Annibal's Weblog

Nadat ik terugkwam van mijn vakantie was ik nog een week vrij. In die week vrij bezocht ik voor het eerst in een week of 6 weer mijn fysiotherapeute (haar vakantie en de mijn sloten bijna precíes op elkaar aan) en tot zowel mijn eigen als mijn therapeute's verbazing ging het bijzonder goed met mijn rug, schouders en nek. Zó goed, dat het kneedwerk er wat haar betrof wel opzat. Blij en vol frisse moed ging ik weer aan het werk.

Helaas: toen ik op één dag na weer twee weken aan het werk was slikte ik met een rotgevoel mijn eerste pijnstiller sinds een maand of twee. Diezelfde middag belde ik mijn fysio en een week later kon ik bij haar terecht. Ze schrok vreselijk van de staat waarin mijn nek verkeerde; ze kon níet begrijpen hoe ik het in zo'n korte periode weer zó vast had weten te krijgen. Het huilen stond me dus dubbel zo hard nader dan het lachen, want buiten de pijnlijke behandeling om moest ik dus ook defitief accepteren dat er meer aan de hand is dan alleen een stijve nek en mijn houding, waar aan te sleutelen valt. Was dát al confronterend, vandaag werd ik nog veel harder met mijn neus op de feiten gedrukt. Op aanraden van mijn fysiotherapeute laat mijn werkgever een preventief werkplek-onderzoek verrichten en vóórdat die plaats zou vinden, moest ik daar een vragenlijst voor invullen. En dan staat het er ineens, zwart op wit. Mijn klachten, mogelijke oorzaken, tips, waarschuwingen.

Vanavond, toen ik thuiskwam, moest ik stiekum even uithuilen bij mijn lief. Het grijpt me naar de strot allemaal, op de één of andere manier. Ik weet dat het veel en veel erger kan, dat de strijd nog niet verloren is en dat het vanaf hier alleen maar kan verbeteren, maar toch.. Ik heb hier niet om gevraagd, waarom krijg ik het dan? :,-( Ik voel me heel éven heel verdrietig..

"Levensgevaarlijk, ziek thuis zijn!" riep mijn lief vanochtend opgewekt, toen we net weer thuis waren. Ookal moest ik lachen, ik vond hem toch wel een beetje zielig. Een buikgriep hield hem al het hele weekend in z'n greep; toen hij vervolgens gisteravond zijn teen stootte aan een drempel en die teen vervolgens de meest uiteenlopende kleurpatronen begon te vertonen stond hij er al helemaal gekleurd op. "Wat moeten we daar nu mee?" Vroeg ik me hardop af. Maar mijn lief vond het wel best zo. Hij kende ooit iemand, die zijn teen had gebroken. "Kunnen ze toch niks mee" vertelde hij me.

Maar vanochtend deed het tóch wel erg veel pijn, eigenlijk. Toch maar even de EHBO? Toch maar wel. Zo kwam het dat ik mijn vrije ochtend doorbracht in het ziekenhuis en daarbij iets leerde dat ze bij de BHV-cursus niet vertellen: iemand dakpans-gewijs verbinden. Handig om te weten, voor als je lief zijn teen breekt. Want dat heeft hij dus inderdaad gedaan. Ik ben trots op hem Een gebroken teen én een buikgriep in slechts enkele dagen tijd..

************

Afgelopen vrijdag mailde ik mijn mede-webloggers met de mededeling dat ze uitgenodigd zijn voor een strandwandeling op zondag 10 december. Tot nu toe hebben Vedat, B.A.R.T., Nelis en Erica (onder voorbehoud) laten weten dat zij zullen komen en dat vind ik in elk geval al heel erg leuk. Ik heb er nu al zin in! Ik hoop meer bevestigingen te zullen ontvangen, ik hou jullie op de hoogte

Ik vond het gezellig, papa en Wim

Is het zó leuk om weer even bij te praten met je familie.. Je lacht wat, je drinkt wat, je eet wat, je praat elkaar bij over de gebeurtenissen in de afgelopen periode.. Heerlijk!

Mijn lieftallige Nokia 6111 is vervangen. En dat zonder erom te vragen! Pasgeleden stuurde ik 'm voor de tweede keer op ter reparatie (net iets meer dan een half jaar oud en de eerste reparatie had pas een paar dagen eerder plaatsgevonden) omdat 'ie een heel vervelende gewoonte had: hij schakelde zichzelf continue uit op 'zeer spectaculaire wijze'. Want nee, dat was niet zómaar uitschakelen.. Eerst ging het beeld af en toe een beetje haperen, waarbij je nog stukjes van het vorige schermpje zag terwijl je alweer in een ander menu zat. Dat werd dan steeds erger en erger, tot het volledige scherm uit samengestelde stukjes van de laatstgebruikte menu's bestond en vervolgens in alle toonaarden weigerde nog te veranderen. Als je dán nog niet opgaf, dan zorgde mijn überschattige telefoontje daar zelf wel voor: na een paar minuten nadat 'ie volledig vast zat in zijn puzzel-scherm werd het scherm wit en dat was het dan. Uit- en aanzetten bood in den beginne nog wel soelaas, maar naarmate ik deze oplossing vaker gebruikte ging het sneller weer mis.

Toen ik 'm terugkreeg van de eerste reparatie zag ik meteen aweer hapers toen ik 'm aanzette, dus meteen na het weekend bracht Paul 'm weer weg. Vandaag werd ik gebeld: hij was klaar. Paul haalde de telefoon vanuit zijn werk op en vol spanning zette ik de telefoon aan.. En hij deed het perfect! Blij begon ik de knopjes in te drukken om 'm opnieuw in te stellen. Maar die knopjes gingen wel stroef, zeg.. En eigenlijk, even op het beeldscherm gelet.. Helemaal geen krassen, zoals de mijne! "Volgens mij heb ik een andere" zei ik tegen Paul. Paul had me als ex-T-mobiler al wel eens uitgelegd, dat telefoonproviders inderdaad wel eens 'probleem'-telefoons 'swappen', omdat een andere eigenaar soms niet terugkomt met klachten als hij een semi-defect toestel van een ander krijgt. Paul vergeleek de registratienummers en bevestigde wat ik al dacht: dit is een andere. Een veel nieuwere, ook. Op de reparatiebon kon Paul vervolgens zien, dat dít toestel een defect in de camera had. Maar tot nu toe heb ik daar niets van gemerkt; de camera doet het, de flitser ook. Ik vind het voorlopig wel best, zo. Ik heb een bijna nieuw toestel dat niet hapert, zonder half gesloopte knopjes en krassen op het scherm, dus ik ben allang blij

Soms heb je kleine momenten, die je dag kunnen maken of breken. Vandaag maakte slechts één telefoontje mijn dag. Een klant belde terug, nadat ik gisteren diens telefoonbeantwoorder had ingesproken. Deze had ik ingesproken, omdat deze klant een levensverzekering heeft die tot uitkering komt. Ik had het formulier, dat de klant hiervoor in moest vullen, retour ontvangen omdat deze klant al een paar jaar geleden zou zijn verhuisd en ik wilde graag weten, waar ik het formulier dán heen kon sturen. 

Toen ik de mevrouw uitlegde waarom ik belde, was ze nogal verbaasd. Ze wist namelijk helemaal niet meer van het bestaan van deze verzekering af. Ik vertelde haar, dat 'ie toch écht bestond en bovendien op het punt stond om ca. € 4.000,= uit te keren. Na ontvangst van het formulier, dat ik haar wilde toezenden dus.. 

Wat is het leuk, als je iemand zulk goed nieuws kunt geven, zéker als die iemand dit nieuws nooit had zien aankomen. Volledig van haar apropos vroeg ze me grappend, of ik soms ook langs zou komen met de televisie. Ik zei haar, dat ik helaas geen videocamera bezit, maar dat ik hoopte dat dit telefoontje haar ook al blij maakte. Ja, dat deed het zéker. Lachend hing ze op. Ik ken in elk geval één gezin waar vanavond een feestelijke sfeer hangt..