Annibal's Weblog

De eigenaar van het Australische biermerk Bluetongue is boos. Hij is boos op de Japanners, om precies te zijn. Hij is boos, omdat de Japanse walvisvaart weer uit is gevaren om walvissen te vermoorden in Australische wateren. De regering van de Aussies doet hier echter niets tegen, omdat veel Japanse ondernemingen grote investeringen in Australië hebben, of anders gezegd: een deel van de Australische economie draait op Japan. En nu is deze meneer het zat en is hij zijn eigen campagne begonnen: Whale Safe Beer. Om te beginnen heeft hij een startbedrag ad AU$ 250.000,= gedoneerd aan de boze broer van Greenpeace, Sea Shepherd en voor elke krat bier die verkocht wordt zal een aanvullende AU$ 1,= naar Sea Shepherd gaan. Ook is hij een ludieke website begonnen, is bezig meerdere Australische bierbrouwers en andere Australische ondernemingen aan zijn actie te verbinden en heeft een geweldige reclame laten opnemen die nu op de Australische televisie te zien is. De reclame is te bekijken op de Whale Safe Beer-website en ik vind 'm briljant (kleine waarschuwing: hij is misschien wel wat confronterend).

Zo langzamerhand worden er meer en meer mensen wakker omtrent de gruwelijkheden van de walvisjacht. Vijfentwintig landen (waaronder Nederland en de V.S.) zijn bezig een protest op te stellen jegens de IJslandse overheid (die afgelopen oktober bekend heeft gemaakt de commerciële walvisjacht komende zomer weer te gaan hervatten), binnen de privé-vliegtuigindustrie is in toenemende mate een boycot gaande om IJsland als 'bijtank-land' te gebruiken (vanwege de gunstige ligging tussen Europa en de V.S. zijn er veel privé-vliegtuigen die een tankstop op IJsland maken) en steeds meer mensen boycotten IJsland en Noorwegen als vakantieland en/of Noorse cq IJslandse producten.

Ik vind het vreselijk en éigenlijk ook erg raar, dat de walvisvaart überhaupt nog bestaat. IJsland heeft de afgelopen jaren meer verdiend aan het zgn. 'Whale watching' en de stroom toerisme die dit fenomeen op gang heeft gebracht als dat zij ooit aan de walvisvaart verdiende. In Japan ligt meer dan 4.800.000 kilo bevroren walvisvlees opgeslagen omdat het voor geen meter meer verkoopt. Japan, die zegt de walvissen te doden voor wetenschappelijk onderzoek, heeft nog geen enkel rapport als gevolg van dit 'onderzoek' weten te tonen waaruit blijkt dat zij een gegronde reden hebben om deze bedreigde dieren te doden voor de wetenschap. Na een groot DNA-onderzoek is echter wèl bewezen, dat het vlees van de voor 'onderzoek' gedode walvissen uiteindelijk in de verkoop beland. Gelukkig begint het protest tegen deze ouderwetse wanstaltigheid langzaamaan steeds grotere vormen aan te nemen. Ik hoop, dat dit daadwerkelijk het begin van het einde is. John Singleton, de eigenaar van Bluetongue, is in elk geval mijn held van de maand.

Gisteren vertelde ik, hoe wij als gezin in overeenstemming (tijdelijk?) gebroken hebben met de Sinterklaas-traditie. Des te ironischer is het, dat ik juist gisteravond onvrijwillig voor een breuk met een andere, min of meer toevallige familietraditie zorgde. Het is namelijk zo, dat zowel mijn vader, mijn broertje als ik zijn gezegdend met de twijfelachtige gave nooit katers te hebben na alcoholische uitspattingen. Wij houden alledrie wel van een drankje, maar tot met name mijn moeders ergernis worden wij hiervoor nooit bestraft met hoofdpijnen, brakheid of andere vervelende gevolgen. Mijn lief is er trouwens ook niet gelukkig mee, omdat hij (die paar keren dát we eens te diep in het glaasje kijken) de dag erna zit opgescheept met een kater én een vrolijke vriendin waar niets aan te merken valt.

Gisteravond verliep het echter nogal uitzonderlijk: na het nuttigen van een niet bijzonder groot aantal glaasjes wijn (4 of 5 is toch niet héél erg veel?) werd ik toen ik net goed en wel in bed lag ziek, ziek en nog eens ziek. Hieruit voortvloeiende kan ik slechts één dringend advies aan de lezers van dit stukje uitbrengen: vergeet nóóit het bijschrift 'Pas op met alcohol!' wanneer dat vermeld staat op de medicijnen die je dagelijks gebruikt. Voor je het weet vallen een paar wijntjes behoorlijk rottig en kun je je nauwelijks nog voorstellen dat je ooit nog iets als 'eten' naar binnen zal krijgen. Per vandaag weet ik het dan: Hoe een Kater Voelt. Het spijt me, papa en Wim, maar ik heb ons traditionele defensief richting De Kater verbroken, ik ben een afvallige van ons heilige verbond. Ik voel me brak en mijn maag is zó vreselijk aan het draaien dat ik tot nu toe niet meer dan wat voorzichtige slokken water naar binnen heb durven werken. "Net goed!" zal mijn moeder ongetwijfeld denken, bij het lezen van dit stukje. Ook Paul was in het geheel niet ontstemd, toen hij mij in zijn pauze belde om te horen hoe het met me ging. "Daar hoopte ik al op!" riep hij blij, meteen gevolgd door een "Ja, nee, niet dat ik bedoel dat ik hoopte dat je je rottig voelde ofzo, maar.. Nouja, dan heb je dat ook weer eens meegemaakt, toch?". (Oftewel: "Weet jíj ook eens hoe dat voelt.")

Medelijden met mensen met een kater heb ik nog nooit gehad en ook nu ik zelf voor het eerst ervaar hoe het voelt vind ik mezelf niet zielig. Ik ben eigenlijk vooral dankbaar, dat ik dit normaalgesproken nooit heb

************

Onze Sinterklaas-viering was gisteren overigens zéér geslaagd: gezelligheid, veel gelachen, het spel om de cadeau'tjes te verdelen was érg leuk en het idee om een deel van de pakjes pas uit te pakken nádat het spel al was afgelopen bleek het spel alleen nog maar leuker te maken. Toen we er, na een hoop irritatie vanwege het feit dat er continue hetzelfde werd gegooid, vervolgens achterkwamen dat we al een hele tijd hadden zitten spelen met een dobbelsteen waar gewoonweg alleen maar eenen, tweeën en drieën op stonden, was de chaos compleet. Ik heb ervan genoten. Het was me zèlfs… Een kater waard

Avondje van Sinterklaas!

Ooit, toen ik en Wim (mijn broertje) beiden te oud waren om het Sinterklaasfeest nog te vieren, besloten we met z'n vieren dat we er niets meer aan zouden doen. Uiteraard zóu je ook surprises kunnen doen, maar geen van allen voelden we daar écht iets voor; wij waren collectief van mening dat het toch eigenlijk voorál een kinderfeest is. Sindsdien doen we meestal een paar cadeautjes onder de kerstboom, omdat het erg gezellig staat wanneer de boom óók versierd is door wat mooie presentjes eronder. Ons sinterklaasfeest verwerd tot een gezellig avondje samen met gevulde speculaas en warme choco en soms, héél sporadisch, gebeurde er nog wel eens iets extra's op pakjesavond: het eerste jaar dat we er eigenlijk niets meer aan zouden doen kon mijn vader het niet laten voor ons allemaal een kleinigheidje te kopen; een tweede pakjesavond mèt cadeau was het jaar dat ik en mijn ex nèt uit elkaar waren.. Omdat ik het niet breed had en flink moest puzzelen om rond te komen kreeg ik een prachtig gedicht (ik heb 'm nog steeds) en fl. 30,= om iets moois voor mezelf te kopen (en God, wat heb ik erom gejankt..).

Sinds ik met Paul ben is de Sint weer terug in mijn leven: bij hem thuis doen ze al jaren surprises en daar doe ik nu ook elk jaar aan mee. Alleen dit jaar niet, want Paul's zus is nu met vakantie en een het idee om in elk geval een dagje samen te zijn strandde in de plannings-fase. Dit jaar was er dus ruimte voor iets nieuws: vanavond komen er wat vrienden langs en gaan we een Sinterklaasspel met wat kleine cadeau's doen. Hoewel ik het erg leuk vind, mis ik de spanning die deze tijd vroeger met zich meebracht wel een beetje. Hoe spannend het wel niet was, wanneer je je schoen mocht zetten. Vroeg in de ochtend je kamer uit rennen en kijken, of de Sint je iets gebracht had, je tekening wel had meegenomen en of het paard zijn glaasje water en zijn wortel wel lekker had gevonden*. Zenuwachtig wachten op pakjesavond, geen hap speculaas naar binnen kunnen krijgen van de spanning, een LP met Sinterklaas-liedjes loeihard aan. De mengeling van angst, respect en blijdschap wanneer Sinterklaas himself juist júllie huis had verkozen om hoogstpersoonlijk jullie cadeautjes uit te reiken. Soms zelfs met een gedicht erbij!

Het zal nog wel een aantal jaartjes duren (if ever) eer ik deze spanning weer mee zal maken, maar dan vanuit een ander gezichtspunt. Vanavond maken we het ons gezellig met wat vrienden, warme choco, zelfgebakken cake en een paar kleine pakjes. Wellicht kunnen we ook nog even naar buiten kijken om Klazen te spotten. Hoe ik het ook vier (áls ik het al vier), ik krijg tóch altijd een grote grijns van deze dag…

*: Dit doet me meteen denken aan een keer, ik moet een jaar of 6 zijn geweest, dat mijn ouders voor de gelegenheid eens samen met mij hun schoen hadden gezet. Dol van spanning rende ik de volgende ochtend nog éérder dan mijn gebruikelijke wakker-word-tijd (en dat was vróeg, geloof me ;-)) naar de kachel om te kijken.. En JA! Ik had een prachtige kleine poppenwagen gemaakt van diverse kleuren chocolade in mijn schoen. Ik wist niet hóe hard ik 'm naar binnen moest proppen, zó lekker was 'ie. Ik schat, dat op exact dít moment mijn chocolade-verslaving is geboren: toen het poppenwagentje op was heb ik óók de chocoladeletters die mijn ouders in hun schoenen hadden gekregen nog opgegeten… Toen mijn ouders uit bed kwamen zaten er niets dan lege verpakkingen in hun schoenen, met een héél schuldig kijkend meisje, van top tot teen ondergesmeerd met chocolade ernaast..

Vandaag had ik mijn eerste 'echte' gesprek bij de psychologe die mij gaat helpen mijn burnout eronder te krijgen. Het was een prettig gesprek, waarbij ik het gevoel had dat mijn klachten en de gebeurtenissen van de afgelopen tijd (o.a. de aanrijding) erg serieus genomen werden en ik goed mijn verhaal kwijt kon. Wat ik daarbij vooral als bijzonder prettig ervaar, is dat de dame in kwestie lekker concreet is: geen halfslachtige gesprekken waar verder weinig constructiefs uitkomt, maar opdrachten en voorbeelden waar ik écht iets mee kan. Zo heeft zij me de opdracht gegeven, een schriftje te maken waarin ik alles dat ik doe (zowel op mijn werk als privé) op moet delen in twee categorieën: 'energie gevend' en 'energie nemend'. Handig, omdat er een balans moet bestaan tussen deze twee zaken die bij mij klaarblijkelijk scheef genoeg is gegroeid om mij in de ziektewet te doen belanden. Waar zich de grootste disbalans manifesteert weet ik voor mezelf al (of misschien denk ik dat maar), maar het is wel een handige manier om me bewust te worden van dingen, waarbij ik normaalgesproken misschien niet zo snel stil zou staan.

Dankzij deze mevrouw zijn een aantal dingen me een stuk duidelijker geworden. Ik begrijp nu een stuk beter, waardoor ik (zéker sinds de aanrijding) continue nerveus ben zonder aanwijsbare reden en bij de kleinste dingen al in huilen kan uitbarsten. Ik weet nu ook, dat een burnout in feite te maken heeft met de balans tussen de energie die je krijgt en de energie die je aan dingen geeft. Omdat ik tijdenlang meer energie heb gegeven dan gekregen, voel ik me zoals ik me nu voel en ben ik zoals ik nu ben. Ik ga écht mijn best doen om mijn schriftje eerlijk in te vullen en te leren van hetgeen dit schriftje mij zal vertellen. Ingaande morgen, want vandaag.. Had ik er even de energie niet voor

Een driewerf hoera voor onze nieuwe bank! Binnen een paar minuten is de bekleding weer als nieuw!

Ook onze overige huishoudelijke inspanningen hadden een denderend resultaat: binnen een uur blonken de vloer en de keuken tot en met de prullenbak aan toe (die stond al tijden op de to-do-list), was de wasbak in de badkamer weer ontstopt en draait er een was. Fijn hoor, zo'n schoon huis

************

En ik kán het gewoon niet laten: tot slot nog een tweetal korte film-recensies..

Kruistocht in spijkerbroek: Ik heb mijn leven klaarblijkelijk op de maan doorgebracht, want ik blijk zo ongeveerd de enige nederlander op aarde te zijn die het boek nooit heeft gelezen. Voor de gezelligheid tóch naar de film met mijn vriendinnetjes Maaike en Eefke (en hun mama) en om eerlijk te zijn.. Beviel de film me wel. Ok, het was geen hoogvlieger, het einde was ronduit stom en bepaalde stukken van het verhaal waren bijzonder ongeloofwaardig (welke nederlandse tiener weet hoe je buskruit moet maken? Welke nederlandse tiener weet hoe je deze-of-gene ziekte moet genezen?), maar tóch.. De film is gewoon érg vermakelijk. Prima film om een keertje aan te zetten om het op-de-bank-hangen wat op te leuken, in de bios zien is niet noodzakelijk. Voetnoot voor de kleintjes: het verhaal is wel behoorlijk hard, vond ik. De hoofdpersoon gaat terug in de tijd naar de middeleeuwen en middeleeuwse tafrelen wat moorden betreft worden absoluut niet geschuwd. 3.5/5

V for Vendetta: Ik was zéér benieuwd naar deze film, sinds ik precies weet, waar de broertjes Wachowski toe in staat zijn op filmgebied: zij zijn de schrijvers én regisseurs van the Matrix, zo ongeveer de meest invloedrijke film op het gebied van vernieuwende cinegrafie sinds Pulp Fiction. Maarja, omdat ook the Matrix deel II en III van hun hand komen was het spannend; na het baanbrekende eerste deel wisten ze hun beloften niet waar te maken en verzandden de vervolgen van hun briljante meesterwerk in niets dan stoerdoenerij met een hoop oninteressant geblaat over dingen die de kijker nauwelijks kunnen boeien. Wat zou V for Vendetta zijn? Een film, de makers van the Matrix waardig? Of een hoop gebral à la the Matrix: Reloaded en the Matrix… Hoe het derde deel dan ook heet..?

Het feit dat het verhaal van origine een DC-comic betreft en een lovend kritiek van een film-maatje van me overtuigden me ervan de film te gaan kijken. Toen we de film goed en wel 3 minuten in de DVD-speler hadden zitten wisten we het antwoord op onze vraag al: the Wachowski-brothers did it again! Zo bijzonder en baanbrekend als the Matrix was kon deze film nooit worden en dat wisten we, maar toch: wát een geniale film! Wat de verhaallijn betreft zal ik niets zeggen, omdat ik het een pré vond dat ik volledig blanco de film instapte. Ik kan eigenlijk slechts één ding zeggen: liefhebbers van films die wat verder gaan als de spreekwoordelijke neus lang is: KIJKEN!! 4.5/5

Mijn lieve oude auto'tje, die zijn werk altijd prima gedaan heeft, nooit heeft gehaperd en ons zelfs naar Italië en over de Gotthard-pas bracht, is per vandaag officiëel total loss. Economisch total loss, dat wel. Dat betekent, dat 'ie nog wel in staat is om te rijden en dat ook nog wel mag (bij een techtnische total loss mag de auto de weg niet meer op), maar dat de reparatiekosten te hoog zijn ten opzichte van de dagwaarde om 'm nog te laten repareren. Wanneer ik het inderdaad kan bewijzen dat de dame (nouja..) die mij aanreed ook daadwerkelijk schúldig is aan de aanrijding, krijg ik € 1.000,= om een nieuwe auto aan te schaffen. Deze auto mag ik daarbij houden. Dat betekent dus, dat ik een manier moet zien te vinden om deze op te kalafateren voor dit bedrag óf dat ik moet kijken of ik deze nog voor een paar honderd euro van de hand kan doen voor de onderdelen en voor het gezamenlijke bedrag een andere auto moet zoeken.

Ik ben tevreden, het had véél slechter gekund. Voorlopig kan ik nog in deze auto rijden (in elk geval tot 'ie gekeurd moet worden in maart), dus ik kan eerst op mijn gemak even afwachten hoe het afloopt met het verhalen van mijn schade. Wellicht lukt het allemaal nog, voor dit bedrag. Wat onderdelen van de sloop, een neef die kan spuiten.. Ik zie het wel. Voorlopig heb ik vervoer, wanneer ik het écht nodig heb. En later.. Dat zie ik nog wel.