Vandaag
fietste ik een regenbui eruit
en ik lachte
omdat ik sneller was.
Naar de supermarkt gaan voor een pakje aardappelschijfjes. Terugkomen met voor twéé dagen groente, vlees, een half brood en een stuk brie. Er bovendien thuis achterkomen dat je ook al een keer of 8 vergeten bent om maggie, ketchup en
….
Zucht. Het schijnt een burn-out-verschijnsel te zijn: vergeetachtigheid. Balen, als je sowieso al vergeetachtig was. Want klaarblijkelijk kun je dan al helemáál niets meer onthouden als je eenmaal opgebrand thuis zit 
Vandeweek zat ik ook al om half 3 bij de fysio, omdat ik vergeten was dat het dit keer half vier zou zijn. Boodschappenlijstjes en briefjes maken helpt ook al niet. Die vergeet ik namelijk.
Ik kon het wel even gebruiken: ergens heen, iets leuks doen to get my mind off things. We besloten naar de film te gaan (voor de verandering :-)) en onze keus viel uiteindelijk op de film 'Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan'. Wij kenden deze character al uit de serie 'Da Ali G Show' en waren benieuwd, wat de mastermind achter Ali G en Borat, Sacha B. Cohen, van deze film gemaakt had. Het principe is niet veel anders dan in de tv-show: je interviewt mensen, die denken dat het personnage echt is en ontlokt zodoende niet alleen komische situaties en reakties, maar soms ook pittige uitspraken die de kijker op het hoofd zullen doen krabben.
Wat ik ervan vond? Ik vond de film briljant. Niet vanwege de humor (ookal is Borat met zijn wazige engels als type-tje briljant), niet vanwege het geweldige plot of de geniale verhaallijn (want dát viel best mee), maar vanwege iets anders, iets sluimerends, iets dat meestal verborgen blijft onder een dun laagje schroom en dat door deze komiek op geniale wijze boven water wordt getoverd door bij de juiste mensen op de juiste knoppen te drukken. Een aantal mensen die in deze film komen zijn (uiteraard) zéér ongelukkig met het feit dat zij in deze film voorkomen (doch is het euvel voor hen vooral dat zij op het witte doek worden getoond zonder hun politiek correcte masker) en dit maakt de film alleen nog maar interessanter. Er zijn namelijk genoeg mensen die 'hun' fragment in deze film glansrijk vullen; zo is er een rijleraar die prima weet om te gaan met Borat's steken boven water, zo is er een groepje jonge negroïde jongens die hun eerste bedenkingen snel laten varen wanneer zij merken dat zíj ook niet veroordeeld worden, zo is er een oud joods echtpaar dat laat zien dat ware gastvrijheid óók in een paranoïde geworden land nog bestaat. Maar er zijn anderen die het er minder vanaf brengen en ookal vínden zij van wel, dat is niet Borat's schuld: wanneer een wapenhandelaar wordt gevraagd wat voor wapen hij zou aanraden voor het neerschieten van Joden begint hij doodleuk over een tweetal kaliber pistolen en wanneer een rodeo-meneer Borat even onder vier ogen spreekt zegt hij dingen over o.a. moslims en homosexuelen die op z'n zachtst gezegd niet door de beugel kunnen. Sowieso vond ik de gehele scène bij de Rodeo alléén al de prijs van het bioscoopkaartje waard en ik vraag me af of er mensen zijn die déze scène uit kunnen zitten zónder te lachen.
Het knappe is dat Sacha B. Cohen zich uitgeeft voor een door Amerikanen bedacht prototype van een onderontwikkeld, onnadenkend en onintelligent stuk ontwikkelingsland en zodoende juist de geciviliseerde, verheven Amerikanen beweegt te laten zien dat sommigen van hen in feite geen haar beter is. Ik vind het knap van deze geschiedkundige (zijn afstudeerproject ging over racisme en word nog steeds op scholen gelezen*), ik heb me rotgelachen en me vooral ook verbaasd. Het is een echte either you love it, or you hate it. There's no in between. And I loved it.
*: Info van het internet geplukt. Kan zomaar fout zijn, maar naar verluid is deze heer Cohen (overigens zelf ook Joods!) beslist geen domme komiek die graag mensen uitlokt omwille van het uitlokken.
Vandaag, toen we onze vakantie-foto's op gingen halen bij de Hema (ik weet het, rijkelijk laat.. Maarja, als je ze eenmaal digitaal hebt..), kwamen we Robert, de ex van mijn vriendin Annelies en hun dochter Christy tegen. De laatste keer dat ik Annelies sprak was alweer vóór onze vakantie en toen had ze haar dochter niet bij zich. Geweldig was het dan ook om weer even met die mooie dame te kunnen kletsen en knuffelen en om Robert weer even te kunnen spreken. Toen Christy ons zag rende ze met open armen naar ons toe en vloog me om de hals. Wat is ze gegroeid! (En wat is ze zwaar ;-)) Blij stuiterde ze om ons heen en vertelde ze, dat zij vanavond een hele mooie tekening ging maken voor Sinterklaas, die vandaag weer naar Nederland komt. Leuk! Wij vertelden hen weer, dat wij volgend jaar gaan trouwen en dat vonden ze beiden geweldig. Christy was er helemaal van onder de indruk. Zó onder de indruk, dat ze, toen we afscheid hadden genomen en ieder in een andere richting wegliepen, ons nog nariep "Veel plezier met trouwen, hè??" De omstanders gniffelden, net als wij en Robert.
Dat ze zelf hoogstwaarschijnlijk óók bij onze bruiloft aanwezig zal zijn had ze nog even niet door. Hoe kun je nou niet smelten van zo'n schat van een kind..?
Na een nette staat van dienst van bijna zes jaar, waarvan er 5 jaren letterlijk werden gesleten onder het juk van een drietal hyper-actieve poezebeesten, begint onze bank de moed op te geven. Waar 'ie voor bedoeld is kan hij nog steeds als geen ander: hij zit nog altijd heerlijk en de katten wonen bijna op dat ding, maarja.. De bekleding begint gaten te vertonen (helaas weigert Max pertinent om iets anders dan de bank te gebruiken om zijn nagels aan te scherpen), de kussens raken uitgezakt en één van de poten is geknakt bij de verhuizing. Daarbij is de bekleding ontzéttend irritant: het is een soort velours-achtig stofje met piepkleine haartjes, waarin kattenhaar héérlijk blijft hangen. Dat houdt in dat ik drie kwartier bezig ben met het stofzuigen van mijn huis en daar vervolgens een half uur bij op kan tellen voor het stofzuigen van één bank.
Het leek ons dan ook een goed idee, zo langzaamaan eens rond te gaan kijken voor een nieuwe bank en wellicht, zo leek ons, konden we dan geld voor onze bruiloft vragen om een nieuw bankstel aan te schaffen. Maar we hebben geluk: onze vriendin Sylvia trekt binnenkort in bij haar vriend en heeft zodoende nogal wat meubels die een nieuw thuis zoeken. Zo ook: een bank. Gisteravond zijn we even wezen kijken (en voelen) en waarempel: het is nog precies wat we zoeken ook! De stof is een stuk handiger m.b.t. kattenhaar, hij zit nóg lekkerder, de kleur is top én hij heeft zo'n lig-stukje aan één kant. Blij! Binnenkort zullen Paul en Sylvia's vriend Jeroen dus bewapend met hun spierballen en een boedelbak zorgen, dat wij van een prachtige nieuwe bank worden voorzien. Ik verheug me er nu al op!
************
Was ik dinsdag en woensdag een begin aan het maken aan de volledige reorganisatie van een woning, de afgelopen twee dagen voel ik me vooral heel moe. Het huilerige van vorige week is een stuk minder; ik ben nu vooral sloom en dromerig. Ik heb mezelf wel voorgenomen elke dag even naar buiten te gaan, want alleen maar binnen zitten en rondhangen lijkt me ook niet bepaald bevorderlijk voor mijn gezondheid. Maar vandaag moet ik me er écht even toe zetten, want van harte gaat het allemaal niet. Toch handig, die afspraak bij de fysio; nu zal ik wel moeten. Hier gaat 'ie dan: poging drie tot in beweging komen!
Op de één of andere manier schreeuwt mijn hele wezen om het ordenen van de warboel, het scheppen orde in de chaos. Zonder erbij na te denken gooi ik mijn hele huis rigoreus ondersteboven: bureaulades haal ik leeg, stapels bewaard gebleven paperassen gooi ik weg, ik breng oud papier naar de papierbak, ik ruim tassen leeg en orden de inhoud van boekenkasten, mappen en keukenkastjes. Ik ruim de vaatwasser leeg en ruim de vuile vaat er weer in op, draai was na was. Zelfs de nagels van de katten moeten eraan geloven: alles dat niet nodig is knip ik eraf. Orde wil ik. Leegte wil ik. Zonder dat ik dat weet, zonder dat ik dat gepland heb. Ik begin eraan zonder het in de gaten te hebben, pas wanneer ik wéér iets klaar heb denk ik "goh, ik ben best bezig zo." Word het er ook opgeruimder door in mijn hoofd? Ik heb geen idee. Maar het lucht wel op.
"Vergelijk het maar met een elastiekje" zei de huisarts gisteren tegen me. "Je kan 'm oprekken en heel lang zo houden, maar er komt een moment dat 'ie het niet meer houdt en dan knapt 'ie."
Ik ben niet alleen, ik heb hulp. Maar ik zit wel thuis. Een burn-out noemen ze dat. Toepasselijke term, is me gebleken.
Enerzijds voel ik me, alsof er een last van mijn schouders is gevallen. Ik mag rusten, loslaten. Anderszijds voel ik me stom, schuldig. Ik ben niet het type om thuis te zitten. Ik hou er niet van te zitten terwijl anderen werken. Maar het is niet anders. Ik ga 'm met beide handen aanpakken en 'm ten volste gebruiken, de rust van nu. Dan kan ik over een tijdje, als het beter gaat, als de hulp die ik ga krijgen geholpen heeft, weer doen wat ik doe. Maar zo ver ben ik nog niet. Next stop: letting go…
Soms kunnen zelfs de leukste dingen je niet deren.
Soms wil het allemaal even niet.
Soms zoek je, maar kun je niet vinden.
Soms is de glans er gewoon even vanaf..
Soms, héél zelden, moet ik wel eens in mijn 'mijn documenten'-map zijn. Ik schrijf zelden meer brieven of andere zaken (handig hoor, dat e-mail) dus veel van wat er in die map staat opgeslagen is al een paar jaar oud. En dat is leuk! Zo kwam ik de opzet en de eerste hoofdstukken van een boek-achtig iets tegen dat ik ooit wilde schrijven (maar waarin ik vervolgens halverwege jammerlijk strandde omdat ik het niet goed genoeg vond), een kort verhaal dat ik ooit schreef voor de website van één van mijn favoriete bands (thema: muziek), briefjes die ik en Paul aan elkaar schreven toen we net verkering hadden (vroeger legde mijn moeder altijd briefjes op het aanrecht, wij deden dat ook.. Maar dan op de PC ;-)) en opzeggingsbrieven uit de tijd dat ik bij Paul introk, alweer een paar jaar geleden. Met een glimlach op mijn gezicht heb ik even door deze map gebladerd. Vandeweek ben ik 'm waarschijnlijk weer vergeten. En misschien, over een paar jaar, tovert 'ie wéér zo'n mooie glimlach op mijn gezicht.
Als je er eenmaal achterkomt dat het misschien tóch beter was geweest wanneer je vóór je ging slapen een pijnstiller had genomen..
Is het natuurlijk hardstikke te laat.