Annibal's Weblog

Een échte kerstboom valt een stúk minder snel uit elkaar dan een nep-kerstboom:

(En het slechte nieuws: het duurt nog 10 dagen tot de kerst…)

En dan de scores tot nu toe (toch eens ergens zo'n teller op de kop tikken om te laten zien hoe lang de boom al staat..):

- Aantal katten dat de top van de boom bereikt heeft: 1
- Aantal katten dat tot halverwege de boom heeft weten te klimmen: 2
- Aantal katten dat op z'n gemakje gaat liggen pitten in de boom: 1
- Aantal keren versiering moeten terughangen in de boom: 4
- Aantal stuks versiering terug moeten hangen in de boom: 7
- Aantal gepikte kerstballen: 1
- Aantal pogingen tot diefstal van slingers: 5
- Aantal gesloopte slingers: 0
- Aantal geknakte takken: 1
- Aantal kapotte lampjes: 0
- Aantal keren katten weg moeten jagen bij de boom: definitief de tel kwijt
- Aantal keren kerstboom ongevallen: 0 (over de standvastigheid van dit cijfer zijn we redelijk positief, sinds de kerstboom middels visdraad aan een haak in het plafond is vastgemaakt) (zie foto 1)

Onze conclusie tot nu toe is, dat een échte boom wel beter gaat, als een nepboom. Bij een nepboom vallen bij het minste of geringste de takken eraf, zodat het voor de katten nóg makkelijker wordt er met de versiering vandoor te gaan. De echte boom houdt het, óók wanneer erin geklommen wordt, aardig uit. Maarja, het blijft wèl een gevecht.. En nog één klein nadeel van een echte boom: ze eten 'm op (net als alle overige planten en cactussen die ooit de pech hadden ons huis binnengesleept te worden). We zien het allemaal wel.Voor ons is een echte boom tot nu toe in elk geval een feest. Wakker worden met de geur van het bos in je huis is een absolute luxe. Daar kunnen zelfs 3 ADHD-katten niets aan afdoen

Hij staat!

(In het donker met de lampjes aan is 'ie een stuk mooier, maar dat is niet vast te leggen met een huis-tuin-en-keuken-fototoestel)

…………….

MAAR… Er zijn wèl kapers op de kust:

(Max vraagt zich af wat het beste moment is om een coupe te plegen tijdens het versieren)

(Zoekplaatje: er staan twéé katten op deze foto. Kun jij ze vinden?)

(Loki is trots op zijn werk en laat zich er gráág mee vastleggen) (Beertje niet, die is er vlak vóór de foto werd gemaakt vandoor gerend om met een buitgemaakte kerstbal te spelen)

De scores tot nu toe (boom staat versierd te wezen sinds ca. 21.30 uur):

- Aantal katten dat de top van de boom bereikt heeft: 0
- Aantal katten dat tot halverwege de boom heeft weten te klimmen: 1
- Aantal keren versiering moeten terughangen in de boom: 2
- Aantal stuks versiering terug moeten hangen in de boom: 4
- Aantal gepikte kerstballen: 1
- Aantal pogingen tot diefstal van slingers: 2
- Aantal gesloopte slingers: 0
- Aantal geknakte takken: 1
- Aantal kapotte lampjes: 0
- Aantal keren katten weg moeten jagen bij de boom: de tel kwijt (ik vermoed ca. 8 keer)
- Aantal keren kerstboom ongevallen: 0 (over de standvastigheid van dit cijfer zijn we redelijk positief, sinds de kerstboom middels visdraad aan een haak in het plafond is vastgemaakt) (zie foto 1)

Aldus naar waarheid ondertekend d.d. 16-12-2006 te Den Haag:

Zonet, toen ik naar huis fietste nadat ik een drankje had gedaan in de stad met mijn vriendinnetje Maaike, kwam ik langs de Al Madina-Moskee aan de Loosduinsekade. Ik kom al vele jaren met enige regelmaat langs deze moskee en ik vind het een leuk bouwwerk, zo midden tussen de 'gewone' huizen door. Nu ik er weer eens langskwam in het pre-kerstige donker herinnerde ik me ineens weer, wat ik nu nog meer zo leuk vind aan deze moskee. Altijd, een paar weken voor kerst, worden er snoeren met kleurige lampen langs de gevel van de moskee gehangen. Nu, tesamen met de lampjes die de naastgelegen woonhuizen sieren, zag het er zó gezellig uit… En ik moest denken. Denken aan mensen, die maar wat blaten, als een kip zonder kop. Die lopen te zeiken over moslims, terwijl ze er amper ooit één 'in het wild' hebben gesproken. Nee, natúúrlijk niet zeg, een beetje práten met zo'n moslim, hoe eng is dat wel niet? Bovendien, er is toch zeker geen enkele moslim die normaal nederlands kan praten? Pffff…

Ik vind het eigenlijk vreselijk, dat ik de feestverlichting aan de moskee zag en het eerste dat in mij opkwam, de zin "Wat nou niet geïntregreerd?" was. Een paar jaar geleden, toen ik nog dagelijks langs de moskee kwam, was dat niet hetgeen dat ik dacht als ik deze lichtjes zag. Tóen dacht ik "Wat een heerlijke kerst-gedachte". Ik ben gehersenspoeld door discussies over intregratie, ik ben verpest door de ziekelijke contrôlezucht van anderen; het gezeik over het verbieden van burka's (wat? Alle 60?) een triest dieptepunt. Laat ons toch eens ophouden met ons gezeur. Laat ons toch eens nádenken, voordat we spreken. Laten we elkaar de hand schudden. Wij wonen nu eenmaal met z'n allen in dit land; we zullen het sámen moeten doen. En willen wij niet allemaal hetzelfde? Geluk, gezelligheid en gezondheid voor ons en ons gezin. Waarom zijn er toch zovelen die dat niet kunnen zien?

Het zit er weer op voor dit jaar. Vandaag ging de tweede en laatste lading op de bus, gisteren de eerste. Fijn gevoel, wanneer je weet dat al je kerstgroeten en beste wensen voor het nieuwe jaar aan de mensen van de post zijn toevertrouwd en binnenkort de klepjes van brievenbussen verspreid door heel Nederland zullen doen klepperen.

Alhoewel, wácht eens even… Nee! Het is nog niet zo ver, mijn ongestoorde nachtrust is nog niet veilig gesteld, er ligt er nog één! Eén kaartje, zielig en verlaten, hoopvol wachtend op de eettafel. Wachtend op een reis, een val, een scheur en een glimlach. Hopelijk. Het kaartje is incompleet; hij voelt zich onvolledig, mist zijn adres. Een adres, dat komen gaat zodra de tijd daar is, dat vast en zeker. Maar voor nu moet hij wachten. Eenzaam op de eettafel…

And sometimes, when you're feeling down

All you have to do to feel better.. Is put on your wedding gown!

(Vooral als dan óók nog eens blijkt, dat je bent afgevallen sinds je weer kunt sporten.. Maar níet teveel om DE jurk onbruikbaar te maken Yesh!)

Mijn lief heeft het druk. Ontzettend druk, zelfs. Dat is ook niet zo verwonderlijk: er moet brood op de plank, maar daarnaast wil hij ook graag zijn studie afmaken en daarvoor moet hij naar school én stage lopen. Dat stage lopen, daar is hij sinds kort mee begonnen. En dat is wennen voor ons allebei, kan ik jullie wel verklappen. Waar hij voorheen een vrije woensdag had om zijn huiswerk te maken en wat extra dingen in en om het huis te doen, brengt hij deze dag nu door op zijn stageplek. En dat betekent dus weer, dat hij zijn huiswerk moet maken op de spaarzame vrije momenten die hij nog over heeft. Want spaarzaam zíjn ze: één avond in de week gaat hij naar school. Sinds enige tijd is het bovendien verplicht om minimaal twee avonden in de week late dienst te draaien op zijn werk. Als de heren en dames op de afdeling planning er zin in hebben werkt hij zelfs drie avonden in de week en dan waagt mijn lief het óók nog, om een sociaal leven te ambiëren…

Dat is dus mooi pech voor mijn arme lief. Zoals deze week. Zouden we vrijdagavond met mijn ouders een kerstboom gaan kopen omdat Paul maandag-, dinsdag- en donderdagavond late dienst had/heeft (woensdagavond moet hij altijd naar school), moesten we zelfs dáárvoor halsbrekende toeren uithalen. Hij heeft namelijk ook nog een kaartje voor het concert van zijn jeugdhelden, Sonic Youth, voor diezelfde vrijdagavond. Gelukkig kan het qua tijd allemaal nèt, als hij zijn eet-afspraak bij zijn zus afzegt, ik hem ophaal uit zijn werk en ik donderdagavond alvast pasta voor vrijdag klaarmaak, zodat we na slechts een paar minuten magnetron ons eten naar binnen kunnen schuiven. Dat is mooi, want anders zou de eerstvolgende datum die mogelijkheden biedt tot de aanschaf van het gewenste kerstgroen donderdag 28 december zijn. Ietwat aan de late kant, zeg maar. Gelukkig: zaterdagavond is er wel tijd, om samen de boom op te tuigen. Kunnen we meteen nog even samen zijn, met een beetje geluk. Want ik weet het, ik mag niet klagen, maar toch.. Ik mis hem soms gewoon een beetje. Ik mis hém, en ik mis de mogelijkheid mijn lief cq huisgenoot soms nog eens te zien zonder dat er agenda's aan te pas zijn gekomen…

Ik heb een nogal afwijkende muzieksmaak. Natuurlijk weet ik dat ook al langer als vandaag, dus ik heb mijn weg altijd prima kunnen vinden. Vroeger, zeg maar in het pre-internet-tijdperk, had ik een netwerk van een aantal muziek-speciaalzaken waar ik doorgaans wel kon vinden of bestellen wat ik zocht. Ik moest dan inderdaad dus wel naar díe zaken, want de gemiddelde muziekwinkel kon mij niet voorzien van wat ik zocht en het gemiddelde personeel keek me bij de bandnamen die ik noemde vaak aan, alsof ik net had gevraagd of ze even hun oma in de fik wilden steken. Speciaalzaken dus. Meestal moest hetgeen ik hebben wilde besteld worden, maar dan hád ik het wel (kunnen jullie het je nú nog voorstellen, dat ik wéken heb moeten wachten tot men mijn bestelde CD van KoRn, Placebo of Marilyn Manson binnen had? Nu is het mainstream, maar tóen..).

En toen was er internet. Daar was veel meer te vinden dan bij welke CD-winkel dan ook! Zelfs de meest bizarre import die ik me kon wensen was ineens bereikbaar en daar maakte ik dankbaar gebruik van. Toch bleef ik altijd éérst de speciaalzaken bezoeken alvorens iets te bestellen, maar met pijn in mijn hart zag ik in de loop der jaren dat vele muziek-liefhebbers deze eerste stap begonnen over te slaan. Mijn zaakjes in Winkelcentrum Loosduinen, de Thomsonlaan, de Fahrenheitstraat en het Savornin Lohmanplein verdwenen; hielden op te bestaan. Nu heb ik, wanneer ik een CD wil hebben, nog 3 keuzes: naar de CD-winkel in één van de grootste winkelcentra van Den Haag (dichtbij, maar daar kan ik alleen maar mainstream vinden en het personeel weet er niet eens hoe je 'Henny Vrienten' moet schrijven), die paar speciaalzaken die Den Haag nog rijk is in de stad bezoeken (het meeste dat ik zoek kan ik dan wel vinden, maar ik moet er wel twee keer een half uur voor fietsen) óf het internet. Meestal is voor mij de keuze dus makkelijk: via het internet bestellen, ténzij ik binnen een korte tijd tóch al een ritje Centrum gepland had staan.

Maar nu voltrok zich een ramp van wereldformaat: ik kreeg een échte, papieren CD-bon én er was een CD die ik wilde hebben! Juist héél erg fijn, zou je zo zeggen, en dat is het ook wel.. Maar die échte, papieren CD-bon, die is alléén maar in te wisselen in échte, fysieke winkels! Gelukkig maar, dacht ik nog, dat de CD die ik op dít moment het liefst wil hebben aardig mainstream is. Het zal me gebeuren, dat ik een bon heb waarmee ik alleen in échte winkels kan betalen terwijl bovenaan mijn wensenlijst de nieuwe CD van de Mad Capsule Markets zou staan, ofzo. Maar ik had het mis: ook de Soundtrack van de Nacht van Henny Vrienten is in de dichtstbijzijnde CD-winkel niet meer te krijgen. Dat komt dan niet, omdat ze 'm niet hádden hoor, maar degene die daar de inkoop regelt heeft nog nooit van ene Vriet-gast gehoord, dus die bestelt gewoon één exemplaar en raakt vervolgens volledig van zijn à propos wanneer er dan vervolgens op één dag al 8 mensen naar die CD komen vragen. Ik had dus geen schíjn van kans. Gelukkig, dat er in de stad dan nog wel winkels zijn die 'm hebben. Maar ik mis tóch mijn speciaalzaakjes hier in de buurt…

De kamer is weer leeg. Het zand dat op de vloer achterbleef is al weggezogen, Candy* staat tevreden te brommen en de katten liggen prinsheerlijk te slapen op hun heroverde plekjes op de bank. Onze gasten van vandaag, Nienke, Erica, Vedat , B.A.R.T. en zijn D.U.S.H.I. en Eveline met haar Remy zijn allen op dít moment onderweg naar huis. Ik heb een heerlijke dag gehad, die mij nog lang bij zal blijven; een herinnering die ik koesterend opsla in het fotoboek in mijn hoofd. We hadden geweldig weer, waardoor de strandwandeling precíes was, zoals ik mijn strandwandelingen het liefst maak. Daarbij was het zó gezellig, dat iedereen uiteindelijk is blijven hangen tot het eigenlijk al etenstijd was, waardoor we mogelijkheid om dan ook meteen met z'n allen iets te eten te halen met beide handen aangrepen. Ik kan nog veel zeggen, waaruit mijn waardering blijkt voor de mensen die mij vandaag bezochten en mij óók nog eens cadeau's gaven, maar de beelden zeggen denk ik meer als duizend woorden:

De taart die ik voor de gelegenheid had gebakken viel in goede aarde: hij ging hélemaal op!

Het weer zat ons mee en aan de gezichtsuitdrukkingen van Vedat, Erica en Nienke heb ik weinig toe te voegen

We waren érg democratisch ingesteld: vóór elke bezigheid (in dit geval de golfbreker oplopen) werd er even collectief overlegd

Ik en D.U.S.H.I., die ook in Den Haag heeft gewoond, bleken een grote liefde voor het strand op de niet-drukke-momenten te delen (en spraken hier natuurlijk uitgebreid over ;-))

Lief!

Toevallig hadden we het ook qua tijd goed bekeken: het bleek eb te zijn en hierdoor was er op de golfbreker dus veel leven tussen de stenen te ontdekken

Eenmaal weer thuis warmden we ons met warme chocomel, een tweede stuk taart en was het zó gezellig dat we er ook nog maar een diner aan vastplakten

D.U.S.H.I. heeft vakkundig onze camera weten te ontwijken, maar ze gluurde er af en toe wel even naar

Ja, ik kan oprecht zeggen, dat ik nog steeds na zit te glunderen achter de pc. Het was een bijzondere dag met bijzondere mensen. Lieve B.A.R.T., D.U.S.H.I., Erica, Eveline, Remy, Nienke en Vedat: Héél erg bedankt voor deze fijne dag en jullie lieve cadeau's en ik hoop, dat wij elkaar nog vaker op deze manier zullen treffen. Het was geweldig!!

*: De vaatwasser.

Het huis is opgeruimd en schoon (nouja, bíjna.. Maar dat laatste beetje lukt morgenochtend ook nog wel), de taart is gebakken en versierd, de ingrediënten voor een mok of 10 warme choco met slagroom staan klaar.. Laat die webloggers morgen maar komen!!Het weerbericht zag er gisteren niet onredelijk uit, dus volgens mij gaat dat goedkomen. En anders.. Kunnen we altijd nog naar Kijkduin (een soort van miniscuul badplaatsje binnen Den Haag waar ook wat overdekt te winkelen is) of, wanneer het écht winkracht 28 is, gaan we gewoon lekker binnen catannen ofzo

Ik heb er héél veel zin in

"Zullen we?" "Ja? Tóch maar proberen dan?" "Tja, niet geschoten is altijd mis, zeg maar." "We kunnen ook nog even wachten. Wie weet, ouder, volwassener.." "Ouder en volwassener als dit? Daar kun je lang op wachten, dat gaat toch niet meer komen." "Nee, inderdaad. Je hebt gelijk. We dóen het gewoon!"

En aldus ons besluit.. Om dit jaar voor het eerst een échte kerstboom neer te zetten, in de hoop dat onze planten- en bloemen-etende, bank-krabbende, nep-kerstbomenverslindende en hyperactieve katten deze niet zullen slopen. Volgende week gaan we met mijn ouders een mooie uitzoeken bij de Hornbach (daar zijn ze niet zo duur), smeken we mijn vader ons te helpen d.m.v. het doneren van een grote hoeveelheid visdraad om de boom mee te verankeren aan diverse kanten (eventuele hulp met het verankeren zelf is ook welkom), halen we onze piepschuimen kerstballen (ja, echt) uit de kelder en geven we onze nep-boom een vriendelijk klopje, wetende dat díe het sowieso niet langer dan een uur overleeft met deze 3 monsters. Wellicht prikken de naalden zo erg dat ze het snel afleren, hopen we nu (tegen beter weten in? Waarschijnlijk wel.. Max eet cactussen… :-P). Maar het is een poging waard. Wanneer we de slingers vastzetten met tie-ribs overleven díe het misschien óók wel, zelfs. En lampjes.. We hebben van die ouderwetse grote, vorig jaar van mijn ouders gekregen. Wellicht zijn die te groot om op te kauwen..

…….

Wish us luck! :-@