat ik nu elke dag kan kijken naar een paar van mijn meest geliefde momenten. Thnx voor je hulp, Wim!
Daarbij maakte ik vanmiddag een account aan op de fotografie-website Flickr, zodat ik nu ook on-line een mooi foto-album kan maken. Handig, want Flickr wordt weer ondersteund door mijn telefoon, zodat ik alle met mijn telefoon gemaakte foto's direct op het net kan gooien als ik dat wil. Als het goed is, valt er ook weer een linkje te maken tussen Flickr en mijn weblog, maar dat moet ik nog even uitzoeken. Leuk! Ik kan dus weer even aan de slag met camera en computer, om mijn favoriete foto's en herinneringen aan het net toe te vertrouwen. Niet alleen leuk omdat ik zo mijn foto's met anderen kan delen; het is ook nog eens een on-line foto-archief, zodat ik nooit bang hoef te zijn mijn favoriete kiekjes kwijt te raken. Yay!
23 Feb 2007
by Annibalin default
Vandaag ben ik organisatorisch correct bezig. Niet eens bedoeld, het gaat geheel vanzelf. Per ongeluk, zogezegd. Ik heb voedingsmiddelen die over de datum waren uit de koelkast gehaald en weggegooid (schandalig, maar waar), ik heb de financiën voor deze maand weer op een rijtje staan, de rekeningen zijn betaald, de fakturen van onze brillen liggen klaar om bij de ziektekostenverzekeraar in te dienen (jaja, kwam mijn collega er zomaar opeens achter dat zowel ik als Paul een flink bedrag van onze brillen terug kunnen krijgen! Jolijt!), mijn la bevind zich in semi-opgeruimde staat (lees: hij kan weer open), de door het huis slingerende was heb ik in de wasmand gestopt en ik heb zélfs mijn tas opgeruimd. En dan bedoel ik ook écht opgeruimd: niet alleen alle oude kassabonnetjes en notities/boodschappenlijstjes van de afgelopen weken zijn richting het ronde archief verdwenen, ik heb zélfs in mijn pauze een klein portemonneetje gekocht waarin ik de immer in mijn tas aanwezige pepermuntjes, pijnstillers en keelpastilles kan stoppen, zodat ik die voortaan niet meer verkruimeld uit mijn tas hoef te scheppen wanneer ik er weer eens één nodig heb. Zelfs een opbergmapje voor papieren die niet mogen kreukelen behoort sedert mijn lunchpauze standaard tot mijn tas-inhoud, want, doordat ik een hutkoffer met me meesleep die zijn weerga niet kent, gebeurt het regelmatig dat enveloppes, brieven, foldertjes en andere papieren die ik nog nodig heb in volledige staat van ontbinding tussen de rest van de in mijn tas geparkeerde wanstaltigheden vandaan komen. Dames en heren, per heden is er orde in de chaos. Ik begin mijn weekend schoon!
(Ahum.. Nouja.. Alléén nog even huishouden dan…)
22 Feb 2007
by Annibalin default
Hoera voor mijn geweldige, lieve en binnenkort hopelijk ook weer mooie auto'tje! Ondanks zijn gehavende torso heeft hij zijn keuring vandaag weer glansrijk doorstaan; de seal of approval is weer met een jaar verlengd. Nu kan ik dus rustig mijn schadevergoeding afwachten alvorens ik mijn bolide laat repareren; een hele geruststelling.
Minder gelukkig was ik vandaag met die prachtigmooie Randstadrail. Na deze eerste kennismaking van dichtbij (die op afstand snelden het apparaat al geruime tijd vooruit middels het nieuws) kan ik niet anders dan concluderen dat de bedenkers van dit gedrocht obviously een hogere prioriteit geven aan het op poten zetten van een prestigieus project, dan aan het welzijn van de reizigers: ik had vandaag het buitengewone genoegen maarliefst drie kwartier onderweg te zijn naar een auto die volgens de ANWB routeplanner wel zeker 2,6 kilometer verderop stond. Voorheen kostte exact hetzelfde ritje met de tram hoogstens 20 minuten van mijn tijd (inclusief wachten op de tram en pinnen om de monteur te betalen). Na ruim een half uur klooien om überhaupt op een goede manier ín dat ding terecht te komen was ik dusdanig geïrriteerd dat ik spontaan mijn haat voor het openbaar vervoer in het algemeen en de HTM, de NS (die in dít specifieke geval slechts de pech heeft mij ook regelmatig vèr voorbij mijn irritatiegrens te helpen) en de randstadrail in het bijzonder weer voelde opvlammen tot ongekende hoogten. Vanavond liet Paul me overigens nog een artikel uit een gratis door heel Den Haag verspreidde krant lezen, met de kop "Tramreiziger trekt het niet veel langer" erboven, dus ik ben niet de enige die ervan over de zeik gaat.
Gelukkig, gelukkig, gelukkig dan maar, dat ik mijn auto aantrof in een staat die mijn stoutste dromen wist te overtreffen: euvels die ik vantevoren aan de monteur had gemeld waarvan ik dácht dat ze heel klein waren, bleken uiteindelijk zo'n forse invloed op de rij-prestaties van mijn auto te hebben dat het wel een nieuwe auto leek toen ik wegreed. Wat rijdt 'ie lekker nu! En wat maakt 'ie weinig herrie! Hij stuurt ook nog eens alsof ik stuurbekrachtiging heb, wat een luxe! (Wellicht toch eens wat vaker de banden oppompen? ;-)) Als klap op de vuurpijl bleek dat zelfs mijn koppeling, die al stroef liep sinds ik de auto kocht, nu een stuk makkelijker gaat. Ik ben blij. Ik heb een stoere auto én een fiets, dus ík hoef tenminste niet meer met de Randstadrail…
21 Feb 2007
by Annibalin default
Elk jaar, meestal een maand of twee later als nu, begint bij ons een vaststaand ritueel. Op een bepaald moment bedenkt één van ons, dat het tijd wordt eens na te gaan denken over wat we willen met onze volgende vakantie. Meestal vliegen er in eerste instantie een bizar aantal opties over en weer, waaruit doorgaans al snel een paar serieuze opties kristalleren. Het grappige is, dat die serieuze opties elk jaar weer anders zijn, maar op de één of andere manier zijn het toch altijd van die bestemmingen die al vaker de revue zijn gepasseerd. Zo waren de grote kanshebbers voor dit jaar Engeland (staat al 3 jaar in de wachtrij), Denemarken (al 4 jaar lang een terugkerende wens), Berlijn (zo'n typische 'heb ik altijd al eens willen bezoeken') en Zwitserland (deze is betrekkelijk nieuw; dit land heeft een positie op ons lijstje verworven toen we er vorig jaar doorheen reden op weg naar Italië).
Omdat we dit jaar gaan trouwen moeten we rekening houden met een beperkt budget (enerzijds jammer, want éigenlijk ga ik het liefst weer naar Canada) en dan moet je gaan afwegen: sommige landen staan gewoon te boek als 'duur', terwijl een stedentrip vaak in principe goedkoper is. In principe, want uiteindelijk kost zo'n stedentrip vaak toch stukken meer; je maakt immers áltijd weer een hoop extra kosten vanwege leuke aankopen in schattige winkeltjes, allerlei attracties waar een klein bedrag voor moet worden betaald (maar hetgeen uiteindelijk bij elkaar opgeteld toch een flinke aanslag op de portemonnee blijkt te zijn) en het feit dat je bij de steden die dit jaar op ons lijstje stonden meer gebonden bent aan hotels, hetgeen altijd duurder is dan kamperen. "Bedenk jij maar wat je wil, ik heb niet echt een voorkeur voor één van deze opties" zei Paul tegen mij, voordat ik vanavond naar spinning vertrok. Tijdens de les kon ik dus mooi nadenken; ook ik vond alle opties wel wat hebben.
Ik dacht na, zette alles op een rijtje en kwam verbazingwekkend vlot tot een keuze. Mijn mooiste, meest bijzondere vakantie ooit beleefde ik anderhalf jaar geleden in Canada en als ik goed bij mezelf te rade ga waaróm, dan kan ik niet anders dan concluderen dat ik het geweldig vond even totaal los te komen van de wereld die wij mensen voor onszelf geschapen hebben; een week lang niet consumeren, maar simpelweg je eigen ritme aanhouden; niet denken, maar dingen doen. Een ochtend om 5 uur opstaan, om voor dag een dauw een hike van 13 kilometer te doen door een sprookjesachtig landschap; je verwant voelen met de natuur. Geen enkele keer je mobiel missen, die geen verbinding kan maken met welk netwerk dan ook. Eén bestemming op ons lijstje voldeed perfect aan deze omschrijving: een camping in Zwitserland. Een gletsjer in de buurt, veel trails om te hiken en te fietsen, meren in de buurt waar perfect kan worden ge-watersport… Toen ik thuiskwam en Paul mijn keuze vertelde was hij het al snel met me eens. Zwitserland mag dan een relatief duur land zijn, wanneer je je vertier in de natuur zoekt maak je weinig extra kosten. En die natuur, die is ons erg lief tijdens onze vakanties. Ookal zijn we allebei computernerds en gadget-freaks, zodra we met vakantie gaan blijken we beiden notiore buiten-mensen te zijn, met een hang naar rust en beweging.
Nog geen half uur nadat ik terugkwam van de sportschool hadden we die ene camping, die midden in een natuurgebied ligt, geboekt. Onze huwelijksreis brengen we dus door in een tent, tussen de Alpen. Ik kan mijn geluk niet op!
Omdat Martine nieuwsgierig was naar vakantiefoto's van Canada en Toscane zal ik er hieronder een paar neerzetten, past leuk bij dit logje 
Algonquin Park (= bizar groot natuurpark), Canada:
Toscane:
20 Feb 2007
by Annibalin default
Gisteravond hadden ik en mijn lief het zeldzame genoegen bij een bezoek aan vriendin Mémé niet alleen onze vriendin zelf, maar ook haar moeder Elizabeth te treffen. Zeldzaam, want Elizabeth woont al een tijd in Frankrijk en hoewel zij nog wel eens naar Nederland komt, lukt het zelden om ook iets af te spreken in de korte (en meestal drukke) tijd dat zij hier is. Een ontzettend gezellige avond was het gevolg, waarbij ik éindelijk weer eens bij kon kletsen met Mémé zelf, met haar moeder (al sinds ik en Mé op school zaten iemand die mij zéér dierbaar is) én waarbij zowel ik als Paul even mochten spelen met Mémé's Macbook (hetgeen achteraf misschien niet zo'n geweldig plan was; nu willen wij er ook één! Wat een briljant speelgoed!). Lief: ik kreeg van Mémé een mini-Hello Kitty-mokje omdat wij beiden grote Hello Kitty-fans zijn èn Elizabeth gaat proberen naar Nederland te komen voor onze bruiloft! Of dit gaat lukken is nog niet helemaal zeker omdat zij een vakantiehuis beheert en wij in het hoogseizoen trouwen, maar ze gaat haar best doen en daar zijn wij ontzettend blij mee 
************
De afgelopen dagen is er hier een kleine oorlog uitgebroken: Annibal vs. Loki. Zéér tegen mijn zin spendeerde ik de afgelopen middagen schreeuwend tegen en mopperend op mijn (s)katje. Waar het vandaan komt weet ik niet, maar op de één of andere manier heeft hij bedacht dat hij per sé aan de bank moet krabben tot Paul thuis komt. Vanaf morgen begint een nieuw tegen-offensief*: moe maken. Oude speelgoedjes zullen weer worden opgegraven, nieuwe speeltjes zullen worden aangeschaft, nieuwe speel-plastic tasjes, dozen en touwtjes zullen door het huis worden verspreid in een ultieme poging Loki's aandacht van de bank naar andere dingen te verleggen. Ik heb namelijk niet de indruk dat hij aan de bank krabt om zijn nagels te scherpen (dat doet hij al aan de deurmat en de krabpaal), ik heb het gevoel dat hij zijn gekrab aan de bank meer gebruikt als een soort klaar-voor-de-start….-AF! voor zijn ren-momenten. Zodra hij in de bank hangt word ik natuurlijk boos en zodra ik dus reageer, zet Loki zich loeihard af tegen de bank en begint hij als een debiel door het huis te rennen. Na enig 'overleg' met Paul zijn we samen tot de conclusie gekomen dat onze huis-ADHD-er wellicht zijn energie niet voldoende kwijt kan en zodoende de bank aangrijpt als speel-object. Of dat zo is weten we niet, maar het is het proberen waard. Toch?
*: Het huidige werkt niet: plantenspuit, boos worden, harde geluiden, een tik met een tijdschrift en eenzame opsluiting in de keuken sorteren geen van allen ook maar enig effect.
18 Feb 2007
by Annibalin default
De weekboodschappen zijn binnen, Paul zit aan zijn schoolwerk, de laatste was zit in de machine. De katten zeuren om eten en het huis is ook bijna weer schoon. Vanavond gaan we saampjes uitgebreid eten (ohja, zo nog even de kip kruiden en vullen) en een filmpje kijken, onderuit op de bank.
Het is écht zo'n zondag.. Nergens zin in, maar helaas wel genoeg te doen. En morgen, als ik weer op mijn werk zit, verlang ik juist weer.. Naar die zondag 
17 Feb 2007
by Annibalin default
Vandaag mochten we 'm dan brengen én op kraamvisite: de gisteren gefabriceerde geboortetaart voor Eva moest natuurlijk richting Salland om daar met Martine, Steven en Jesse de geboorte van Eva te vieren. Het was reuze-gezellig: ookal had Paul geen van allen ooit gezien en had ik alleen Martine een keertje ontmoet, klikte het bijzonder goed en gingen we uiteindelijk pas laat in de middag op huis aan: het was gewoonweg té gezellig om ons ertoe te zetten weg te gaan. En och, wat is Eva toch een práchtig baby'tje en Jesse een heerlijk mannetje Mijn twijfels over de taart ("zijn die glitters op de elf wel leuk?" "Het spuitwerk van naam en geboortedatum zijn niet mooi!" etc.) werden metéén weggewoven met een stortvloed aan complimenten. Lief! Wat ben ik blij, dat ik zulke leuke mensen zo'n groot plezier heb kunnen doen
Paul is nog met Steven en Jesse naar de kinder-optocht van het carnaval wezen kijken, terwijl Martine, Eva en ik thuis achterbleven en gezellig keuvelden over van alles en nogwat (Eva keuvelde gezellig mee; wat een lieve geluidjes maakt ze!). Verder zeggen de foto's, denk ik, genoeg:
Jesse besloot dat er nog een finishing touch nodig was en zette zijn vingers in de marsepein ter verfraaiïng:
Uiteindelijk wisten we Steven ervan te overtuigen dat het het beste was als de taart écht zou worden opgegeten:
MamaTiene geeft haar lieve meisje de fles:
Lieve Martine, Steven, Jesse en Eva, wij hebben genoten van jullie gezelschap en heerlijk geluncht. Heel erg dank jullie wel voor de gezelligheid en wij hopen tot snel!
16 Feb 2007
by Annibalin default
Al enige tijd weten wij, dat het toch wel enigzins tijd begint te worden dat we mijn computer vervangen. Het beestje is al oud, wordt nu toch wel erg langzaam (irritant!) en wij denken dan ook, dat hij zijn oude dag het beste kan slijten als server/media-centre i.p.v. te worden afgeragd door een ongeduldige Annibal. Nu hebben we echter nog even geen geld voor vervanging (trouwen kost muchos $$) dus hebben wij nog even 'bedenktijd'. Dat komt mooi uit, want ik ben al een tijdje in dubio of ik weer een 'gewone' PC wil, of dat het een laptopje zou moeten worden. Beiden hebben voor- en nadelen en ik vind het dan ook een moeilijke keuze.
Nu waren we afgelopen weekend bij onze ceremoniemeesters op visite (Karen was namelijk jarig) en vlak voor we weggingen liet Ralph een oude, aftandse laptop zien. Hij was stuk. De accu deed niets meer en de voeding was kwijt. Hij had 'm van de dit-moet-bij-het-grofvuil-stapel afgeplukt toen een vriend ging verhuizen en deed er eigenlijk toch niets mee. Uiteindelijk vertrokken wij met de laptop onder ons arm (nouja, ok, in een Gall & Gall-tasje dan) en via ebay kochten wij een voeding, waarvan Paul het vermoeden had dat 'ie wel zou passen. Et voila: Paul had gelijk! Nu valt er dus mee te computeren, mits er een stopcontact in de buurt is. Geen probleem, want 'm meenemen op reis waren we tóch al niet van plan. Nu moet er alleen nog even een netwerk-kaart in om te kunnen internetten (héél belangrijk) en dan hebben wij voor ca. € 18,= een laptop
Uiteraard is het geen state-of-the-art-apparaatje meer, maar nu kan ik wèl mooi even uitproberen of het me bevalt, zo'n laptop. Dáár worden we blij van!
************
Nou, hij staat in de koelkast hoor: de taart die wij morgen richting twee jonge ouders, een stoere grote broer en een schattig baby'tje gaan escorteren. De foto volgt, uiteraard, pas na ons bezoekje aan het gelukkige gezinnetje, want het is natuurlijk wel zo leuk als zij de primeur hebben. Het had uiteindelijk wat voeten in de aarde en er zijn een paar dingetjes waar ik ontevreden over ben, maar ik ben toch wel een beetje trots op het totaalresultaat. Ben érg benieuwd wat ze ervan vinden en ik heb er veel zin in om Martine weer eens 'live' te mogen aanschouwen en haar gezin te ontmoeten. Morgen dus weer een foto-log!
Previous Older Entries
RSS
Flickr