Annibal's Weblog

Driftig is men hier in de buurt al begonnen met het wegblazen van 2006: de knallen, fluiten, gillers en glitters volgen elkaar op met een moordend tempo. 2006 is bijna voorbij; nog maar een paar uur en heel Nederland viert het begin van het nieuwe jaar. Waar 2006 ondertussen weer een hele sloot aan terugblikken teweeg brengt is 2007 nieuw, onbekend terrein dat vanzelf verkend zal worden naarmate de tijd vordert. Het nieuwe jaar begint in het donker, het oude blaast in het donker stilletjes de aftocht.

Exit light
Enter night
Take my hand
Off to never never land

Vannacht vieren wij de symboliek van het nieuwe jaar. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. 2007 wordt voor mij, hoe dan ook, een memorabel jaar. De rest van mijn leven zal het het jaar zijn met een moeizame start, maar vooral het jaar dat ik en Paul trouwden. Dat heuglijke feit, die nieuwe ronde met nieuwe kansen en de afsluiting van een over het algemeen mooi, maar toch ook veelbewogen jaar, zullen wij vanavond vieren (waarschijnlijk tot we erbij neervallen). 2007 komt maar op, want ik ben er klaar voor. Ik hoop jullie ook.

Ik wens iedereen die mijn log leest (en ook degenen die dat niet doen, alleen is deze wens op deze plek misschien wat loos) een geweldig oud & nieuw en een gelukkig, gezond en liefdevol nieuwjaar. Opdat we in 2007 een wereldjaar tegemoet gaan! Proost! (Alvast ;-))

Soms dan wil je gewoon graag even een logje typen, maar dan komt het er simpelweg niet uit. Dat zijn dan van die momenten dat je veel te vertellen hebt: dat je huis weer opgeruimd, schoon en volledig ont-kerst is, dat de buitenkant van de kast ondertussen voor 2/3 af is, dat ik blij ben dat we de komende dagen álles in huis hebben dat we nodig hebben (en meer) en dat we ons on top of that gisteravond geweldig hebben vermaakt op het verjaardagsfeestje van mijn goede vriend Jordy. Dan wil je vertellen, dat je je zó erg hebt vermaakt op dat feestje van Jordy, dat je metéén een stelling kunt weerleggen die een bijzondere dame hier ooit (6 december) postte. Die reaktie gaf zij op een logje, waarin ik vertelde de eerste kater van mijn leven te hebben.. Et voila: een kater hebben werkt dus gelukkig niet hetzelfde als een koortslip. Ook als je er wel eens één hebt gehad zegt dat niet dat je er ook in de toekomst last van zal hebben en dat is dan wel weer fijn, want ik was er sinds die reaktie toch niet helemáál gerust op

Maargoed, dat wil je dus allemaal vertellen, maar het komt er niet uit. Dus dan vertel je dát gewoon, en dan staat het er alsnog…

************

Prettige bijkomstigheid van het feit dat de kast nu flink af aan het raken is, is dat de deuren van de kast nu ook uit de gang zijn verdwenen. Die deuren kochten we nog voordat we verhuisden, maar toen nog in de veronderstelling dat die kast er snel zou gaan komen. We zijn ondertussen echter al zo gewend geraakt aan de deuren die op hun zijkant in de gang stonden, dat het eigenlijk maar raar is dat ze er niet meer staan. "Wat hebben we nu een bizar brede gang, hè?" riepen we zonet dus ook tegen elkaar, toen we klaar waren met opruimen. Er zijn er echter drie, die het er niet zo mee eens zijn: de kerstboom weg én de planken die schuin tegen de muur stonden weg, zodat ze nu én niet meer in de boom kunnen klimmen én niet meer achter de kastdeuren kunnen spelen. Van verveeldheid liggen ze nu alledrie te slapen. Ik ben benieuwd wat voor plannetjes ze straks weer zullen beramen om ons te straffen voor deze wijzigingen in katten-speel-land

************

Vannacht is Saddam Hoessein opgehangen. Wat kan ik er nog over zeggen? Ik ben het er niet mee eens. Tegen iemand zeggen dat hij niemand dood mag maken en hem voor straf doodmaken vind ik één van de meest absurde tegenstellingen die ik me kan bedenken. Dat heeft onze George goed voor elkaar. En Balkie, die vind het slecht dat de doodstraf bestaat, behalve wanneer het om Saddam Hoessein gaat, dan is het wel goed. Wie is er nou gek?

De laatste anderhalve week van het jaar is altijd een vreemde tijd. Wel leuk, maar ook, nouja.. Anders dan anders, zeg maar. Paul nam om deze reden een paar maanden geleden vrij tussen kerst en oud en nieuw en het idee van de rust en tijd die dit opleverde deed verlangens in ons opborrelen die we al máándenlang noodgedwongen aan de kant hadden geschoven: we spraken af, dat we deze week dan toch éindelijk eens zouden beginnen aan het bouwen van onze kledingkast. De materialen staan al klaar sinds we het huis kochten (begin maart van dit jaar, dus), maar tijdgebrek ontnam ons altijd weer de mogelijkheid er iets mee te doen en na dik een half jaar leven vanuit 3 plastic bakken (voor de meest gebruikte kledingstukken) en een achttal vuilniszakken (voor de gelegenheidskleding e.d.) zijn we de archeologische opgravingen naar verloren gewaande kledingstukken meer dan zat. 

Maar naarmate de laatste week van het jaar naderbij kwam vulde de agenda zich niet zuinigaan met afspraken en verplichtingen. Leuke afspraken en verplichtingen, dat zeker.. Maar vooralsnog toch zéker niet de rust en de tijd die we in gedachten hadden: zo hebben we de laatste week van het jaar vier verjaardagen (waarvan er nu nog ééntje in het verschiet ligt), ik moest naar de bedrijfsarts, we vierden uiteraard kerst en zondag is het oud & nieuw, hetgeen we natuurlijk ook niet willen overslaan. En toen waren we het zat. Gisteravond, toen we naar bed gingen, besloten we ineens dat we het belachelijk vonden, dat Paul al bijna een week vrij heeft en toch nog niet één avond thuis is geweest. We vonden het idioot dat we allebei afgepeigerd waren van het rondrennen, terwijl we allebei niet eens wérken deze week. We vonden het irritant en vermoeiend en we besloten tot een dagje rust: we zetten een rigoreuze streep door onze afspraak vandaag onze kledingkast te gaan bouwen en gaven ons over aan de leegte van het negeren van je agenda. Morgen, overmorgen, wanneer dan ook… Die kast komt er wel. Hoe hard we 'm ook missen, wij willen geen slaaf zijn van onze agenda. Zeker niet in de vakantie. Vandaag hebben we dus aangerommeld. We hebben uitgeslapen, we hebben een rondje gelopen, onszelf getrakteerd op oliebollen en een filmpje* gekeken.

We zijn weer even bijgekomen, voelen ons weer even Zen. De zin om een kast te gaan bouwen komt langzaamaan weer omhoog borrelen, dus die kast hoeft absoluut niet te vrezen voor zijn bestaan. En voorlopig hebben we in elk geval weer een fijn dagje rust bij de kladden gegrepen en dat was 'zomaar even' een schot in de roos ;-) 

 *: De film van vanavond was Finding Neverland en zonder er al te veel over uit te weiden: wat een juweeltje van een film!

Het is vol in mijn hoofd. De kerst was veel, druk, gezellig, leuk.. We hebben veel en vooral heerlijk gegeten, het was erg fijn om onze ouders, broer en zus weer eens uitgebreid te zien en te spreken, het museum was leuk, we hebben gezellig spelletjes gespeeld en een kerstfilm gekeken, mijn papa ontstak gisteravond nog de vuurkorf, Paul's zus kwam nog met geweldige kleine cadeau'tjes (ik kreeg een Kitten-Mo-Pod!!) en van Paul heb ik een prachtig boek gekregen dat ik al heel lang wilde hebben. En nog belangrijker dan mijn mooie boek: het cadeau dat ik voor Paul had gekocht heeft hem heel blij gemaakt en dat maakt mij weer heel gelukkig. Ik wilde hem dit jaar iets bijzonders geven, omdat het allemaal niet niks is wat hij op dit moment voor zijn kiezen krijgt: hij werkt, loopt stage en gaat daarnaast nog eens naar school, moet dan nog huiswerk maken, af en toe huishouden is ook handig en dan had hij de afgelopen periode ook nog eens een vriendin met een burnout thuis zitten met alle gevolgen van dien. Daarom kocht ik, om hem eens extra in het zonnetje te zetten, twee kaartjes voor de Blue Man Group en ik liet Blue Man-foto's afdrukken om in een mooi pakje te verwerken. Het cadeau kwam dus zéér goed terecht en donderdag 1 februari zullen wij een samen-dagje in Amsterdam beleven met (voor zover ik tot nu toe gelezen heb) een stèrk staaltje theater erbij

Op de foto is trouwens het feestmaal van de '3e' kerstdag te zien: het overgebleven vlees en de niet opgegeten vis zijn door mijn ouders gedoneerd van onze drie gezinsleden, die er bekaaid vanaf kwamen met kerst: buitengesloten uit de woonkamer, verstoken van ons gezelschap en pas héél laat in de avond voorzien van het gebruikelijke blikje. Een visschotel met biefstukmarinade en een garnalen-dressing maakt echter een hoop goed: het gesmek was ook aan de andere kant van het huis prima hoorbaar. Al met al hebben wij er weer een heerlijke kerst-om-op-terug-te-kijken bij; aan de mama's, de papa's, de broer, de zus en mijn lief: dank jullie wel voor deze fijne dagen

************

Extra koud was de douche die ik vandáág kreeg dan ook: ik moest vandaag naar de bedrijfsarts en van mij wordt verwacht dat ik op 2 januari weer ga werken. Niet meteen volledig natuurlijk, maar toch. Het viel me behoorlijk rauw op mijn dak en ik kan wel verklappen, dat de tranen niet in een paar uur opgedroogd waren. Ik ben de afgelopen weken wel wat tot rust gekomen, maar ik heb niet bepaald het gevoel dat mijn 'state of being' nu vreselijk veel verbeterd is ten opzichte van toen ik me ziekmeldde. Zo voel ik me nog steeds vaak huilerig, rottig, nerveus, heb ik nog steeds slaapproblemen en vergeet ik nog steeds alles dat los en vast zit.. Ik voel me dan ook opgejaagd: na 6 weken thuis moet er gereïntregreerd worden, zegt wet Poortwachter. Ik kreeg het gevoel, dat hoe ik me nú voel ondergeschikt is aan het feit dat er 6 weken zijn verstreken en daar moet ik het maar mee doen. Ik ga het proberen hoor, want ik ben er nog stééds niet vies van mijn handen uit de mouwen te steken.. Maar vandaag voel ik me als opgejaagd wild, dat zich vleuggellam geslagen voortbeweegt door een donker en angstaanjagend bos. Ik ben meteen weer nerveus, nerveus en nog eens nerveus; mijn hart zit in mijn keel en een naar gevoel dwaalt door mijn buik. Volgens de bedrijfsarts is dat begín het moelijkst en zal ik merken dat het daarna allemaal reuze meevalt, dus dat zal ik vanzelf wel zien. Maar de 'vrije' dagen die mij nu nog resten zullen niet vrij van zorgen meer zijn: gemaald zal er worden, in mijn hoofd. Zonder dat ik daar overigens zeggenschap over heb; mijn hoofd doet nog steeds wat 'ie wil, op dit moment. Ik hoop dat dat vanaf dinsdag 2 januari anders is..

Het kerstgevoel. Veel wordt er in deze tijd over gesproken en geschreven, veel wordt ernaar verlangd. Ik onderscheid twee soorten van 'het kerstgevoel': het kerstgevoel dat ik al jaren voel, het gevoel van knus, het gevoel van gezellig, het gevoel van tijd voor elkaar en het gevoel van rustigaan en geen haast. Het tweede kerstgevoel is anders, fladderiger, spannender, onbereikbaarder. Het is het kerstgevoel dat kinderen ervaren. Ik kan het vaak nèt voelen in mijn vingertoppen, zoals je soms een woord op het puntje van je tong hebt zónder dat je erop kunt komen, maar dit kinderlijke kerstgevoel is ongrijpbaar, gluurt altijd net om het hoekje in je ooghoeken en schiet schichtig weg wanneer je je hoofd draait om het te zien. Meestal probeer ik het dan ook te laten bestaan in mijn ooghoeken en in mijn vingertoppen, aan het randje van mijn bewustzijn, zonder er direct naar te kijken, want dan is het weg. Dat lukt natuurlijk nooit: wanneer je iemand op het hart drukt aan álles te denken waaraan hij wil, maar alléén die ene aap op die ene foto te vergeten, is die aap vervolgens de enige gedachte die continue wèl door het hoofd van die persoon dwarrelt. Helaas, vergeten kun je niet forceren, je kunt het alleen vergeten, wanneer je even niet oplet.

Nu, dit jaar, is het in mijn hoofd een chaos. Gedachten drwarrelen er lustig op los, álles dat ik wil of moet onthouden is even ongrijpbaar als die kinderlijke kerstgedachte en wanneer ik tot rust dreig te komen raak ik nerveus zonder reden en laat ook mijn gave om als een blok beton te slapen mij in de steek. Het is dan ook vreemd, of éigenlijk misschien juist logisch, dat ik juist dit jaar, juist vandaag, een kinderlijke opgewondenheid in mezelf bespeur zoals ik 'm al in geen jaren heb gekend. Ik had het eerst niet in de gaten; morgen begint voor mij en Paul de kerst. Morgen hebben wij uitgeroepen tot 0-de kerstdag en gaan wij samen genieten van cadeau'tjes, een museum, een heerlijk diner, toastjes en, natuurlijk, elkaar. Vandaag, tijdens het schoonmaken (het leek ons fijn de kerst in te gaan met een blinkend en glimmend huis) borrelde er continue een liedje op in mijn hoofd, liet zich niet wegjagen:

Im driving home for christmas
Oh, I cant wait to see those faces
Im driving home for christmas, yea
Well Im moving down that line
And its been so long
But I will be there
I sing this song
To pass the time away
Driving in my car
Driving home for christmas

Top to toe in tailbacks
Oh, I got red lights on the run
Im driving home for christmas, yea
Get my feet on holy ground
So I sing for you
Though you cant hear me
When I get trough
And feel you near me
Driving in my car
Driving home for christmas
Driving home for christmas
With a thousand memories

Morgen is het kerstmis. en nèt op het moment dat ik het het minst verwachtte, nèt op het moment dat ik er níet op lette, besloot juist dát gevoel, dat ene gevoel dat ik als kind altijd had, vanuit uit mijn ooghoeken naar voren te sluipen en met volle overtuiging bezit van mij te nemen. Als een kind kijk ik uit naar morgen, naar overmorgen en de dag erna. Morgen is het kerstmis en ik wens iedereen een geweldige viering hiervan. I know I will…

Op het laatste moment bedenken dat je 'nog even snel' twee taarten voor kerst wil bakken (voor elke kerstdag één) terwijl je de spanningsboog van een bos uien hebt, is niet zo'n goed plan. De taarten zijn op zich wel aardig geworden:

Maar om een lang verhaal kort te maken:

- ik heb verkeerd ingeschat hoeveel ingrediënten ik nodig had waardoor ik nu met een halve liter (!) verse, nog niet geklopte slagroom én een grote bak wèl voorgeklopte slagroom in mijn maag zit (en we zijn niet eens thuis met kerst, for crying out loud!),

- ik heb gigantisch zitten klooien met het uitwegen van het deeg, omdat ik deeg voor twee taarten in één keer had gemixt zodat ik vervolgens met één perfecte en één quasimodo-taart kwam te zitten (verkeerd verdeeld dus),

- Ik had bedacht dat het leuk was de taarten eens met iets anders dan marsepein te bedekken en besloot een recept uit te proberen voor ganache (dat is chocolade gesmolten in kokende slagroom, waarbij je het mengsel dat hier uit komt vervolgens over je taart heen giet) en daarbij maakte ik 2 fatale denkfouten: 1. ik had nooit bedacht dat witte chocolade niet wit blíjft wanneer je 'm smelt, waardoor mijn voorgenomen witte taartjes ineens een soort van geel werden en dus totaal geen gelijkenis meer vertoonden met het ijs, dat ik wilde dat ze voorstelden; 2. ik had mij de voorstelling gemaakt dat ganache een soort slagroom-achtig mengsel zou zijn dat behoorlijk stijf is, maar dat is het dus niet. Als gevolg daarvan is het doorzichtig en kun je de taart er dus gewoon doorheen zien

- Ik besloot de pinguïns die ik wilde maken niet van marsepein te kneden zoals ik normaalgesproken doe, want ik had nog rolfondant (is een klein beetje te vergelijken met marsepein qua wat je ermee kan doen, maar dan smaakt het anders, is het veel witter en heeft het een andere structuur). Die rolfondant had ik slechts één keer gebruikt toen ik 'm uit wilde proberen en nu weet ik weer waarom ik meteen weer terug ben gegaan naar het gebruiken van marsepein: rolfondant droogt zó snel in dat je het continue weer zacht moet kneden en als het dan eenmaal weer zacht is, plakt het ook meteen alsof je met een nat spekkie zit te rotzooien. Irritant!!

- Om de taarten tóch nog wit te krijgen strooide ik (na een slimme brain-wave van mijn moeder) poedersuiker over de taarten. Máár… Ganache droogt niet echt (wordt wel stijf, maar blijft plakkerig), waardoor de poedersuiker dus nat wordt. En wat gebeurt er met natte poedersuiker? Die zie je niet… *Zucht*

Q: En, spelende vrouw, wat heb je nu geleerd?
A: Dat ik nooit ingewikkelde last-minuteprojecten moet bedenken wanneer ik met een burnout thuis zit en dus geen ingewikkelde projecten aankan. Dan ga ik huilen.

On the upside, however: de katten zijn de hele middag zo druk bezig geweest met bietsen om een likje deeg/slagroom/whatever dat ze nauwelijks tijd hebben gehad de kerstboom af te slachten én… Er is een cadeau'tje bijgekomen onder de boom

- Aantal katten dat de top van de boom bereikt heeft: 1
- Aantal katten dat tot halverwege de boom heeft weten te klimmen: 5
- Aantal katten dat op z'n gemakje gaat liggen pitten in de boom: 2
- Aantal keren versiering moeten terughangen in de boom: 19
- Aantal stuks versiering terug moeten hangen in de boom: 22
- Aantal gepikte kerstballen: 4
- Aantal pogingen tot diefstal van slingers: 16
- Aantal gesloopte slingers: 2
- Aantal geknakte takken: 5
- Aantal kapotte lampjes: 0
- Aantal keren katten weg moeten jagen bij de boom: definitief de tel kwijt
- Aantal keren kerstboom ongevallen: 0 (over de standvastigheid van dit cijfer zijn we redelijk positief, sinds de kerstboom middels visdraad aan een haak in het plafond is vastgemaakt)
- Aantal keren dat de boom een kwartslag is gedraaid: 1
- Aantal keren de boom weer rechtgezet: 1
- Aantal cadeau'tjes onder de boom: 2

Langzaamaan begint het mij duidelijk te worden: het is de katten te doen om mijn mentale gezondheid. Niet alleen willen zij mij op de kast krijgen doormiddel van het slopen van zo veel mogelijk kerstversiering op een zo origineel mogelijke wijze, tevens is het de bedoeling dat de twijfels toeslaan zodra er dan éindelijk iemand in de buurt is waarmee ik de bizarre capriolen van mijn poezebeesten kan delen.

Dán doen ze het namelijk niet. Wat niet, dan, precies? Nou, álles van mijn dagenlang met grote precisie bijgehouden lijstje en alle daaraan verwante handelingen niet. Wat ze wèl doen op bovengenoemd moment: schattig komen knuffelen en kopjes geven, zich spinnend uitstrekken onder de kerstboom en met grote onschuldige ogen níet de kerstboom en bijbehorende versieringen slopen, zich tevreden snorrend over buikjes en onder kinnetjes laten kriebelen en liefjes uit eigener beweging de woonkamer verlaten zodra ik roep, omdat de woonkamerdeur tegenwoordig bij vertrek strategisch tussen katten en kerstboom geplaatst wordt. Hmpf. Eikels. Zelfs het naar beneden komen van de tweede (en laatste) ophang-sliert voor kerstkaarten was niet veroorzaakt door mijn liefjes, maar door de slechte combinatie van heftig gestructureerde muur en een te klein tesa-posterplakkertje. Ik snap er hé-le-maal geen reet van. Zijn mijn katten ineens, buiten mijn medeweten, aan de ritalin gegaan? Hebben ze de afgelopen dagen hun energie-metertjes tot in het rode vlak weten te manouvreren en is nu het grote batterij-opladen begonnen? Is de kerstversiering misschien niet interessant meer? Of wachten ze gewoonweg een meer geschikt moment af om het effect van hun ontdeugendheden te maximaliseren? Het zal mij benieuwen. Ik denk dat ik voorlopig maar een kattenmandjes-controle op lege medicijn-verpakkingen ga uitvoeren…

************

Wat dan wèl weer heel leuk was, was het bezoek van Nienke (a.k.a. de persoon die vandaag bíjna getuige mocht zijn van het wonder der kerstversiering-veroberende-katten, maar dus toch nèt niet helemaal), dat zij mij bracht omdat wij bij toeval beiden in de positie waren, dat wij tesamen de oergezellige strandwandeling van de vorige keer nog eens dunnetjes over konden doen (maar dan als privé-sessie). De strandwandeling was heerlijk; ik vond het erg leuk en gezellig om Nienke nog een keertje te zien en uitgebreider te spreken als mogelijk is wanneer je met een grotere groep mensen bent. De wandeling was wel 'enigzins aan de lange kant' (lees: voor we het wisten waren we zó ver gelopen dat het laatste deel van de terugweg enigzins hijgend en in stilte werd afgelegd en Nienke bovendien haar geplande speurtocht naar kerstcadeautjes van vanavond tot morgen heeft uitgesteld). Helemaal aan het eind van onze wandeling hadden we trouwens nog bíjna een adoptie-hond op de kop weten te tikken, maar toen haar baasje het dier terugriep en het beestje Anja bleek te heten hebben we haar tóch maar teruggestuurd naar haar bazin; het zou immers wat verwarrend worden wanneer zowel ik als de adoptie-hond blij aan zouden komen rennen wanneer er geroepen werd voor het dagelijkse blikje hondenvoer ;-). Maargoed, helaas voor Nienke was er vandaag dus geen grote boom-klim-show, maar wat mij betreft was het evengoed geslaagd. Thnx, Nien

************

En ookal is de kerstboom dan practisch onaangeroerd gebleven (toegegeven: de katten hebben Nienke wèl even een staaltje takjes-eten getoond, en ook een zeker stuk kerstlint is in haar bijzijn finaal afgeslacht), hierbij tóch nog even een tussenstand, waaraan ik zèlfs nog iets heb kunnen toevoegen:

- Aantal katten dat de top van de boom bereikt heeft: 1
- Aantal katten dat tot halverwege de boom heeft weten te klimmen: 5
- Aantal katten dat op z'n gemakje gaat liggen pitten in de boom: 2
- Aantal keren versiering moeten terughangen in de boom: 16
- Aantal stuks versiering terug moeten hangen in de boom: 21
- Aantal gepikte kerstballen: 3
- Aantal pogingen tot diefstal van slingers: 14
- Aantal gesloopte slingers: 1
- Aantal geknakte takken: 5
- Aantal kapotte lampjes: 0
- Aantal keren katten weg moeten jagen bij de boom: definitief de tel kwijt
- Aantal keren kerstboom ongevallen: 0 (over de standvastigheid van dit cijfer zijn we redelijk positief, sinds de kerstboom middels visdraad aan een haak in het plafond is vastgemaakt)
- Aantal keren dat de boom een kwartslag is gedraaid: 1
- Aantal keren de boom weer rechtgezet: 1
- Aantal cadeau'tjes onder de boom: 1

(Overigens heb ik ook maar meteen de kerstkaarten onder de boom neergezet als versiering, sinds die toch met z'n allen naar beneden zijn komen zeilen.)

[edit]Hoe weet mijn Gmail nou weer van mijn katten-perikelen?

Toeval? Of gewoon een wijdverspreid probleem?[/edit]

En náást de kerstboom hebben ze nu ook de overige kerstversiering ontdekt…

(Dat sliertje aan de muur is de gesloopte kerstkaarten-ophang-rail, het bergje naast het kastje zijn de kaarten die eraan hingen..)

Maar wat de boom zelf betreft hebben ze zich rustig gehouden vandaag:

- Aantal katten dat de top van de boom bereikt heeft: 1
- Aantal katten dat tot halverwege de boom heeft weten te klimmen: 5
- Aantal katten dat op z'n gemakje gaat liggen pitten in de boom: 2
- Aantal keren versiering moeten terughangen in de boom: 16
- Aantal stuks versiering terug moeten hangen in de boom: 21
- Aantal gepikte kerstballen: 3
- Aantal pogingen tot diefstal van slingers: 14
- Aantal gesloopte slingers: 1
- Aantal geknakte takken: 5
- Aantal kapotte lampjes: 0
- Aantal keren katten weg moeten jagen bij de boom: definitief de tel kwijt
- Aantal keren kerstboom ongevallen: 0 (over de standvastigheid van dit cijfer zijn we redelijk positief, sinds de kerstboom middels visdraad aan een haak in het plafond is vastgemaakt)
- Aantal keren dat de boom een kwartslag is gedraaid: 1
- Aantal keren de boom weer rechtgezet: 1

************

Vandaag ben ik overigens niet vooruit te branden, dus een spannend/leuk/origineel logje typen is vandaag niet aan mij besteed. Morgen komt er vast een uitgebreidere, want dan komt Nienke nog een keertje op het strand wandelen voordat zij weer aan het werk gaat!

Sinds ik hard bezig was een burnout te kweken (en sinds enige tijd: te hebben) lukte het me niet meer goed me op boeken te concentreren. Hoe graag ik ook lees, ik kwam er gewoon níet in. Verder als het wekelijkse Volkskrant-magazine en een beetje door het Elf Fantasy Magazine bladeren kwam ik dan ook niet meer. Ik bleef het wel stug proberen: in onze boekenkasten staan nog een paar boeken die me al tíjden toeschreeuwen dat ze gelezen willen worden en ik wíl gewoon zo graag..

Vanochtend, zomaar ineens, wierp het z'n vruchten af dat ik stug boeken naast mijn bed bleef leggen en probeerde 'gewoon even wat hoofdstukken te proeven': ik was vanmorgen héél vroeg wakker, maar de zin om eruit te gaan ontbrak. Ik pakte het boek dat al sinds ik 'm voor mijn verjaardag kreeg ergens bovenaan mijn 'to read'-lijstje prijkte: de biografie van Bruce Campbell. Het boek (If Chins Could Kill: Confessions of a B-movie Actor geheten) is geschreven door één van mijn all-time favoriete acteurs en gaat over zijn leven, dat zich voornamelijk aan de minder goede zijde van de film-industrie heeft afspeeld (tot nu toe dan). Het is nu niet bepaald, dat ik een mega-fan ben die ál zijn werk kent en idolaat is van ál zijn acteerprestaties, maar toch vind ik hem briljant. Alleen zijn rollen in de briljante cult-klassiekers de Evil Dead-Trilogy* en Bubba Ho-tep** zijn al voldoende om bij mij eeuwige roem te verwerven. En vanochtend.. Sloeg ik dus aan het lezen. En lezen. En lezen. Tussendoor liep ik naar het strand en weer terug en las weer vrolijk verder. En nu is het boek bijna uit. En écht waar: voor iedereen die van films houdt (óf van smart-ass humor), is het boek een aanrader. Het verhaalt niet alleen over het leven van Bruce Campbell als acteur, maar geeft ook een uniek kijkje in de keuken van de filmwereld; zowel de Hollywood-scene als die van de independent films wordt van achter de schermen belicht. Ik wás al heel blij dat ik het boek kreeg toen ik mijn verjaardag vierde, als rechtgeaard cinefiel ben ik er nu nóg blijer mee: op een verfrissende, humoristische en meeslepende manier vertelt Campbell over de wereld van het film-maken (en schopt en passant nog even tegen wat schenen, kan ik me zo voorstellen). Bruce, je bent een held!

*: Een drietal horrorfilms over 'the Book of the Dead', een oud toverboek met daarin spreuken die de doden tot leven wekken en aan het moorden doen slaan, met in de film de meest bizarre plotwendingen, verhaallijnen en camera-acties die je voor mogelijk houdt; zo hakt Ash (Bruce's karakter) in deel II zijn door demonen bezeten hand af omdat die hem probeert te vermoorden en monteert vervolgens een kettingzaag op het stompje. Alleen al vanwege deze 3 films is Bruce Campbell dé held van Cultfilm-liefhebbers over de hele wereld; de bezeten blik in zijn ogen alleen al was minstens drie oscars waard geweest as far as I am concerned De eerste Evil Dead-film was overigens óók de aller-allereerste feature film van regisseur Sam Riami, die o.a. fuore maakte met de films Darkman met Shindlers List-acteur Liam Neeson en Spider-man I en II. Ook Evil Dead II en III zijn van zijn hand.

**: De briljantste cult-film van de afgelopen jaren met het absurdste verhaal dat ik ooit in een film voorbij zag komen: Elvis en John F. Kennedy leven allebei nog en zijn opgenomen in hetzelfde bejaardentehuis. Eén euvel: niemand gelooft ze. Elvis heeft tijdens zijn hoogtij-dagen van identiteit geruild met een professionele Elvis-immitator waardoor iedereen nu denkt dat hij een nep-Elvis is en John F. Kennedy wordt door niemand geloofd omdat de CIA hem zwart heeft gemaakt en hij nu als neger door het leven gaat. Samen gaan ze de strijd aan met een in het bejaardentehuis ronddolende mummy die de zielen van de bejaarden steelt via hun anus… Briljant!!)

************

En daar vergeet ik nog bíjna de tussenstand, hoe is het mogelijk? Lees en huiver :

- Aantal katten dat de top van de boom bereikt heeft: 1
- Aantal katten dat tot halverwege de boom heeft weten te klimmen: 5
- Aantal katten dat op z'n gemakje gaat liggen pitten in de boom: 2
- Aantal keren versiering moeten terughangen in de boom: 13
- Aantal stuks versiering terug moeten hangen in de boom: 19
- Aantal gepikte kerstballen: 3
- Aantal pogingen tot diefstal van slingers: 13
- Aantal gesloopte slingers: 1
- Aantal geknakte takken: 5
- Aantal kapotte lampjes: 0
- Aantal keren katten weg moeten jagen bij de boom: definitief de tel kwijt
- Aantal keren kerstboom ongevallen: 0 (over de standvastigheid van dit cijfer zijn we redelijk positief, sinds de kerstboom middels visdraad aan een haak in het plafond is vastgemaakt)
- Aantal keren dat de boom een kwartslag is gedraaid: 1
- Aantal keren de boom weer rechtgezet: 1

Eet smakelijk (yup, ze is de slinger aan het opeten, al is dat niet zo goed zichtbaar op de foto)

Elke keer als ik eraan denk gieren de zenuwen door mijn keel. Ik weet, dat het geen zin heeft en dat het niets aan de situatie verandert, maar zo voel ik me gewoon. De klap van de aanrijding die ik eind november had is héél hard aangekomen, doordat ik emotioneel al geen reserves meer had als gevolg van mijn burnout. Nog steeds, bijna een maand later, kan ik er niet eens aan denken zonder er naar van te worden. En erger nog: sinds de aanrijding ben ik weer bang op de fiets*.

Twee weken terug kreeg ik 'm al: de afwijzing van de verzekeraar van de tegenpartij. Ik had mijn gelijk niet wettelijk aangetoond en hierdoor had ik dus geen recht op vergoeding van mijn schade. Dit betekent echter niets, want het enige tot dan toe opgevoerde bewijs was de getuigenverklaring van mijn broertje. Dat die zou worden afgewezen had ik ook al bedacht: een partijdige getuige is op zichzelf staand niet voldoende bewijs in dit soort zaken. Gelukkig had mijn broertje, mijn held, ter plaatse foto's gemaakt van de stand van de auto's na de aanrijding. Hieruit is veel af te leiden en de foto's zijn absoluut in mijn voordeel, maar er was dus wel een flink euvel: alleen de gedáchte aan de aanrijding is al voldoende om me van streek te maken, laat staan ermee bézig zijn: foto's af laten drukken, een bijbehorende verklaring typen.. En ja, ookal wist ik wel dat uit de foto's blijkt, dat ik de waarheid spreek en de tegenpartij dus liegt, ik blééf er nerveus onder. Wat nu, als de verzekeraar van de tegenpartij een andere draai aan de foto's weet te geven, in mijn nadeel? Wat als ik mijn schade niet vergoed krijg? En belangrijker nog: wat als dat pleuriswijf** er nog mee wègkomt ook???

Vanmiddag was het dan eindelijk zover: de foto's waren afgedrukt (tesamen met überduidelijke overzichtsfoto's van het betreffende verkeersplein -lang leve Google Earth!!- waarmee mijn verhaal zelfs nog beter ondersteund wordt) en heb ik me ertoe gezet mijn verklaring op te stellen. Vanuit mijn werk gezien geen bijster spannend of moeilijk karwei en het was dan ook maar een klusje van een minuut of 10, maar God, wat viel het me zwaar. Met bibberende handen, mijn hart in mijn keel en zenuwen alsof ik een extreem belangrijk examen aan het maken was waarvoor ik niet had geleerd typte ik een verklaring die ik onder normale omstandigheden zo uit mijn mouw schud. Any day of the week. Metéén nadat ik klaar was heb ik het hele boeltje bij elkaar gepakt en ben ik naar mijn werk gereden; nu ik het eenmaal af had wilde ik het ook metéén weghebben. Oprotten met die rotzooi, het was me al veels te lang een doorn in het oog.

Eenmaal op mijn werk aangekomen liet ik alles zien: de foto's, de overzichten van het plein vanuit Google Earth, mijn verklaring… En mijn baas deed vervolgens iets dat zó verhelderend was, dat ik er nóg van sta te kijken. Hij pakte twee notitieblokjes, noemde de eerste 'Annibal' en de tweede 'tegenpartij' en ging simpelweg de beide scenario's naspelen… En nu, dankzij dit kleine spelletje van nog geen drie minuten, weet ik het zeker: ik heb gelijk en ik kan het bewijzen ook. Mijn scenario was correct na te spelen, klopte.. Maar het scenario van de tegenpartij kàn gewoonweg niet. Bestáát niet. Onmogelijk. Het staat op de foto's. Het staat in een getuigenverklaring. En dankzij Google Earth is het verhaal dat zij ophangt óók nog eens éxtra on-aannemelijk gemaakt. Of ik nu opgelucht ben? Ik weet het niet. Aan de ene kant wel. Maar ik ben nog stééds nerveus. Volgens de psychologe die mijn burnout begeleid, zal dit ook nog wel even duren. Een aanrijding krijgen wanneer je emotioneel aan de grond zit (en dan ook nog eens verrot gescholden worden door degene die zèlf schuldig is aan de aanrijding) ís gewoon echt een harde klap. Maar ik ben nu in elk geval van die ellendige papierhandel af, voor nu. Dat geeft in elk geval een béétje rust. Mijn nek staat weer strak, ik heb pijn mijn buik van de zenuwen en ik ben helemaal hyper, maar het is het allemaal waard. Alleen maar, omdat ik nu weet dat zij een brief zal krijgen waarin staat, dat ik geld heb gekregen. Van haar verzekering…

*: Doordat ik in het verleden een paar keer flink van mijn fiets en brommer af ben gereden, heb ik twee jaar lang niet durven fietsen als gevolg van paniek-aanvallen en hyper-ventillatie wanneer ik op de fiets stapte.
**: Pardon my Haags

************

Nog even snel de tussenstand voor de geïnteresseerden:

- Aantal katten dat de top van de boom bereikt heeft: 1
- Aantal katten dat tot halverwege de boom heeft weten te klimmen: 3
- Aantal katten dat op z'n gemakje gaat liggen pitten in de boom: 2
- Aantal keren versiering moeten terughangen in de boom: 9
- Aantal stuks versiering terug moeten hangen in de boom: 15
- Aantal gepikte kerstballen: 3
- Aantal pogingen tot diefstal van slingers: 11
- Aantal gesloopte slingers: 0
- Aantal geknakte takken: 4
- Aantal kapotte lampjes: 0
- Aantal keren katten weg moeten jagen bij de boom: definitief de tel kwijt
- Aantal keren kerstboom ongevallen: 0 (over de standvastigheid van dit cijfer zijn we redelijk positief, sinds de kerstboom middels visdraad aan een haak in het plafond is vastgemaakt)
- Aantal keren dat de boom een kwartslag is gedrááid: 1
- Aantal keren de boom weer rechtgezet: 1