18 Jan 2007
by Annibalin Pirate kitty & friends
EINDELIJK! Ein-de-lijk is het gelukt! Jullie weten het niet, maar wij zijn al sinds begin juni doende om een filmpje on-line te krijgen (en dan vooral op zo’n manier, dat ‘ie postbaar is op mijn weblog). Ik was er heilig van overtuigd, dat ik het posten van dit bewuste filmpje zelfs beloofd had, maar bij het nalezen van het betreffende logje kan ik daar niets meer van terugvinden. Maar dát mag wat mij betreft de pret niet drukken, want ineens kreeg Paul een helder ogenblik en kwam met een mooie manier om het bewuste filmpje on-line te krijgen: hoera voor google video! Het coderen was eigenlijk de grootste ramp, omdat de ‘streams’ van het filmpje op de één of andere wazige manier niet werden herkend.
Ah well, without further ado: bekijk en geniet van de filmjes van het taartengevecht dat wij in juni hielden, ter ere van mijn mama’s verjaardag! Ik kan er nog stééds niet naar kijken zonder in lachen uit te barsten 
http://video.google.com/googleplayer.swf?docId=-5161693080911386524&hl=nl:400:326
http://video.google.com/googleplayer.swf?docId=4101264341478863660&hl=nl:400:326
P.S.: Bij het eerste filmpje gebeuren er zo veel dingen tegelijk, dat ik jullie adviseer goed op te letten!
P.P.S.: Was het encoden al moeilijk genoeg, rechtstreeks flash-filmpjes posten op mijn log bleek ook nog een heel onderzoek teweeg te brengen 
17 Jan 2007
by Annibalin default
Nou hoor, ik had al bijna een heel logje klaar, maar om de één of andere stomme reden lukt het niet deze af te maken. Daarvoor in de plaats voor nu dus maar even een prettige mededeling: morgen kunnen we Paul's bril gaan halen en ga ik mijn bril bestellen! Jeej!
Dan nog een laatste mededeling: Martine, mijn hoogzwangere weblog-vriendinnetje, heeft vandaag niet gelogd. En ookal heeft ze pásgeleden nog laten weten, dat ze zou probéren elke dag te loggen, maar dat zij niet kon beloven dat dit zou lukken, vind ik het nu tóch wel heel spannend en moet ik constant aan haar denken… Wordt vervolgd!
16 Jan 2007
by Annibalin default
Kennen jullie dat? Vast wel. Van die gesprekjes die zich voordoen, in de rij bij de supermarkt, met de winkeljuffrouw bij de bakker of zomaar, een gesprekje tussen gesprekken door met een bekende. Het gaat zo automatisch, dat je het je nauwelijks realiseert en je het je op een later tijdstip vaak nauwelijks nog kan herinneren. Gesprekjes over Het Weer. Ik vraag me wel eens af of dit nu iets typisch nederlands is, of dat dit soort gesprekken óók dagelijks in, pak 'm beet, Japan gevoerd worden. Het gesprek volgt eigenlijk ook altijd een vast patroon volgens mij, met wíe je het gesprekje ook voert:
"Wat een weer hè?" "Nou zeg, het is toch ook átijd wat hè, in dit land?" "Inderdaad.. Maarja, je doet er niks aan he?" "Nee, zo is het maar net. Maar eigenlijk mogen we ook niet klagen hoor. Het kan toch altijd slechter.. Als het regent willen we de zon zien, als de zon schijnt dan is het te warm en als het hagelt willen we liever regen." "Jij zegt het ja. We moeten ook altijd wat te klagen hebben, nietwaar? Het is ook nóóit goed."
Cut! Nice work guys, it's a wrap..
Alsof er een script opgelezen wordt, draaien willekeurige personen op willekeurige plaatsen in redelijk willekeurige bewoording ditzelfde riedeltje af. Telkens maar weer. Een waar mysterie is het. Een weer-mysterie, als je het mij vraagt. Wat ik ook al zo mysterieus vind, is waarom ze bij het begin van het weerbericht áltijd gaan vertellen wat voor weer het vandaag was. Hallo! Dat wéét ik al hoor! En als ik het niet weet, omdat ik vandaag niet buiten ben geweest, intereseert het me bijzónder weinig wat het weer vanochtend om 7.15 uur in Ablasserdam deed. Pffff…
Waarom ik hier nu een héél logje aan wens te weiden? Omdat ik niet alleen de manier waarop wij, mensen, met het weer omgaan bijzonder vind, maar ook het weer zelf stelt me voor grote raadsels. Want ja, ook ík draai het bovenstaande riedeltje regelmatig af, en dat doe ik nog welgeméénd ook! Want als het regent word ik daar sjacherijnig van. Als de zon schijnt, ziet mijn wereld er mooier uit. En als het loei- en loeiheet is, dan til ik geen vinger meer van mijn toetsenbord zonder te zuchten van de inspanning. Het weer is onvoorspelbaar (behalve als je voorspelt zoals weermensjes op televisie dat doen: "Vandaag wordt het tussen de 5 en de 25 graden met kans op zon, mogelijk bewolking en eventueel gaat het hier of daar nog even hagelen, regenen, onweren of stormen.*"), maar heeft wel een grote invloed op onze buien, onze humeuren, ons dagelijks zijn. En het mooiste is, dat we dat vaak niet eens in de gaten hebben. Dat gesprekje is zó normaal, dat wordt gevoerd zonder erbij na te denken…
*: Tóch knap, dat ze sneeuw en ijzel dan toch wel uit weten te sluiten.. Hoewel dat dan nog stééds niet zo veel zegt
15 Jan 2007
by Annibalin default
De ene dag gaat beter als de andere. De ene dag is fijner als de andere. En soms heb je zo'n dag, dat je gewoon doodmoe bent. Weer gaan werken met resten griep in je lijf, naar de psycholoog gaan.. Het kost me allemaal nèt even teveel moeite vandaag.
Dus ik kan maar één oplossing bedenken: ophouden met gapen en beginnen met slapen
En met het nieuwe radiator-hangmatje voor de katten pal naast mijn bed móet het haast wel een gezellige boel worden…
14 Jan 2007
by Annibalin default
Guilty! Nouja, niet ik, maar mijn ogen dan. Beu als ik het binnen zitten sowieso al was, hadden we bovendien een belangrijke missie en togen wij in alle vroegte dus voorzichtig (voorzien van voldoende pakjes zakdoeken, keelpastilles en met onze sjaals en handschoenen in de aanslag) richting de opticiën om eens te kijken of we een geschikt montuur voor mijn lief zouden kunnen vinden. En dat lukte verbazingwekkend goed: het tweede montuur dat uit het rek kwam is uiteindelijk De Bril geworden. Uiteraard is er nog wel een hoop meer gepast, opgezet en in overweging genomen, maar uiteindelijk ontkwam Paul niet aan het mooie Oakley-montuur (overigens al jaren mijn favoriete zonnebrillenmerk) en togen hij en zijn opticiën naar achteren voor de uitgebreide oogmeting. De tweede aanwezige opticiën, die even niets om handen had, vroeg mij voorzichtig of hij toevallig óók nog iets voor mij kon betekenen, of dat ik gewoon even op Paul wilde wachten. Vertwijfeld keek ik hem aan. De afgelopen twee maanden had ik namelijk het gevoel, dat ik ook mét mijn bril niet meer zo goed kon zien als voorheen. Tot nu toe had ik die gedachte altijd met een dringende ontkenning weer weggeduwd (immers, als mijn ogen nu slechter zijn als toen ik mijn vorige (tevens: aller-eerste) bril kocht betekent dat, dat het échte brildragen toch wel akelig dichtbij komt; nú draag ik mijn bril alleen wanneer het écht nodig is: als ik auto rij in het donker, wanneer ik een film kijk of als ik lang achter de pc zit…). Tóch maar even vragen? Toch maar..
Een simpele oogmeting verder rolde er een bonnetje uit het apparaat en liep 'mijn' brillenboer met me naar zijn computer om op te zoeken welke sterkte mijn vorige bril had gehad. "Hey, wat grappig" zei hij "Het is precíes twee jaar geleden dat je je vorige bril hier kocht!" en vervolgens meldde hij me dat mijn vermoedens inderdaad juist waren geweest: elk oog is 0,5 slechter geworden. Balen. Wilde ik meteen een uitgebreide oogmeting doen om het allemaal precíes te bekijken, of moest ik er nog even over nadenken? Nou, doet u de derde optie maar: even de tijd nemen om mezelf over mijn ontkenningsfase heen te zetten. Bovendien: twee brillen in één keer aanschaffen wordt toch wel een aardige aanslag op ons budget.
In gedachten verzonken begon ik links en rechts wat monturen uit de rekjes te plukken en op te zetten. Ik moet er tóch aan geloven, waarom zou ik dan niet éven kijken… En ja hoor, de derde bril was raak: ik stond ermee voor de spiegel en was meteen verliefd. Ineens was het een stuk minder erg, die oogmeting: het was immers een goed excuus om deze überstoere bril aan te kunnen schaffen. Paul was ondertussen ook klaar en blij toonde ik hem en 'zijn' opticiën* mijn Grote Vondst: beiden vonden ze 'm geweldig. In overleg werd Paul's bril besteld en die van mij opzij gelegd zodat ik de mijne op een later tijdstip kan bestellen. Handig, want op deze manier hoeven we niet in één keer een loeier van een bedrag af te tikken bij ons volgende bezoek. Blij liepen we samen de deur uit en sindsdien kan ik alleen nog maar denken aan die bril, die daar op mij ligt te wachten. Ik wil 'm hebben!
*: Zij had mij twee jaar geleden met mijn eerste bril geholpen en dat wíst ze zelfs nog! Wat een persoonlijke service!
************
En daar vergeet ik bijna nog wat: zoals ik al eerder schreef, ben ik ge-tagged door Erica, en na nader onderzoek is gebleken dat het hier het verzoek betreft om vijf dingen te vertellen, die jullie nog niet van mij weten (mijn vergeetachtigheid: een wèl zeer bekend fenomeen). Deze opdracht doet mij heel erg denken aan de tag, die ik ooit van Vedat kreeg, waarbij ik vijf van mijn vreemde eigenschappen bij elkaar moest zien te loggen. Evengoed zal ik Erica's vraag beantwoorden, hetzij met moeite, omdat ik eigenlijk bij God niet kan bedenken wat ik hierop zou kunnen antwoorden (en hoe ik mijn antwoord dan ook nog een beetje interessant zou kunnen maken ;-)).
Ah well, here goes: het eerste dat jullie (waarschijnlijk) nog niet van mij wisten staat hier al boven: ik draag, sinds exact twee jaar, een bril. Tot nu toe dus nog niet zo vaak, maar ik heb zo'n gevoel dat mijn volgende bril een stúk vaker op mijn neus te vinden zal zijn als de vorige, sinds mijn ogen dus achteruit zijn gegaan. Iets dat óók achteruit is gegaan, is mijn vermogen om mezelf in te kunnen houden als zich een leuke aanbieding voordoet. Een paar jaar terug had ik het financiëel niet zo goed en kon ik dat soort dingen héél makkelijk uit mijn hoofd zetten, nu ik het goed heb samen met mijn lief is de verleiding vaak excruciatingly groot om die leuke film, dat geweldige boek of die fijne CD 'even mee te nemen', want 'hij kost tóch maar een tientje'. Slecht voor mijn bank-boekje, kan ik jullie vertellen. Iets anders waar ik niet vaak over uitweid is mijn lidmaatschap van de AC (= Anonieme Chocoholics). There, I've said it. Ik ben uit de kast. Wat een bevrijding :-.
Three down, two to go. What's more? Ohja, iets dat ook vrij flink in mij aanwezig is: ik ben beter in engels dan in nederlands. Vaak weet ik een woord alleen in het engels en is het nederlandse woord mij ontschoten, ook gebeurt het regelmatig dat ik per ongeluk engels ga praten. Daarbij: ook boeken (behalve die van nederlandse schrijvers) lees ik het liefst in het engels. Of deze niet beter in het vreemde eigenschappen-logje had gepast weet ik niet, maarja. Over het laatste twijfel ik eigenlijk een beetje of ik dat wel op mijn weblog wil schrijven, maar verder kan ik écht niets verzinnen, dus op hoop van zegen: ik voel soms dingen. Dat kunnen verschillende dingen zijn en ik weet eigenlijk niet hoe ik dat moet omschrijven. Spoken? Geesten? Entiteiten? En energieën voel ik ook, van andere mensen, huizen en plaatsen, maar hoe ik dát uit moet leggen weet ik al helemáál niet. Dat voelen van mij, dat resulteert eigenlijk vooral in een steeds groter wordend gevecht met mezelf: geloof ik er eigenlijk zelf wel in? Beeld ik het me niet in? En als dat niet het geval is: wat moet ik er dan in Godsnaam mee? Een groter wordend gevecht indeed, omdat ik er naarmate ik ouder wordt steeds meer 'last' van krijg. Het heeft wat mij betreft slechts één leuk side-effect: dat ik soms ook dingen weet (maar zelfs dááraan twijfel ik nog). Zo heb ik nog nooit het geslacht van een ongeboren baby verkeerd gehad en dat soort kleine dingen meer. HA! Dát wisten jullie niet hè??
Nouja, tijd om iemand anders te taggen dus, want dan ben ik eindelijk van dat vervelende stokje af. En ik kies… Mieke!
12 Jan 2007
by Annibalin default
En net, nèt toen ik afgelopen donderdag met waterige oogjes achter mijn computer schoof om een logje te typen aangaande het terugvinden van mijn stem (hij bleek zich niet in Friesland, maar in een pakje 'IJslandse Mos-pastilles' te hebben verscholen, bij de drogisterij hier om de hoek) riep Paul uit "Nou, ga nog maar even door met op de bank hangen, want ik krijg ons modem niet meer aan de praat!"
Dus ging ik op de bank zitten en wachtte ik, tot ik alsnog het 'ready for launch'-teken van Paul zou krijgen. Maar dat kwam niet. De volgende dag kwam het ook niet. Wel een ander teken: het 'it's a definite no-go'-teken om precies te zijn. Zowel Paul als de helpdesk van de Tiscali waren tot dezelfde conclusie gekomen: ons modem is stuk. Lange momenten vol ontwenningsverschijnselen volgden, tot Paul vandaag na zijn werk bij vrienden van ons ons oude modem op kon halen, zodat we op z'n minst weer aan onze verslaving kunnen voldoen tot de Tiscali de check-en-double-chek heeft afgerond op het kapot zijn van het modem (dat moeten namelijk meerdere afdelingen concluderen voordat we een nieuw modem toegezonden krijgen) en ons een nieuwe heeft toegestuurd.
Ik kan dus weer internetten en dat stemt (ha-ha, woordgrapje, sinds ik tegenwoordig óók weer kan praten) mij tot grote vreugd: de afgelopen dagen waren zwaar, zélfs terwijl ik nu toch niet zo veel internet i.v.m. de griep. Pas als je het moet missen kom je erachter hoeveel je ermee doet: ineens kon Paul niet zomaar de openingstijden van de opticiën meer opzoeken* en stonden we met z'n tweeën tot in ons kruin ingepakt in mutsen, sjaals, handschoenen en dikke jassen voor een gesloten deur bij de biblotheek, omdat we nu niet via het internet onze boeken konden verlengen (en de openingstijden even kunnen bekijken was dus óók best handig geweest, bleek).
Maargoed, het leed is geleden, ik kan mijn ei weer bij jullie kwijt. Hoera! Daarbij zie ik metéén alweer bij de reakties op mijn vorige log:
1. Dat ik ge-tagged ben voor het één of ander; nader onderzoek moet nog uitwijzen waarvoor,
2. Dat mijn kleine aanpassingen in de templates van mijn log de oplossing van Marieke's probleem met mijn banner tot gevolg hebben (en Marieke, jíj juist bedankt voor het melden!),
3. Dat mijn stem een flink rondje heeft gemaakt alvorens zich bij de drogist om de hoek in een pakje IJslandse Mos-pastilles neer te vleien
Enfin, eind goed, al goed, voor nu een welgemeend 'Tot morgen!' en een zucht van verlichting. Signing off,
An
*: Hij had namelijk plotseling voor elk oog een separate bril in zijn handen toen hij vandeweek zijn bril van zijn hoofd haalde (lees: de bril viel in zijn handen uit elkaar). Tijd voor een nieuwe dus… Mag ook wel, na vier jaar trouwe dienst
09 Jan 2007
by Annibalin default
Kan
íemand
me misschien vertellen waar mijn stem heen is?
07 Jan 2007
by Annibalin default
En zoals ik óók had kunnen verwachten: wanneer je de oorlog verklaart aan de goden is de kans groot, dat je gestraft wordt.
Kunnen Paul en ik gezellig tegen elkaar aansnotteren, elkaar neusdruppels toedienen, op romantische wijze vechten om de laatste zakdoek met lotion erin.. En ik had nog wel metéén meegedaan met de echinaforce en de multivitamientjes!
Beuh.. [-(
06 Jan 2007
by Annibalin default
En zoals ik éigenlijk al had kunnen verwachten, toen ik het opnam tegen een denkbeeldig stelletje goden: ik heb de strijd verloren 
Mijn lief is nu niet alleen snotterig en 'niet lekker', maar is nu ook te warm om nog fatsoenlijk tegenaan te kunnen kruipen, heeft buik- en hoofdpijn, krijgt nauwelijks meer dan thee met honing naar binnen en valt zelfs in slaap tijdens interessante documantaires. Voor mij dus reden genoeg om een dagje zíjn afspraken over te nemen: om half 12 een fikse snoei-beurt bij de kapper (míjn haar kon ook best een schaar gebruiken) samen met Wim; vervolgens nog even met Suus (en Wim natuurlijk) de stad in voor een cadeau voor Suus' en Paul's mama. Ik ging zó op in mijn rol als Paul-vervanger dat ik na thuiskomst zélfs de documantaire waar híj doorheen sliep heb afgekeken, terwijl het onderwerp nu niet bepaald my cup of tea was (het ging over de zgn. snaartheorie en de daaruit voortvloeiende M-theorie, oftewel: theoretisch natuurkundig gebrabbel dat plotseling nog bést interessant blijkt te zijn, wanneer er toevallig een goede docu over in je DVD-speler beland en de éigenlijke kijker de show al snurkende uitzit).
Helaas moeten we morgen dus de verjaardag van Paul's moeder missen, maar dat maken we snel weer goed en hey.. Ik heb tenminste weer een frisse coupe (net als Wim overigens, korte haartjes staan hem érrug goed :-)) én ik ben ineens op de hoogte van de wetenschappelijke theorie about life, the universe and everything*. Het kán slechter, nietwaar?
*: The answer is 42!!**
**: Insiders-joke voor alle liefhebbers van the Hitchhikers Guide to the Galaxy. Excuses voor de niet-insiders, maar het was té toepasselijk om níet neer te zetten..
05 Jan 2007
by Annibalin default
Als er goden met een hang naar leedvermaak bestonden, die bepaalden wat er allemaal gebeurt met mensen, waren ze hier op dit moment driftig aan het werk geweest. "Goh," zouden ze tegen elkaar gezegd hebben "wat is nou écht een héél rottig moment om Paul nu eindelijk eens lekker ziek te laten worden?"
"Nou," zo stel ik me het antwoord voor "ik denk dat het beste moment is, wanneer hij een volle werkweek voor de boeg heeft, kan 'ie zich lekker op 3 plaatsen ziekmelden, haha!"
"Ja, goed idee! Oh, en weet je wanneer het nóg beter tot z'n recht zou komen? Wanneer we dat dan vlak voor het weekend doen, voor maximaal effect." Ik zie voor me, hoe twee paar ogen richting een kalender gaan en dat er spontaan een aureool verschijnt om één bepaad weekend heen. "Ooooeeehhh, kijk eens aan…! Dát weekend heeft hij éindelijk die kappersafspraak die hij in oktober al had willen hebben.. En zijn moeder is dat weekend jarig!! Ideaal!" Een high five volgt en de nodige preparaties worden getroffen. Naarmate het betreffende weekend dichterbij komt wordt ook nog eens duidelijk dat Paul op de zaterdag van dat ene weekend is aangewezen voor het kopen van een cadeau voor zijn lieve mama. De goden (ondertussen hebben ze in mijn hoofd hoorntjes gekregen) wrijven zich in de handen, klappen de voetenleuning van hun luie stoelen uit, leunen achterover en graaien in de vooraf klaarstaande bak popcorn. "And… Action!"
Enfin, mijn lief ligt nu dus in bed te snotteren en ik probeer er zoveel mogelijk dingen in te stoppen die op een later tijdstip (bij voorkeur morgenochtend) extreem effectief blijken te zijn tegen een verkoudheid van sensationele proporties. Bouillon, thee met honing, ibuprofen (het wordt tijd dat we een grootverpakking gaan aanschaffen), echinaforce, neusdruppels en trachitol; het complete arsenaal heb ik tevoorschijn getoverd uit de diepten van ons badkamerkastje. Ik ben vastbesloten het van die plaaggoden te winnen en mijn lief weer terug te trekken naar het land van de vrolijken. En ik heb nog hoop ook, want van al deze dingen tesamen weet ik één ding: dat ze meewerken aan een goede nachtrust. En als er íets is dat écht helpt… Is het dat wel. Toch?
Wordt vervolgd…
Previous Older Entries Next Newer Entries
RSS
Flickr