Heavy as a really heavy thing

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Uncategorized
Comments (12)

Daar is 'ie dan: het nieuwe jaar! Hopelijk zullen er in 2007 véél dromen uitkomen en mooie momenten elkaar opvolgen; dat en méér wens ik jullie toe. Ons nieuwe jaar begon met een knaller: een geweldig feest bij Paul's zus liet ons nieuwe jaar beginnen met bijna ál onze vrienden om ons heen, champagne, wijn, bier en véél oliebollen (of eigenlijk: oliebollen, champagne en véél wijn en bier ;-)). Het was zó gezellig dat we pas om kwart voor zes richting onze fietsen rolden en in een staat van prettige lusteloosheid ons bed uit wisten te strompelen rond drieën in de middag (om vervolgens lichtelijk apathisch op de bank te gaan hangen en films te kijken tot we branderige ogen hadden*).

************

Mijn eerste werkdag was minder relaxed: het viel me namelijk (zoals ik wel verwacht had) aardig tegen. Het begon er al mee dat ik vannacht weer eens flink niet kon slapen en ook het begin van de werk-ochtend zelf was niet bijster geweldig: nog vóór ik mijn fiets op slot had stond er al een norsige klant tegen me te klagen dat hij onze telefoonbeantwoorder in had gesproken tussen kerst en oud en nieuw en dat hij niet eens was teruggebeld.

Toen ik eenmaal binnen was en druk bezig was deze klant te helpen kreeg ik ook nog eens een telefoontje tussendoor en dat was écht te veel van het goede. Ookal was het een fijn telefoongesprek met een vertrouwde klant, het vloog me behoorlijk naar de strot alles metéén weer op mijn bord te krijgen. Normaalgesproken zou mijn collega overigens al wel op kantoor zijn geweest zodat ík het niet allemaal om de oren zou krijgen, maar zij stond op de beantwoorder: ze is ziek. Gevalletje pech hebben. Toen mijn baas eenmaal binnen was en de ontstemde klant weer tevreden en vrolijk huiswaarts keerde, kon ik mijn tranen niet meer bedwingen. Een heftig begin is het halve werk, zullen we maar zeggen.

Nadat we vervolgens allerlei zaken die doorgesproken moesten worden op de rit hadden staan had ik nog minstens één uur over (minstens, want ik moet elke dag 3 a 4 uur werken). Aan het werk dus, hoe onwennig ook. Het eerste half uur ging best aardig en ik dacht nog "dat valt best mee"… Tot het laatste half uur. Ik begon nerveus te worden van de telefoon (ookal hoef ik 'm niet op te nemen, wanneer 'ie overgaat giert de schrik door m'n lijf), mijn nek begon als vanouds tegen te stribbelen en kon me absolúút niet meer concentreren (ik deed de betalingsherinneringen en dat ging ongeveer zo:

"Ah, meneer Jansen krijgt een herinnering. Even zijn openstaande posten bekijken."
*Checkt openstaande postenscherm en sluit dit weer*
"Oh, wacht, wat voor verzekering was het nou?"
*klikt openstaande postenscherm weer open*
"Ohja, auto."
*klikt scherm weer weg*
"Oh, maar was er nu eigenlijk wel een faktuur uitgedraaid? Shit.."
*klikt openstaande postenscherm weer open*
"Ah, ja, dat wel."
*klikt weer dicht*
"Even de takenlijst bekijken om te zien of er nog bijzonderheden zijn."
*klikt betreffende scherm open, kijkt en sluit het scherm weer*
"Uhm, fuck, waarover gingen die taken die er stonden nou eigenlijk?"
*klikt scherm weer open*
"Oh, nee, dat heeft er niets mee te.. Hey, even thee zetten!"
*pakt theemok op en loopt ermee naar de keuken, om er daar vervolgens achter te komen dat de mok nog nagenoeg vol zit met hete thee (die ik er nog geen 5 minuten eerder zélf in had gestopt)*
*loopt weer terug naar werkplek*
"Ohja, meneer Jans-hey! Waarom zijn de luxaflex eigenlijk dicht?"
etc.)..

Om 12 uur pakte ik, wederom het huilen nader dan het lachen, mijn jas en maakte ik me uit de voeten. Thuis nog even flink tegen Paul aan zitten snotteren en nu zit ik fijn met pijn in mijn nek mijn hart uit te storten op mijn weblog. Misschien dat ik zodadelijk even een hete douche neem, voor ik ga slapen. Wellicht kan ik dan wél een nacht doorslapen en ontspannen mijn nekspieren wat van de warmte. Ik zie al sinds ik thuis ben op tegen morgen, al weet ik dat dat ook nergens op slaat. Wellicht is gaat het na een paar dagen steeds beter en voel ik me over een paar dagen als een vis in het water op mijn werk; waarschijnlijk was het slechte begin dat ik had de grote boosdoener. Ik hoop het. Want als dit zo blijft, dan trek ik het niet.

* We zagen Æon Flux en el Maquinita (oftewel the Machinist), waarvan de eerste het gemiddelde actiefilm-niveau nauwelijks ontstijgt (alleen de vormgeving is in het eerste gedeelte mooi om te zien, maar dit is bij lange na niet voldoende om de film te dragen) en de tweede het zien zéker waard is.

12 Responses to “Heavy as a really heavy thing”

  1. wien Says:

    Ik ben snipverkouden, krijg het niet voor elkaar om je nieuwe log helemaal te lezen. Maar wilde je bedanken voor je reactie op mijn log, bij deze dus. En voor jou en je man-to-be alle goeds voor 2007! Ik hoop echt dat het werken je beter af gaat de komende periode… Sterkte!

  2. Sjoerd Says:

    Ik ben blij dat je een goed begin van het jaar had die nacht!

    Wel ontzettend jammer dat het werk zo zwaar valt… dat allemaal in maar een paar uurtjes! Ik hoop voor je dat je zo snel mogelijk je draai weer wat kan vinden… dat je een telefoon niet meer eng vindt en dat de klanten die zeiken (zoals ze al jaren doen) je niet persoonlijk wat doen…

    Doe rustig aan :)
    Dikke knuffel!

    Ohja, Aeon Flux is echt een waardeloze buttfilm… oke granted, het is opzich wel ‘leuk’ gemaakt… maar voor de rest vond ik em niet veel soeps…

    Die andere heb ik niet gezien, lijkt me opzich wel interessant… als ik ooit de kans krijg…

    En als jij ooit de kans krijgt en je bent niet helemaal vies van een modderige Kerstfilm uit begin 20ste eeuw dan kan ik je Joyeux Noel aanraden, http://www.imdb.com/title/tt0424205/ , als je dan wat weet over de eerste wereldoorlog en loopgraven-gekte dan is dit wel een mooi verbroederende film :)
    Voor de rest wens ik je nogmaals een goed 2007, maak er wat van ;-) :-D
    (K)

  3. Robert Says:

    Klinkt raar maar ik denk dat je eerste dag zo MOET zijn.Het zou juist raar zijn als je fluitend zo’n eerste dag zou zijn doorgekomen. Dan zou er pas echt iets mis met je zijn ! Ik bedoel, je bent niet 100% beter dus is het logisch dat je zo’n k*t start hebt gehad. Snappie ?

  4. Carrie Says:

    We hadden je een betere start gegund, was heel blij dat Paul je gelijk kon opvangen en je niet in een leeg huis terug kwam.
    Zijn wel benieuwd hoe het de rest van de week met je gaat meissie.

    Veel liefs, Mamsl-)

  5. nelis Says:

    mijn effectiviteit qua werkzaamheden is momenteel ook nog ver te zoeken.. hopelijk komt daar morgen verbetering in want anders kom ik januari niet goed door.. :S
    knuff!

  6. Erica Says:

    Fijn dat je oud en nieuw zo leuk was!! Zo hoort het.. ;-) Bagger dat je eerste werkdag terug, zo rot ging…
    Een virtuele knuffel voor steun, zodat je weet dat ik met je meeleef!
    Hopelijk gaat het morgen stukken beter….
    Kus.

  7. Vedat Says:

    Volgens mij ben je nog niet echt beter. Het is maar een proef, Annibal. De dokter heeft je aan het werk gestuurd, omdat er zes weken voor staan en niet, omdat jij al beter was.

  8. Nienke Says:

    ach meisje… Ik had zo gehoopt dat het íets anders zou verlopen voor je, vandaag… Dikke pech dat net nú die collega ziek blijkt te zijn, net als er een zeurklant voor de deur staat, first thing in the morning ook nog eens… :-( Het valt weer ‘lekker’ allemaal tegelijkertijd/samen…
    Maar… hoofd omhoog nu weer, je bent nu door het moeilijke begin heen, het ergste heb je doorstaan en achter je liggen nu – onthoud dat! Heel veel succes, lieverd – voor de komende dagen – én voor daarna.
    Good times are gonna come!!

    (En wat lief dat je aan me gedacht hebt! :-D Dat voelt echt als een steun in deze rug, die best een béétje last van zenuwen had, vanochtend ;-)Het is heel raar, onwennig, om na 2 maanden weer aan het werk te zijn – ik miste de vertrouwdheid van m’n oude collega’s heel erg: dit zijn ook schatten van mensen, dat zie ik nu al, maar het is wél weer opnieuw beginnen en weer helemaal aftasten en al die namen onthouden etc… :-) Maar het werk lijkt me 10x leuker. Het was ook meer dan gaaf om de boeken te zien liggen, die ik in de tijd in Hilversum voor Imago gemaakt heb: ze (de omslagen die ik destijds ontworpen heb) liggen potverdorie in de ‘etalage’!! Dat is wraak genoeg voor mij :-))

    Werkze morgen, An!! Als we gewoon weer aan elkaar denken… ;-D

  9. B.A.R.T. Says:

    Ondanks de vervelende werkdag denk ik dat je sterk genoeg bent om je hier doorheen te slaan. Ik ben benieuwd hoe het vandaag zal lopen… weet dat je weblog vrienden er zullen zijn als je ons nodig hebt. Nu is het Paul waar je direct tegenaan kon praten en daarna je weblog… het is goed een uitlaat klep te hebben!

    Suc6 Meissie!

  10. Eve Says:

    Ik denk dat je gewoon weer even moet wennen. Zelfs mijn collega’s die een weekje op vakantie zijn geweest gereageren een beetje als jij beschrijft. Heel raar vind ik dat de ene die op therapeutische basis werk (na een paar weken ziekenhuis) heel relaxed is. Maar dat zal aan haar persoonlijkheid liggen.
    Wat ik eigenlijk wil zeggen: wacht het nog een aantal dagen, maar niet te veel, af voordat je een eind oordeel velt over jezelf.

  11. Janneman Says:

    Hmmmm de start was wel erg beroerd zeg, geen baas aanwezig en een zieke collega. Probeer maar zo te denken. Beroerder kan het niet. De vuurdoop heb je gehad. Wees niet te streng voor jezelf. een burnout is niet niks.
    Zullen we afspreken dat we samen het beste maken van onze banen?

  12. Annibal Says:

    @ Wien: Het is ook wel een flinke tekst, ik moest écht even mijn ei kwijt :) Lief dat je reageert, 2007 wordt voor ons vast wel een goed jaar hoor! Thnx, het zal ongetwijfeld goed gaan komen met dat werk.

    @ Sjoerd: Het zal vast wel goedkomen, het valt me alleen erg zwaar. Drie uur is ineens heel erg veel geworden, ook vandaag is het allemaal heel erg tegengevallen. Ik moet heel eerlijk bekennen dat het me niet goed lukt om positief te zijn, want dat is héél erg moeilijk als je na 2 x 3 uurtjes werken alweer vol met pijnstillers zit vanwege de nekpijn en al 2 dagen niet wegkomt van je werk omdat je niet eens je fiets meer van het slot kan halen. Tel daarbij op dat ik me na een uur al compleet uitgeput ben en nog nooit zo vreselijk slecht geconcentreerd kan zijn en het wordt met de dag lastiger de bedrijfsarts te geloven. Ik wil dan ook asap met mijn huisarts overleggen, maar die heeft natuurlijk vakantie tot volgende week :( Anyways, het komt goed hoor.. Maar ik begin wel het gevoel te krijgen dat 3 uur eigenlijk al veels te veel is voor mij. Een uur per dag zou misschien een beter begin zijn geweest..

    Oeh, van die film had ik volgens mij trailers gezien idd, lijkt me een heel mooie film :) Thnx voor de tip, die gaat op ons nog-te-kijken-lijstje ;)
    Dikke kus!!

    @ Robert: Yup, daar heb je denk ik wel gelijk in ja, zo had ik het nog niet bekeken. Misschien is dat ook wel zo, ik weet het niet.. Maar zoals ik boven al schreef is het moeilijk om het positieve te blijven zien wanneer je je na 2 dagen 3 uurtjes gewerkt te hebben alweer precies zo voelt als toen je je ziek meldde: uitgeput, volledig onvermogend om je langer als een paar momenten te focussen op iets, volgepropt met pijnstillers en continue aan het huilen.. Ah well, ik zie het wel. Ik denk dat ik morgen even met mijn baas overleg..

    @ Mama: Dat moeten we inderdaad maar even afwachten.. Ik baal er ECHT van dat mijn huisarts er niet is, en deze week is ook die meneer van Keerpunt met vakantie, dus ik kan ook echt helemaal nergens heen met mijn verhaal :(
    @ Nelis: Ohjee, maar dat gaat wel lukken toch? Veel succes hoor, ik vind dat op z’n minst één van ons er maar goed uit moet gaan komen ;)
    @ Erica: Dank je wel :) Helaas ging vandaag niet veel beter (geen nare klanten ofzo hoor, maar ik stort na een uur gewoon in), dus tja.. Evengoed dank je wel en dikke knuffel terug!

    @ Vedat: Zal ik je eens wat zeggen? Als ik héél eerlijk ben denk ik dat ook, want zoals het me de afgelopen 2 dagen is vergaan kan ik niet scharen onder het kopje ‘moet nog even wennen’. Ik heb het gevoel dat ik in 2 dagen tijd gigantisch ben teruggevallen en ik voel me zó naar..

    @ Nienke: Oh, wat gaaf, ben blij dat het werk leuker is en dat je er zélfs ook in de etalage ligt.. Geweldig!! Ik blijf aan je denken hoor, ookal kan ik nu even niet zo veel internetten i.v.m. mijn nek (yup, het is écht erg nu, zelfs ibuprofen werkt niet meer :(). Maar hey, wij komen er wel, toch? Ga zo als het lukt nog ff kijken op je log, ben zooo benieuwd.. ;) Dikke kus meis!

    @ B.A.R.T.: Sommige mensen begrijpen niet waarom ik een log heb. Die mensen kan ik voortaan direct naar jouw reaktie verwijzen, want wat jij schrijft is zó waar.. Dank je wel, it’s good to know I’ve got friends..

    @ Eve: Dat hoop ik ook, maar ik begin er ernstig aan te twijfelen. Na 2 dagen werken zit ik alweer op het niveau waar ik ook op zat toen ik thuis kwam te zitten (ca. 4 huilbuien per dag, dubbele dosis ibu werkt niet, kan niet meer sporten en slaap gemiddeld 4-5 uur per nacht). Ik wil heel erg graag, maar het zit me zo tegen.. Ik probeer het nog even vol te houden, maar om heel eerlijk te zijn denk ik niet dat de kans groot is dat ik me over een paar dagen beter voel. Ik wil het niet uitsluiten, maar zoals ik me nu voel… :*(

    @ Janneman: Nogal jah, pech hebben he? Dat spreken we zéker af, vind ik een hele goeie!! Of ik het nú ook al kan weet ik niet (ik heb zo’n donkerbruin vermoeden…), maar ik ga er echt alles aan doen! Thnx :)

Leave a Reply

?>