Als er goden met een hang naar leedvermaak bestonden, die bepaalden wat er allemaal gebeurt met mensen, waren ze hier op dit moment driftig aan het werk geweest. "Goh," zouden ze tegen elkaar gezegd hebben "wat is nou écht een héél rottig moment om Paul nu eindelijk eens lekker ziek te laten worden?"
"Nou," zo stel ik me het antwoord voor "ik denk dat het beste moment is, wanneer hij een volle werkweek voor de boeg heeft, kan 'ie zich lekker op 3 plaatsen ziekmelden, haha!"
"Ja, goed idee! Oh, en weet je wanneer het nóg beter tot z'n recht zou komen? Wanneer we dat dan vlak voor het weekend doen, voor maximaal effect." Ik zie voor me, hoe twee paar ogen richting een kalender gaan en dat er spontaan een aureool verschijnt om één bepaad weekend heen. "Ooooeeehhh, kijk eens aan…! Dát weekend heeft hij éindelijk die kappersafspraak die hij in oktober al had willen hebben.. En zijn moeder is dat weekend jarig!! Ideaal!" Een high five volgt en de nodige preparaties worden getroffen. Naarmate het betreffende weekend dichterbij komt wordt ook nog eens duidelijk dat Paul op de zaterdag van dat ene weekend is aangewezen voor het kopen van een cadeau voor zijn lieve mama. De goden (ondertussen hebben ze in mijn hoofd hoorntjes gekregen) wrijven zich in de handen, klappen de voetenleuning van hun luie stoelen uit, leunen achterover en graaien in de vooraf klaarstaande bak popcorn. "And… Action!"
Enfin, mijn lief ligt nu dus in bed te snotteren en ik probeer er zoveel mogelijk dingen in te stoppen die op een later tijdstip (bij voorkeur morgenochtend) extreem effectief blijken te zijn tegen een verkoudheid van sensationele proporties. Bouillon, thee met honing, ibuprofen (het wordt tijd dat we een grootverpakking gaan aanschaffen), echinaforce, neusdruppels en trachitol; het complete arsenaal heb ik tevoorschijn getoverd uit de diepten van ons badkamerkastje. Ik ben vastbesloten het van die plaaggoden te winnen en mijn lief weer terug te trekken naar het land van de vrolijken. En ik heb nog hoop ook, want van al deze dingen tesamen weet ik één ding: dat ze meewerken aan een goede nachtrust. En als er íets is dat écht helpt… Is het dat wel. Toch?
Wordt vervolgd…
En ik had me zó voorgenomen positief te blijven, niet te snel te oordelen, er het beste van te maken. Maar het lukt gewoon niet. Tot vervelens toe val ik mensen lastig met mijn huilbuien, mijn gebrek aan concentratie (ik kan er écht niks aan doen, op een bepaald punt kán ik gewoon niet meer blijven zitten en móet ik door het kantoor gaan lopen, nutteloze dingen doen), de pijn in mijn nek. Spinning heb ik voor vanavond maar afgezegd, want hoe graag ik ook wilde, met een nekpijn als deze kan ik amper normaal zitten. Ibuprofen werkt niet, wellicht moet ik er zodadelijk maar een flinke dosis diazepam (cq valium) ingooien in de hoop dat mijn nachtrust weer eens een keer de 4/5 uur zal ontstijgen. Ik had een heel leuk, positief logje in mijn hoofd: "hoera, ik heb een nieuwe, mooie, ultrahippe telefoon, vandaag gekregen omdat ik mijn abonnement heb verlengd!", want ik wil niet zo negatief zijn, ik wil niet dat mensen denken dat ik een quitter ben. Maar het lukt me niet eens om enthousiast te zijn over mijn mooie nieuwe gadget*, hoe leuk ik zulke dingen doorgaans ook vind. Waarom is juist nú mijn huisarts met vakantie? Waarom kan ik deze week óók al niet bij mijn begeleider bij Keerpunt (reïntregratiebureau) terecht? Ik weet niet meer wat ik moet, kan niet meer ophouden met huilen. Twee keer drie uurtjes werken en ik zit er nu al zó doorheen.. 
Daar is 'ie dan: het nieuwe jaar! Hopelijk zullen er in 2007 véél dromen uitkomen en mooie momenten elkaar opvolgen; dat en méér wens ik jullie toe. Ons nieuwe jaar begon met een knaller: een geweldig feest bij Paul's zus liet ons nieuwe jaar beginnen met bijna ál onze vrienden om ons heen, champagne, wijn, bier en véél oliebollen (of eigenlijk: oliebollen, champagne en véél wijn en bier ;-)). Het was zó gezellig dat we pas om kwart voor zes richting onze fietsen rolden en in een staat van prettige lusteloosheid ons bed uit wisten te strompelen rond drieën in de middag (om vervolgens lichtelijk apathisch op de bank te gaan hangen en films te kijken tot we branderige ogen hadden*).