Annibal's Weblog

Ookal moet ik nog twee dagen werken, ik heb het gevoel dat mijn weekend morgen al een beetje begint. Morgenavond is het namelijk zo ver: we gaan ons een avondje vermaken in Amsterdam; bij een show van the Blue Man Group om precies te zijn. Vrijdagavond gaan we ook al op pad: dan gaan we naar Rotterdam om een filmpje van het IFFR mee te pakken. Heerlijke dingen allebei. Ik neem dus niet alleen de adviezen over gedrags-verandering ter harte; ook de meermaals uitgesproken mededeling dat het goed voor mij is om leuke dingen te doen (omdat dat energiegevers zijn en dus mijn 'batterijtje weer opladen') is niet tegen dovemansoren gezegd

De rest van het weekend hebben wij overigens een héérlijk lege agenda, dus ook wat de rust aangaat zal ik weer volop aan mijn trekken komen. Laat maar komen die handel!

Gisteren had ik de tweede les van mijn 'Basis Fysiek'-cursus. Het was een pittige les: ik werd flínk geconfronteerd met de manier waarop ik met o.a. stress en stressvolle situaties omga en om eerlijk te zijn was dit behoorlijk confronterend. Ik realiseer me nu nog véél meer als voorheen, dat ik dingen anders moet gaan doen; het roer moet écht volledig om.

Ik heb onder andere geleerd over coping-stijlen (dat zijn eigenlijk de manieren waarop je met moeilijke situaties omgaat) en dit was een ware eye-opener. Met name de gevolgen van het toepassen van míjn meest voorkomende coping-stijlen* deden diverse kwartjes in één keer vallen en dat was best heftig. Niet alleen wanneer ik dit op mijn werk betrek, ook in de privé-sfeer kan ik veel winnen door mijn gedrag aan te passen. Dit klinkt uiteraard makkelijker dan het is en dat realiseer ik me terderge, maar ik heb ook geleerd dat het absoluut niet onmogelijk is. Het zal me alleen moeite kosten.

Maar is die moeite het waard? Een driewerf 'JA!' natuurlijk! Ik heb mezelf immers beloofd hier beter van te worden en uit de situatie waarin ik mij nu bevind valt duidelijk af te lezen dat mijn óude gedragspatronen in elk geval níet de winst opleveren die ze beogen. Dus ookal is het moeilijk, ik ga ervoor. Ik wil beter worden en dat ga ik dóen ook. IK. Niemand anders.

Vanavond ben ik alvast begonnen door schoon schip te maken met iets waarvan ik zelf nauwelijks nog wist dat het me stoorde, hetgeen een týpisch voorbeeld is van één van de meer in mij aanwezige coping-stijlen…

*: Er zijn zeven coping-stijlen waar iedereen in zekere mate over beschikt; het is echter normaal dat bij iedereen één of twee stijlen de overhand hebben. De bestaande stijlen zijn Actief aanpakken (de zaak van alle kanten bekijken en doelgericht/met vertrouwen oplossen), Palliatieve reactie (afleiding zoeken), Vermijden (spreekt voor zich; de situatie uit de weg gaan dus), Sociale steun zoeken (het zoeken van troost, hulp en begrip bij anderen), Passief reactiepatroon (het probleem niet van zich af kunnen zetten, doch niet in staat zijn er iets aan te doen), expressie van emoties (spanningen afreageren, emoties laten blijken aan betrokkenen), Geruststellende/troostende gedachten (zichzelf moed inspreken, bijv. "na regen komt zonneschijn" of "er zijn anderen die het moeilijker hebben").

Tijdens mijn werkplek-onderzoek, nu iets meer dan 2 maanden terug, kwam onder andere naar voren dat het voor mij heel goed zou zijn wanneer ik de beschikking had over een stoel, waarvan de armleuningen zowel in hoogte als in breedte verstelbaar zouden zijn. In eerste instantie kon daar natuurlijk even niet zo veel mee: ik kwam immers thuis te zitten en het was uiteraard niet echt handig voor mijn baas om een andere stoel voor mij aan te schaffen zonder dat ik zelf kon proberen of het wat was. Nu ik echter ben begonnen is het rapport van het werkplek-onderzoek ook weer ter hand genomen: er wordt gekeken naar een headset voor mij (omdat ik heel veel bel en tijdens de gesprekken ook veel dingen op moet zoeken e.d. is een telefoontoestel met een gewone hoorn niet echt geweldig) en ook was er een Makro-folder binnengekomen waarin een stoel stond waarvan inderdaad de armleuningen ook in de breedte verstelbaar zijn.

Verplicht even een bezoekje aan de Makro dus. Samen met mijn moeder toog ik, gewapend met pas en folder, naar Wateringen om de bewuste bureaustoel aan een nader onderzoek te onderwerpen. Helaas: dit nadere onderzoek betekende ook meteen een rode sticker voor de stoel en hij mocht dan ook niet mee naar het volgende huis. De breedte was goed in te stellen, maar de instelbaarheid van de hoogte liet nogal wat te wensen over. Lang treurden wij echter niet: wij wierpen ons stellig op het beantwoorden van de vraag 'hoeveel lol kun je hebben van één Makro-pas?'. Het antwoord: 'veel.' De snoepjes-sectie werd het zwaarst geplunderd en toen we eenmaal bij de zuivel waren aangeland werd er maar even een korte pauze ingelast ('tóch maar even een karretje halen'). Voldaan schuifelden wij enige tijd later het gebouw weer uit: onze snoepjes-schaal op tafel is weer goed gevuld, ik heb mijn moeder na thuiskomst nog een demonstratie slagroomkloppen met een professionele mixer* kunnen geven en ik heb voorlopig voldoende wattenschijfjes om de eerstkomende 247 jaar de make-up van mijn gezicht te kunnen bikken…

*: Voor mijn met-sneltrein-vaart uit de hand lopende hobby 'taarten bakken en decoreren' heb ik onlangs, na hard sparen, toch écht maar eens een professionele mixer aangeschaft. Mijn arme Philips-handmixertje begon nu toch wel érg vreemde geluiden te maken tijdens het mixen van mijn taart-deegjes, om van de zich ín het apparaat ontwikkelende hitte (dat was geen warmte meer te noemen) nog maar te zwijgen. Mijn nieuwe, überhippe en prachtig vormgegeven machine kan echt álles dat ik zou willen en méér: ik kan er zelfs slagroom á la de ijscoman mee kloppen (en dat moest mijn moeder uiteraard éven aanschouwen). Hoera voor mijn nieuwe, knalrose Kenwood Patissier dus!

Gisteren stonden we oog in oog met 'm: mijn droom-auto. Tenminste, één van de, want ik heb meerdere modellen die ik heel mooi vind (moet het tóch even een beetje spannend houden, toch? ;-)) , maar dit is toch écht één van de prachtigste voertuigen die de auto-industrie ooit voort heeft gebracht. Specifiek dit model, deze uitvoering en deze kleur; tot in elk detail is het de auto zoals ik 'm ook ooit zou willen bezitten. Daarom was 'ie ook zo moeilijk te vinden, daarom zijn we ook zo blij dat we 'm hèbben gevonden. Wat mij betreft is nu één van de belangrijkste zaken voor onze bruiloft geregeld: De Auto is geboekt!

Tja, je bent een auto-fan of niet, hè?

Overigens was het ook nog eens erg gezellig om te gaan kijken: de eigenaar, die de auto ook zal gaan besturen op onze trouwdag, blijkt iemand te zijn met wie wij het opperbest kunnen vinden! Geweldig!

************

Na het bekijken van De Auto reden we door naar Lelystad, om Paul's ouders nog even een bezoek te brengen voor zij op wintersport gaan. De verjaardag van Paul's moeder hadden wij door ziekte moeten missen, dus stond er nog een bezoekje op het programma. Oók al zo gezellig! De tijd vloog voorbij en voor we het wisten was het al tegen elven: tijd om naar huis te gaan. Eígenlijk hadden we zullen blijven slapen, om vervolgens vandaag door te rijden naar Dronten*, maar dit hebben we toch maar afgelast, omdat we beiden toch wel veel behoefte hadden aan een dagje rust. Dus toch maar weer terug naar huis gereden, waarbij ik op niet-verlichte wegen met regen mijn nieuwe bril even goed heb kunnen testen: met vlag en wimpel is 'ie geslaagd!

*: In Dronten zit een trouwringenproducent met een winkel waar practisch álles op voorraad is. Leek ons een goede zet om dáár eens te gaan kijken, omdat er bij de meeste juweliers toch een hoop besteld zou moeten worden als je het wil passen.

Toen wij vlak voor de kerst bij onze vrienden Sabine en Emile in Rotterdam waren, kreeg ik van Sabine een boek te leen over het gebruiken van de wijze waarop je hersenen functioneren om aandoeningen die te maken hebben met stress, angst en depressie te lijf te gaan. Omdat ik nog altijd het concentratievermogen van een bos uien heb, kost het me veel moeite om überhaupt al te lezen, laat stáán een wetenschappelijk georienteerd boek, maar ik ben vlak na de kerst toch in dit boek begonnen. Nu ik ondertussen 'al' 3 hoofdstukken heb gelezen, wil ik echt gaan proberen het boek uit te krijgen (en dan te bedenken dat ik een boekenwurm was van het kaliber 'Lord of the Rings doen we ff in een weekje':-(), want het is, op z'n minst, een érg interessant boek. Ik heb al veel geleerd over de wijze waarop het menselijk brein werkt en zelfs al zou ik met het zelf-hulpgedeelte geen spie opschieten, ik wil 'm sowieso hebben, want dan heb er in elk geval een leerzaam boek over een uiterst interessant onderwerp bij.

Overigens heb ik daarbij wel degelijk het gevoel dat ik ook aan het zelf-hulpgedeelte veel zal hebben, want wat er tot nu toe instaat vind ik eigenlijk best hout snijden. Ben ik blij mee, want ik ben vastbesloten niet alleen béter te worden, maar ook beter te worden van de situatie waarin ik me nu bevind!

(Ik moet hierbij ook meteen denken aan Brenda, iemand die een tijdje terug een reaktie op één van mijn logjes achterliet. Brenda zit in hetzelfde schuitje als ik en ik vraag me nu wel eens af hoe het met háár gaat op dit moment. Brenda, mocht je nog met me meelezen: probeer dit boek eens op te graven uit de bieb!)

************

Nóg even iets uit de categorie zelfhulp: ik heb vandaag een warm hart onder de riem gestoken gekregen bij een visboer en de Albert Heijn in de buurt van waar ik werd aangereden. Mijn schadeclaim is opnieuw afgewezen (foto's van de stand waarin de auto's stonden direct na de aanrijding en de getuigenverklaring van mijn broertje zijn geen 'rechtmatig' bewijs en ik zal dus met wat beters moeten komen wil ik mijn schade vergoed krijgen) en daar baal ik behóórlijk van. Ik weet namelijk zéker dat er mensen zijn, die het hebben zien gebeuren. Het was een aanrijding op klaarlichte dag en het was behoorlijk druk op straat: er stonden mensen bij de bushalte, er liepen, fietsen en reden mensen op het plein en er zijn ook een hoop woningen en winkels die zicht hebben op de plek waar de aanrijding gebeurde. Maarja, hóe moet ik die mensen bereiken? In eerste instantie had ik bedacht, dat ik een advertentie in de gratis verspreidde krant 'De Posthoorn' zou zetten, in de hoop op reakties. Maarja, wát zou de kans zijn dat iemand dat leest en zich juist míjn aanrijding weet te herinneren? De aanrijding gebeurde al meer als 3 maanden geleden op een plein waar, volgens de politie, gemiddeld zo'n 5 a 6 aanrijdingen per dag gebeuren. Hum.

Maar langzaamaan ging er tóch een lampje aan in mijn hoofd: mijn auto is namelijk érg herkenbaar vanwege het grote logo op de motorkap. Als ik nu toch eens.. Foto's van mijn auto kon verspreiden in die buurt, met een oproepje erbij? Goed plan, volgens mij! Vandaag toog ik dus met zelfgemaakte A4-postertjes (met daarop een oproep, een foto van mijn auto met duidelijk zichtbaar logo én een foto van de auto's direct na de aanrijding geplakt) naar de plaatselijke buurtsuper en de visboer die óp het plein zit. De reakties van de dames verkoopsters die ik in beide zaken sprak, om te vragen of ik mijn postertjes bij hen mocht ophangen, waren absoluut hartverwarmend en ik ben blij, dat er nog mensen zijn die belangeloos een onbekende in nood willen helpen. Hulde!! Bij deze zijn er dus in één klap twee hele belangrijke dingen hersteld: mijn hoop op een gunstige afloop van mijn schadeclaim én mijn vertrouwen in het goede van mijn medemens is weer helemaal terug

Zullen jullie met me meeduimen voor een reaktie?

En?? Wel erg bling hè?

(Grappig detail: als je een bril van dit merk koop wordt je van onder tot boven in de watten gelegd.. Een mooie bril in een mooie koker (uiteraard met mooi verpakt, très stylish brillendoekje) in een mooi doosje met daarin een schattig envelopje met een echtheids-certificaat en om dit alles heen een speciaal tasje. Wow! En wij ons maar afvragen waarom die brillen zo duur zijn ;-))

En Paul heeft natuurlijk óók en nieuwe bril, én, sinds vanavond, ook weer vers gekapte haartjes:

Jeej! Dan zijn we vanaf nu 'dat stel met die grote brillen'..

Vandaag, op de sportschool, ben ik voor het eerst gemeten: diverse omtrekken (boven-arm, boven-been, taille, heup en borst) zijn genoteerd en de komende 3 maanden gaan we dit elke week even doen. Een weegschaal heb ik (bewust) niet, dus dit is een goede manier om bij te houden hoe het met mijn lichaam gaat. Ik ben nieuwsgierig, of ik hierdoor meer inzicht krijg in wat veel of weinig bewegen of veel of weinig slecht eten precies met mijn lijf doet. Altijd handig, als je ervoor wil zorgen dat die bruidsjurk je over een half jaar nog stééds als gegoten zit

Yup, that's me: just a girl, in the world. Meestal vind ik dat wel leuk, geloof ik, al sta ik daar doorgaans niet echt bewust bij stil, dat vrouw zijn. Ik vind dat eigenlijk ook een beetje een raar iets: dat je dan, omwille van je hogere spirituele bewustzijn (ofzo-iets) je vrouwelijkheid moet om-armen en trots moet zijn op het feit dat je een vrouw bent. Dit insinueert een keuze, maar het is toch niet echt iets waar je wat aan kan dóen, ofzo. Tenminste, het kán geloof ik wel, een soort van, maar het is niet alsof je de andere mogelijkheid eens uit zou kunnen proberen (FREE TRIAL! 30 DAYS FOR FREE!) alvorens je er bewust voor kiest een vrouwtje te worden cq blijven. De slogan dat je trots moet zijn op je vrouwelijk geslacht vind ik dan ook een béétje vergezocht. Het is éérder andersom: je bent er nu eenmaal één, so you might as well enjoy it.

En dát is dus precies waar het 'm in zit: dat is soms nogal lastig. Wanneer ik bijvoorbeeld alleen al dènk aan het feit dat ik, mocht ik ooit nog eens willen moederen, een bevalling zou moeten doorstaan doet de eventuele rammels in mijn eierstokken spontaan tot nader order verstommen. Ongesteld zijn is ook niet echt lollig (mogelijke symptomen: pijn in rug, buik en/of hoofd, onweerstaanbare schoonmaakwoede, chocolade-vreterij in het kwadraat, elke 3 minuten moeten plassen, gezeik met tampons cq maandverband, schraalheid, pijnlijke borsten, emotionele instabiliteit, als je niet goed oppast vlekken in je kleding die je er met geen mogelijkheid meer uitkrijgt, je continue vies voelen, oogproblemen (het 'the camera adds 10 pounds'-principe, maar dan van het kaliber 'gratenbaal ziet zichzelf als michelin-mannetje'), verlaagde weerstand en het gebruiken van 3 x zoveel toiletpapier).

Dit zijn de meestbeklaagde 'bijwerkingen' behorende bij het vrouwelijk geslacht, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat dat ook álles is. Maarja, naast deze twee gigantische draken steken de overige 'dingetjes' zo schril af, dat je daar amper nog bij nadenkt. Wat dacht u van het volledig in moeten snoeren van je bovenlijf wanneer je een sport wil beoefenen die ook maar één graadje erger is dan rustig door de stad sjokken? Wil je niet driftig van je sport-toestel afhobbelen wegens vanzelf wegrammelende lichaamsdelen is een sport-BH verplichte kost. Héél charmant. Dan hebben we nog de categorie opdringerige mannen: om te testen of je geen kapsones hebt, wordt je regelmatig toegesproken door allerhande manspersonen. Vaak in fluoricerend oranje kleding, maar mínstens zo vaak door mansvolk in net iets té opzichtige auto en met een ranzig dikke gouden armband om (mag ook een nep-rolex zijn). (Overigens prefereer ik de eerste groep, die maken meestal gewoon een praatje met je zodra ze merken dat je ze niet volledig negeert. De tweede groep denkt over het algemeen dat, als ze de door henzelf uitgevonden geheimtaal van klakken, zoengeluidjes en sissen toepassen, de vrouw in kwestie per direct in katzwijm valt en hen zal sméken om op z'n minst onzedelijk betast te worden). Ohja, heb je natuurlijk ook nog de in beschonken staat verkerende mannen; daar hoef ik denk ik verder weinig over te zeggen, sinds onverstaanbare versierpogingen met dubbele tong toch door níemand serieus genomen worden.

Ik heb eigenlijk zo'n vermoeden, dat de 'om-arm je vrouw zijn'-beweging stiekum in het leven is geroepen door de geheime politie van de diverse samenwerkende overheden om te voorkomen dat de volledige vrouwelijke bevolking in een permanente staat van algehele malaise terechtkomt wegens allerhande ongemakken.

Toch is dat 99 % van de tijd niet eens nódig, denk ik zelf. Doorgaans, als je mij niet teveel op dat vrouw-zijn wijst, denk ik er niet eens bij na en vind ik het verder príma zo. En die ene, die ENE rotprocent van de tijd dat dat NIET zo is, kan dit hoogstwaarschijnlijk worden toegedicht aan die eerder genoemde maandelijkse emetionele instabiliteit en dan, op dát moment, hoef je me ECHT niet te vertellen dat ik moet mediteren om in direct contact te komen met de Mother-Godess die in mij huist of mij te dwingen tot urendurende dialogen met mijn baarmoeder. Nee, dan volstaat het om een beetje lief voor me te zijn, ál mijn vragen te beantwoorden met "maar je bènt niet dik!" en me een aai over mijn ruggetje te geven als ik au heb…

Mijn katten zijn, ondanks het feit dat ze uit hetzelfde nestje komen, alledrie heel anders. Qua uiterlijk, dat zeker, maar vooral qua karakter kan ik merken dat er drie bijzondere en unieke wezentjes met mij en Paul samenleven.

Max, de grootste, is een stoere macho-kat die het hoogst in de katten-rangorde staat: hij is overduidelijk de baas. Wanneer de andere twee niet doen wat hij wil zal hij dit zéker laten merken: hij kan grommen als de beste, wanneer hij vecht wint hij en ook qua koppigheid is hij duidelijk de meest bedeelde van de drie. Max is de enige van de drie die regelmatig aan het menselijk gezag tornt: de andere twee doen 'gewoon' wel eens dingen die ze niet mogen (Loki zelfs zéér regelmatig), maar Max weigert soms gewoonweg de regels te accepteren en daagt je openlijk uit tot een wedstrijdje wie-heeft-de-langste-adem.

Beertje, de kleinste en tevens het meisje, is de liefste, aanhankelijkste en de minst stoute van de drie. Zij staat het laagst in de rangorde en wanneer Max gromt, is zij oprecht bang voor hem. Ze laat zich, zogezegd, de kaas van haar brood eten door haar broers en ze wordt ook wel eens écht gepest door haar broers. Ik kan dan merken, dat zij daar op haar manier slecht tegen kan en hoewel ik dat best zielig vind, denk ik ook dat haar manier met dingen om te gaan hier veel mee te maken heeft. Zij trekt zich snel dingen aan, is jaloers wanneer de andere katten aandacht krijgen en hangt heel sterk aan mijn gezelschap: wanneer ik thuis ben loopt ze áltijd achter mij aan, vragend om een kus, een knuffel en een aai. Eigenlijk is Beertje een beetje een melancholisch diertje; ik voel altijd een zekere zwaarmoedigheid in haar lieve karaktertje.

Loki is een verhaal apart: hij hangt qua rangorde tussen de andere twee in, maar het punt is éigenlijk niet, dat hij ertussenin hangt, maar.. Tja, éigenlijk staat hij erbúiten, zou ik bijna zeggen. Het deert hem gewoon niet, hij doet zijn eigen ding. Loki is éigenlijk in zijn hoofd nog steeds een baby-katje, denk ik wel eens. Hij heeft geen grenzen, vind álles leuk, speelt dag en nacht en wanneer hij moe is kruipt hij het liefst tegen mij of Max aan (zijn zelf toegewezen surrogaat-mama's) (overigens tot gróte ergernis van Max, omdat Loki dan het liefst aan Max' buik sabbelt en dat is natuurlijk niet bepaald goed voor je imago, als macho-kat zijnde). Bij Loki heb ik soms het gevoel dat alles bij hem nèt een beetje wordt uitvergroot: plezier is PLEZIER, spelen is rondrennen tot je écht niet meer kan en het leven is eigenlijk één grote aaneenschakeling van blije dingen, waarmee je spelen en/of knuffelen kan. Het is bijzonder om te zien hoe een 'simpel' dier in het leven kan staan: dingen die niet leuk zijn (een grommende Max, naar de dierenarts gaan, op je kop krijgen omdat je aan de bank krabt) glijden van hem af, ze dóen hem niets. Wát een verschil met Beertje, bijvoorbeeld.

Vandaag had ik mijn eerste blok van 2 uurtjes cursus: 'Basis Fysiek' geheten. De mevrouw die mijn werkplek onderzocht voordat ik ziek werd gaat mij nu begeleiden in het inventariseren en bereiken van mijn leerdoelen. Ik wil (en moet) beter met dingen leren omgaan, mijn grenzen beter leren kennen en leren dingen beter van me af te zetten. Vandaag, mijn eerste 'les', kwam deze mevrouw bij mij thuis (de volgende lessen gaan op mijn werk plaatsvinden) en uiteraard spraken wij op de tussendoor-prietpraat-momenten o.a. ook over mijn (overigens nogal aanwezige ;)) katten. Vandaag sprak ik met haar af, dat ik ga proberen te leren dingen van me af te laten glijden, me niet meer op de kop te laten zitten. Ik ga leren meer Loki te zijn…

En daar is 'ie alweer bijna: het International Film Festival Rotterdam komt er weer aan. De zondag voor kerst (a.k.a. 0e kerstdag) vonden we er al een magazine over in het museum en een week of twee geleden hingen de abri's vol met posters. Dit jaar, zo hadden we al bedacht, zou het er niet van komen omdat Paul het zo druk heeft en er bovendien dure tijden aan zitten te komen. Daarbij bleek, dat we in de tweede week van het filmfestival ook al een optreden van de Blue Man Group gepland hebben. Maar… Even kijken op de website kan natuurlijk altijd.

Met, uiteraard, als gevolg dat we tóch kaartjes hebben besteld. Weliswaar voor maar één film (doorgaans bekijken we gemiddeld 4 tot 6 films op het festival), maar éigenlijk was het niet echt de bedoeling. Maarja, vorig jaar hebben we ook al gemist i.v.m. de verhuizing en bovendien: één film moet toch wel kunnen? De film die we nu hebben uitgezocht is ons érg op het lijf geschreven: we gaan naar Paprika, een anime*-film met een verhaal dat het midden houdt tussen horror en sci-fi. Ik heb overigens nog meer interessants zien staan, maar ik hou me in (althans.. Dat probeer ik ;-)). We kunnen in elk geval éven de heerlijke sfeer van het festival proeven en daar ben ik al helemaal blij mee. Ik heb er zin in!

*: Anime zijn japanse tekenfilms. Vaak worden ze foutief manga's genoemd; manga's zijn japanse stripverhalen.