31 Jan 2007
by Annibalin default
Ookal moet ik nog twee dagen werken, ik heb het gevoel dat mijn weekend morgen al een beetje begint. Morgenavond is het namelijk zo ver: we gaan ons een avondje vermaken in Amsterdam; bij een show van the Blue Man Group om precies te zijn. Vrijdagavond gaan we ook al op pad: dan gaan we naar Rotterdam om een filmpje van het IFFR mee te pakken. Heerlijke dingen allebei. Ik neem dus niet alleen de adviezen over gedrags-verandering ter harte; ook de meermaals uitgesproken mededeling dat het goed voor mij is om leuke dingen te doen (omdat dat energiegevers zijn en dus mijn 'batterijtje weer opladen') is niet tegen dovemansoren gezegd 
De rest van het weekend hebben wij overigens een héérlijk lege agenda, dus ook wat de rust aangaat zal ik weer volop aan mijn trekken komen. Laat maar komen die handel!
30 Jan 2007
by Annibalin default
Gisteren had ik de tweede les van mijn 'Basis Fysiek'-cursus. Het was een pittige les: ik werd flínk geconfronteerd met de manier waarop ik met o.a. stress en stressvolle situaties omga en om eerlijk te zijn was dit behoorlijk confronterend. Ik realiseer me nu nog véél meer als voorheen, dat ik dingen anders moet gaan doen; het roer moet écht volledig om.
Ik heb onder andere geleerd over coping-stijlen (dat zijn eigenlijk de manieren waarop je met moeilijke situaties omgaat) en dit was een ware eye-opener. Met name de gevolgen van het toepassen van míjn meest voorkomende coping-stijlen* deden diverse kwartjes in één keer vallen en dat was best heftig. Niet alleen wanneer ik dit op mijn werk betrek, ook in de privé-sfeer kan ik veel winnen door mijn gedrag aan te passen. Dit klinkt uiteraard makkelijker dan het is en dat realiseer ik me terderge, maar ik heb ook geleerd dat het absoluut niet onmogelijk is. Het zal me alleen moeite kosten.
Maar is die moeite het waard? Een driewerf 'JA!' natuurlijk! Ik heb mezelf immers beloofd hier beter van te worden en uit de situatie waarin ik mij nu bevind valt duidelijk af te lezen dat mijn óude gedragspatronen in elk geval níet de winst opleveren die ze beogen. Dus ookal is het moeilijk, ik ga ervoor. Ik wil beter worden en dat ga ik dóen ook. IK. Niemand anders.
Vanavond ben ik alvast begonnen door schoon schip te maken met iets waarvan ik zelf nauwelijks nog wist dat het me stoorde, hetgeen een týpisch voorbeeld is van één van de meer in mij aanwezige coping-stijlen…
*: Er zijn zeven coping-stijlen waar iedereen in zekere mate over beschikt; het is echter normaal dat bij iedereen één of twee stijlen de overhand hebben. De bestaande stijlen zijn Actief aanpakken (de zaak van alle kanten bekijken en doelgericht/met vertrouwen oplossen), Palliatieve reactie (afleiding zoeken), Vermijden (spreekt voor zich; de situatie uit de weg gaan dus), Sociale steun zoeken (het zoeken van troost, hulp en begrip bij anderen), Passief reactiepatroon (het probleem niet van zich af kunnen zetten, doch niet in staat zijn er iets aan te doen), expressie van emoties (spanningen afreageren, emoties laten blijken aan betrokkenen), Geruststellende/troostende gedachten (zichzelf moed inspreken, bijv. "na regen komt zonneschijn" of "er zijn anderen die het moeilijker hebben").
29 Jan 2007
by Annibalin default
Tijdens mijn werkplek-onderzoek, nu iets meer dan 2 maanden terug, kwam onder andere naar voren dat het voor mij heel goed zou zijn wanneer ik de beschikking had over een stoel, waarvan de armleuningen zowel in hoogte als in breedte verstelbaar zouden zijn. In eerste instantie kon daar natuurlijk even niet zo veel mee: ik kwam immers thuis te zitten en het was uiteraard niet echt handig voor mijn baas om een andere stoel voor mij aan te schaffen zonder dat ik zelf kon proberen of het wat was. Nu ik echter ben begonnen is het rapport van het werkplek-onderzoek ook weer ter hand genomen: er wordt gekeken naar een headset voor mij (omdat ik heel veel bel en tijdens de gesprekken ook veel dingen op moet zoeken e.d. is een telefoontoestel met een gewone hoorn niet echt geweldig) en ook was er een Makro-folder binnengekomen waarin een stoel stond waarvan inderdaad de armleuningen ook in de breedte verstelbaar zijn.
Verplicht even een bezoekje aan de Makro dus. Samen met mijn moeder toog ik, gewapend met pas en folder, naar Wateringen om de bewuste bureaustoel aan een nader onderzoek te onderwerpen. Helaas: dit nadere onderzoek betekende ook meteen een rode sticker voor de stoel en hij mocht dan ook niet mee naar het volgende huis. De breedte was goed in te stellen, maar de instelbaarheid van de hoogte liet nogal wat te wensen over. Lang treurden wij echter niet: wij wierpen ons stellig op het beantwoorden van de vraag 'hoeveel lol kun je hebben van één Makro-pas?'. Het antwoord: 'veel.' De snoepjes-sectie werd het zwaarst geplunderd en toen we eenmaal bij de zuivel waren aangeland werd er maar even een korte pauze ingelast ('tóch maar even een karretje halen'). Voldaan schuifelden wij enige tijd later het gebouw weer uit: onze snoepjes-schaal op tafel is weer goed gevuld, ik heb mijn moeder na thuiskomst nog een demonstratie slagroomkloppen met een professionele mixer* kunnen geven en ik heb voorlopig voldoende wattenschijfjes om de eerstkomende 247 jaar de make-up van mijn gezicht te kunnen bikken…
*: Voor mijn met-sneltrein-vaart uit de hand lopende hobby 'taarten bakken en decoreren' heb ik onlangs, na hard sparen, toch écht maar eens een professionele mixer aangeschaft. Mijn arme Philips-handmixertje begon nu toch wel érg vreemde geluiden te maken tijdens het mixen van mijn taart-deegjes, om van de zich ín het apparaat ontwikkelende hitte (dat was geen warmte meer te noemen) nog maar te zwijgen. Mijn nieuwe, überhippe en prachtig vormgegeven machine kan echt álles dat ik zou willen en méér: ik kan er zelfs slagroom á la de ijscoman mee kloppen (en dat moest mijn moeder uiteraard éven aanschouwen). Hoera voor mijn nieuwe, knalrose Kenwood Patissier dus!
26 Jan 2007
by Annibalin default
Toen wij vlak voor de kerst bij onze vrienden Sabine en Emile in Rotterdam waren, kreeg ik van Sabine een boek te leen over het gebruiken van de wijze waarop je hersenen functioneren om aandoeningen die te maken hebben met stress, angst en depressie te lijf te gaan. Omdat ik nog altijd het concentratievermogen van een bos uien heb, kost het me veel moeite om überhaupt al te lezen, laat stáán een wetenschappelijk georienteerd boek, maar ik ben vlak na de kerst toch in dit boek begonnen. Nu ik ondertussen 'al' 3 hoofdstukken heb gelezen, wil ik echt gaan proberen het boek uit te krijgen (en dan te bedenken dat ik een boekenwurm was van het kaliber 'Lord of the Rings doen we ff in een weekje':-(), want het is, op z'n minst, een érg interessant boek. Ik heb al veel geleerd over de wijze waarop het menselijk brein werkt en zelfs al zou ik met het zelf-hulpgedeelte geen spie opschieten, ik wil 'm sowieso hebben, want dan heb er in elk geval een leerzaam boek over een uiterst interessant onderwerp bij.
Overigens heb ik daarbij wel degelijk het gevoel dat ik ook aan het zelf-hulpgedeelte veel zal hebben, want wat er tot nu toe instaat vind ik eigenlijk best hout snijden. Ben ik blij mee, want ik ben vastbesloten niet alleen béter te worden, maar ook beter te worden van de situatie waarin ik me nu bevind!
(Ik moet hierbij ook meteen denken aan Brenda, iemand die een tijdje terug een reaktie op één van mijn logjes achterliet. Brenda zit in hetzelfde schuitje als ik en ik vraag me nu wel eens af hoe het met háár gaat op dit moment. Brenda, mocht je nog met me meelezen: probeer dit boek eens op te graven uit de bieb!)
************
Nóg even iets uit de categorie zelfhulp: ik heb vandaag een warm hart onder de riem gestoken gekregen bij een visboer en de Albert Heijn in de buurt van waar ik werd aangereden. Mijn schadeclaim is opnieuw afgewezen (foto's van de stand waarin de auto's stonden direct na de aanrijding en de getuigenverklaring van mijn broertje zijn geen 'rechtmatig' bewijs en ik zal dus met wat beters moeten komen wil ik mijn schade vergoed krijgen) en daar baal ik behóórlijk van. Ik weet namelijk zéker dat er mensen zijn, die het hebben zien gebeuren. Het was een aanrijding op klaarlichte dag en het was behoorlijk druk op straat: er stonden mensen bij de bushalte, er liepen, fietsen en reden mensen op het plein en er zijn ook een hoop woningen en winkels die zicht hebben op de plek waar de aanrijding gebeurde. Maarja, hóe moet ik die mensen bereiken? In eerste instantie had ik bedacht, dat ik een advertentie in de gratis verspreidde krant 'De Posthoorn' zou zetten, in de hoop op reakties. Maarja, wát zou de kans zijn dat iemand dat leest en zich juist míjn aanrijding weet te herinneren? De aanrijding gebeurde al meer als 3 maanden geleden op een plein waar, volgens de politie, gemiddeld zo'n 5 a 6 aanrijdingen per dag gebeuren. Hum.
Maar langzaamaan ging er tóch een lampje aan in mijn hoofd: mijn auto is namelijk érg herkenbaar vanwege het grote logo op de motorkap. Als ik nu toch eens.. Foto's van mijn auto kon verspreiden in die buurt, met een oproepje erbij? Goed plan, volgens mij! Vandaag toog ik dus met zelfgemaakte A4-postertjes (met daarop een oproep, een foto van mijn auto met duidelijk zichtbaar logo én een foto van de auto's direct na de aanrijding geplakt) naar de plaatselijke buurtsuper en de visboer die óp het plein zit. De reakties van de dames verkoopsters die ik in beide zaken sprak, om te vragen of ik mijn postertjes bij hen mocht ophangen, waren absoluut hartverwarmend en ik ben blij, dat er nog mensen zijn die belangeloos een onbekende in nood willen helpen. Hulde!! Bij deze zijn er dus in één klap twee hele belangrijke dingen hersteld: mijn hoop op een gunstige afloop van mijn schadeclaim én mijn vertrouwen in het goede van mijn medemens is weer helemaal terug 
Zullen jullie met me meeduimen voor een reaktie?
25 Jan 2007
by Annibalin Pirate kitty's treasures
En?? Wel erg bling hè?
(Grappig detail: als je een bril van dit merk koop wordt je van onder tot boven in de watten gelegd.. Een mooie bril in een mooie koker (uiteraard met mooi verpakt, très stylish brillendoekje) in een mooi doosje met daarin een schattig envelopje met een echtheids-certificaat en om dit alles heen een speciaal tasje. Wow! En wij ons maar afvragen waarom die brillen zo duur zijn ;-))
En Paul heeft natuurlijk óók en nieuwe bril, én, sinds vanavond, ook weer vers gekapte haartjes:
Jeej! Dan zijn we vanaf nu ‘dat stel met die grote brillen‘..
24 Jan 2007
by Annibalin default
Vandaag, op de sportschool, ben ik voor het eerst gemeten: diverse omtrekken (boven-arm, boven-been, taille, heup en borst) zijn genoteerd en de komende 3 maanden gaan we dit elke week even doen. Een weegschaal heb ik (bewust) niet, dus dit is een goede manier om bij te houden hoe het met mijn lichaam gaat. Ik ben nieuwsgierig, of ik hierdoor meer inzicht krijg in wat veel of weinig bewegen of veel of weinig slecht eten precies met mijn lijf doet. Altijd handig, als je ervoor wil zorgen dat die bruidsjurk je over een half jaar nog stééds als gegoten zit
22 Jan 2007
by Annibalin default
Mijn katten zijn, ondanks het feit dat ze uit hetzelfde nestje komen, alledrie heel anders. Qua uiterlijk, dat zeker, maar vooral qua karakter kan ik merken dat er drie bijzondere en unieke wezentjes met mij en Paul samenleven.
Max, de grootste, is een stoere macho-kat die het hoogst in de katten-rangorde staat: hij is overduidelijk de baas. Wanneer de andere twee niet doen wat hij wil zal hij dit zéker laten merken: hij kan grommen als de beste, wanneer hij vecht wint hij en ook qua koppigheid is hij duidelijk de meest bedeelde van de drie. Max is de enige van de drie die regelmatig aan het menselijk gezag tornt: de andere twee doen 'gewoon' wel eens dingen die ze niet mogen (Loki zelfs zéér regelmatig), maar Max weigert soms gewoonweg de regels te accepteren en daagt je openlijk uit tot een wedstrijdje wie-heeft-de-langste-adem.
Beertje, de kleinste en tevens het meisje, is de liefste, aanhankelijkste en de minst stoute van de drie. Zij staat het laagst in de rangorde en wanneer Max gromt, is zij oprecht bang voor hem. Ze laat zich, zogezegd, de kaas van haar brood eten door haar broers en ze wordt ook wel eens écht gepest door haar broers. Ik kan dan merken, dat zij daar op haar manier slecht tegen kan en hoewel ik dat best zielig vind, denk ik ook dat haar manier met dingen om te gaan hier veel mee te maken heeft. Zij trekt zich snel dingen aan, is jaloers wanneer de andere katten aandacht krijgen en hangt heel sterk aan mijn gezelschap: wanneer ik thuis ben loopt ze áltijd achter mij aan, vragend om een kus, een knuffel en een aai. Eigenlijk is Beertje een beetje een melancholisch diertje; ik voel altijd een zekere zwaarmoedigheid in haar lieve karaktertje.
Loki is een verhaal apart: hij hangt qua rangorde tussen de andere twee in, maar het punt is éigenlijk niet, dat hij ertussenin hangt, maar.. Tja, éigenlijk staat hij erbúiten, zou ik bijna zeggen. Het deert hem gewoon niet, hij doet zijn eigen ding. Loki is éigenlijk in zijn hoofd nog steeds een baby-katje, denk ik wel eens. Hij heeft geen grenzen, vind álles leuk, speelt dag en nacht en wanneer hij moe is kruipt hij het liefst tegen mij of Max aan (zijn zelf toegewezen surrogaat-mama's) (overigens tot gróte ergernis van Max, omdat Loki dan het liefst aan Max' buik sabbelt en dat is natuurlijk niet bepaald goed voor je imago, als macho-kat zijnde). Bij Loki heb ik soms het gevoel dat alles bij hem nèt een beetje wordt uitvergroot: plezier is PLEZIER, spelen is rondrennen tot je écht niet meer kan en het leven is eigenlijk één grote aaneenschakeling van blije dingen, waarmee je spelen en/of knuffelen kan. Het is bijzonder om te zien hoe een 'simpel' dier in het leven kan staan: dingen die niet leuk zijn (een grommende Max, naar de dierenarts gaan, op je kop krijgen omdat je aan de bank krabt) glijden van hem af, ze dóen hem niets. Wát een verschil met Beertje, bijvoorbeeld.
Vandaag had ik mijn eerste blok van 2 uurtjes cursus: 'Basis Fysiek' geheten. De mevrouw die mijn werkplek onderzocht voordat ik ziek werd gaat mij nu begeleiden in het inventariseren en bereiken van mijn leerdoelen. Ik wil (en moet) beter met dingen leren omgaan, mijn grenzen beter leren kennen en leren dingen beter van me af te zetten. Vandaag, mijn eerste 'les', kwam deze mevrouw bij mij thuis (de volgende lessen gaan op mijn werk plaatsvinden) en uiteraard spraken wij op de tussendoor-prietpraat-momenten o.a. ook over mijn (overigens nogal aanwezige ;)) katten. Vandaag sprak ik met haar af, dat ik ga proberen te leren dingen van me af te laten glijden, me niet meer op de kop te laten zitten. Ik ga leren meer Loki te zijn…
20 Jan 2007
by Annibalin default
En daar is 'ie alweer bijna: het International Film Festival Rotterdam komt er weer aan. De zondag voor kerst (a.k.a. 0e kerstdag) vonden we er al een magazine over in het museum en een week of twee geleden hingen de abri's vol met posters. Dit jaar, zo hadden we al bedacht, zou het er niet van komen omdat Paul het zo druk heeft en er bovendien dure tijden aan zitten te komen. Daarbij bleek, dat we in de tweede week van het filmfestival ook al een optreden van de Blue Man Group gepland hebben. Maar… Even kijken op de website kan natuurlijk altijd.
Met, uiteraard, als gevolg dat we tóch kaartjes hebben besteld. Weliswaar voor maar één film (doorgaans bekijken we gemiddeld 4 tot 6 films op het festival), maar éigenlijk was het niet echt de bedoeling. Maarja, vorig jaar hebben we ook al gemist i.v.m. de verhuizing en bovendien: één film moet toch wel kunnen? De film die we nu hebben uitgezocht is ons érg op het lijf geschreven: we gaan naar Paprika, een anime*-film met een verhaal dat het midden houdt tussen horror en sci-fi. Ik heb overigens nog meer interessants zien staan, maar ik hou me in (althans.. Dat probeer ik ;-)). We kunnen in elk geval éven de heerlijke sfeer van het festival proeven en daar ben ik al helemaal blij mee. Ik heb er zin in!
*: Anime zijn japanse tekenfilms. Vaak worden ze foutief manga's genoemd; manga's zijn japanse stripverhalen.
20 Jan 2007
by Annibalin Pirate kitty out to sea
En daar is ‘ie alweer bijna: het International Film Festival Rotterdam komt er weer aan. De zondag voor kerst (a.k.a. 0e kerstdag) vonden we er al een magazine over in het museum en een week of twee geleden hingen de abri’s vol met posters. Dit jaar, zo hadden we al bedacht, zou het er niet van komen omdat Paul het zo druk heeft en er bovendien dure tijden aan zitten te komen. Daarbij bleek, dat we in de tweede week van het filmfestival ook al een optreden van de Blue Man Group gepland hebben. Maar… Even kijken op de website kan natuurlijk altijd.
Met, uiteraard, als gevolg dat we tóch kaartjes hebben besteld. Weliswaar voor maar één film (doorgaans bekijken we gemiddeld 4 tot 6 films op het festival), maar éigenlijk was het niet echt de bedoeling. Maarja, vorig jaar hebben we ook al gemist i.v.m. de verhuizing en bovendien: één film moet toch wel kunnen? De film die we nu hebben uitgezocht is ons érg op het lijf geschreven: we gaan naar Paprika, een anime*-film met een verhaal dat het midden houdt tussen horror en sci-fi. Ik heb overigens nog meer interessants zien staan, maar ik hou me in (althans.. Dat probeer ik ;-)). We kunnen in elk geval éven de heerlijke sfeer van het festival proeven en daar ben ik al helemaal blij mee. Ik heb er zin in!
*: Anime zijn japanse tekenfilms. Vaak worden ze foutief manga’s genoemd; manga’s zijn japanse stripverhalen.
19 Jan 2007
by Annibalin default
Ookal had ik beloofd niet al te veel bruiloft door te laten sijpelen tot mijn log, nu móet ik het gewoon even kwijt hoor! Vandaag hebben we namelijk een hele hoop trouw-dingen gedaan en geregeld: eerst zijn we naar de gemeente geweest om de laatste formulieren (over getuigen, onze ceremoniemeesters en vooral: onszelf) in te leveren, een trouwboekje uit te zoeken en het hele gebeuren te betalen. Toen we hier klaar waren zijn we even doorgereden naar de Noviteit, waar de ceremonie plaats zal gaan vinden, om te bevestigen dat het allemaal geregeld is en even nog iets te vragen over de ontvangst; tot slot zijn we naar de locatie van ons feest gegaan, om te bespreken wat we allemaal willen met de hapjes en de drankjes tijdens ons feest. Toen we dit alles achter de rug hadden, keken we op onze horloges. Nog een uurtje of anderhalf over, eer Paul uiterlijk thuis zou moeten zijn (hij heeft weer een YMCA-weekend, dus moest vroeg eten om op pad te gaan). "Zullen we…?"
"JA!"
En aldus spendeerden we die overgebleven anderhalf uur bij de juwelier, om te kijken wat voor trouwringen er zoal te koop zijn. En dat is leuk! En dat was véél! Na een hoop heen-en-weer-geschuif met doosjes, gedoe met ringen om- en afkrijgen en kijken wisten we in elk geval, wat wij ongevéér mooi vinden. Best verassend nog: ik had zelf het idee dat we met iets straks, moderns en aparts zouden gaan eindigen, maar of dat nog gaat gebeuren.. Ik weet het niet. Niet dat we dat tóch niet mooi vinden hoor (au contraire), maar het blijkt dat wij allebei nogal 'uitgesproken' gevormde handen hebben, hetgeen het niet twee, maar wel dríe keer zo lastig maakt. Ringen die bij mij mooi staan zien er bij Paul foeilelijk uit en andersom. Balen! De kans is dus groot, dat het twee verschillende ringen zullen worden. Ik kan me ergere dingen voorstellen, maar ik vind het toch wel jammer. We moeten dus nog maar even flínk verder zoeken om te kijken of we écht niets kunnen vinden dat ons beider handen in ere laat.. Gut, wat érg! ;-)
Of wellicht.. Bestaat er zoiets als vinger-liposuctie of hand-lift?
Previous Older Entries
RSS
Flickr