Annibal's Weblog

Vorige week had Zwarte Piet bij Paul en mij een chocoladeletter in de schoen gestopt. Ik denk, dat Zwarte Piet mijn stille wens had gehoord en ik was dan ook bijzonder verrast. Paul was er dolblij mee, maar één ding snapten we niet: hóe had hij die letters toch in onze schoenen gekregen? We hadden immers onze schoenen niet echt gezet.. Die van Paul stond zelfs middenin de slaapkamer, ver van open ramen, deuren met brievenbusklepjes enzovoorts. Grappend zei ik Paul, dat er maar één verantwoordelijk kon zijn voor deze actie: dit móest Lockpick-Piet wel geweest zijn. Vanochtend bleek, dat het ook heel anders kan: de mouw van mijn ochtendjas (die hangt altijd aan de deur naast het open raam van de slaapkamer) was voorzien van een cadeau. Hoe de betreffende Piet het cadeau in de mouw van mijn ochtendjas heeft weten te frummelen door zo'n klein bovenlichtje weet ik niet, maar ik was wel heel blij met de inhoud van het pakje: ik heb een heel lief Konijn-knuffel gekregen. Ik weet niet waarom, maar klaarblijkelijk heeft de Sint met zijn Pieten bedacht, dat wij dit jaar óók een paar pakjes hebben verdiend. Dank u wel, Sinterklaas!

************

In de catagorie 'Heb-ìk-dat': sinds gisteren ben ik erachter, dat mijn katten me niet alleen zullen stalken wanneer ik drop eet, brie op tafel zet of in de emmer dweil-water zullen springen wanneer ik even niet oplet; ook wanneer ik lange vingers wil eten is mijn voedsel niet veilig..

(En JA, ze eten ze écht op!)

Er zijn lieve mensen in mijn wereld. Mensen, die mij een superlief kaartje sturen omdat ik me nu rottig voel. Mensen, die mijn voicemail inspreken omdat ze hoorden dat ik thuis zit en me even een telefonische knuffel wilden geven. Mensen, die met mij mee wilden rijden naar de bedrijfsarts omdat ik zenuwachtig was en ik de weg niet wist. Mensen, die me lieve berichtjes sturen op hyves, of op mijn weblog. Mensen die me lieve e-mails sturen. Mensen die aan me zien als het teveel word en me tegen zich aan trekken voor een liefdevolle, beschermende omhelzing.

Ik ben blij, met jullie steun. Het doet me goed te weten, dat ik niet alleen ben op de wereld; dat er mensen zijn die om mij geven en zich mijn verhaal aantrekken. En op dagen, dat het dan allemaal niet zo lekker loopt, is de gedachte aan deze mensen een troost, een steun in de rug. Voor sommigen is dit misschien een gegeven, voor mij blijft het bijzonder. Ik moet voorlopig nog even rusten, van de bedrijfsarts. En dankzij jullie gaat me dat lukken.

Dank jullie wel, allemaal l-)

Ik en mijn moeder waren klaar met afrekenen en liepen naar de uitgang van de winkel. Vlak naast die uitgang stond een frisdrank-automaat en bij deze automaat stond een klein jongetje. Het jongetje, ik schat hem een jaar of 2,5 a 3, stond aan de machine te prutsen en terwijl we dichterbij kwamen, meende ik hem te horen zeuren om cola. Héél even begon zich in mijn hoofd een vraag te formuleren over hoe oud een kind mag zijn, eer hij cola mag drinken, maar voor ik mijn gedachte af kon maken was 'ie alweer weg. Ik was té geamuseerd door het kleine ventje om me nog dingen af te kunnen vragen.

Hoe dat nu kwam? Nou, het ventje deed als volgt: eerst lichtte hij het klepje van de automaat op. Daarna bukte hij zich en zette zijn mond tegen de ontstane opening van de automaat. Vervolgens riep hij in het klepje "Mag ik een cola, alstublieft?", ging weer staan en wachtte tot zijn cola uit de automaat gerold kwam. Maar die kwam niet. Net terwijl ik en mijn moeder de hoek omsloegen, de uitgang door, hoorde ik het klepje van de automaat weer klapperen. "Ik wil zo graag een cola!" hoorde ik een stemmetje roepen.

Vanochtend belde het expertisebureau, om een afspraak te maken voor het vaststellen van de schade aan mijn auto. Eigenlijk belde deze dame nèt even iets te vroeg: ik had vanochtend ingepland om eens een paar autobedrijven te bellen om te zien wat de kosten zijn. Vanuit mijn werk weet ik natuurlijk precies hoe het werkt, waardoor ik weet dat de meeste autobedrijven hier een bedrag voor vragen, dat je terugkrijgt wanneer je je auto daar ook laat maken. Anders kun je deze kosten declareren bij de tegenpartij, dus normaalgesproken krijg je deze kosten vanzelf weer terug.

Maarja, je moet ze wel eerst voorschieten. Even informeren dus. En daarbij is dan de grote grap, dat ik zelf al zo goed weet hoe het werkt, dat de mensen die ik aan de lijn krijg niet altijd even goed weten wat ze met mijn nogal gerichte vragen aanmoeten. Soms weet ik beter hoe het werkt dan zij! Een voordeel van mijn ervaring op dit gebied is natuurlijk, dat ik zo gemakkelijk het kaf van het koren kan scheiden. Het eerste autobedrijf, dat wat verder kijkt dan de neus lang is (hoe kún je € 250,= expertisekosten vragen wanneer de dagwaarde van de te expertiseren auto waarschijnlijk maar 4 x meer is? Niet elk autobedrijf houdt rekening met de waarde van de auto bij het bepalen van de kosten) krijgt van mij de opdracht en ik bel het expertisebureau weer terug, om de gegevens van de reparateur door te geven. Aanstaande vrijdag weet ik, of mijn auto total loss is*.

Zelfs nu ik thuis zit moet ik soms even kantoortje spelen..

*: Ookal weet ik al bijna zeker, dat dit het geval is. Het plaatwerk boven het voor- en het achterwiel is naar z'n grootje, de voorste wielkast is naar binnen gedrukt, de deur sluit niet meer goed en is waarschijnlijk ontzet en bij het voorwiel hoor ik tijdens het rijden geluiden, die me doen vermoeden dat ook de vering bij dat wiel het leven heeft gelaten. En dat, bij een bijna 14 jaar oude auto.. :'(

Je hebt drie katten. Je hebt een nieuwe bank. Kreeg je het bij de oude bank al met geen mogelijkheid voor elkaar de katten af te leren aan de bank te krabben, bij de nieuwe bank is het al helemáál feest. Eérst proberen ze het. Eérst krijgen ze straf, zoals ze altijd kregen, maar dat helpt natuurlijk niet. Dan besluit je tot een drastischer maatregel. 'S-nachts niet meer in de woonkamer en overdag even uit de kamer verbannen worden wanneer er gekrabt wordt. Maarja, dan heb je dus drie katten. Uit één nest, ook nog. Dat betekent, dat ze op elkaar zijn ingespeeld op een manier waarvan zelfs de beste sport-teams alleen kunnen drómen. En dan begint de oorlog: de katten besluiten unaniem tot een tegen-offensief en een dag later vraag je je af, of de nederlandse overheid het veilig zou achten een kordon blauwhelmen naar Nieuw-Waldeck uit te zenden.

Het vervelende met deze drie is dus, dat zij erg goed met elkaar samenwerken. Ze weten, hoe ze op mijn zenuwen kunnen werken en doen dat dan ook met verve: om de beurt halen ze hetgeen uit, dat niet mag, krijgen ze straf, en neemt de volgende het stokje over. Het is de door mij gevreesde FAA: Front Anti Annibal. Ze dagen me uit, ze treiteren me. Mensen, die het wel eens hebben zien gebeuren, zijn letterlijk wel eens mijn huis uit gevlucht. Toen Paul en ik gingen samenwonen ging het beter: toen ik alleen woonde waren de aantallen ongelijk, maar tegen 2 mensen is moeilijker op te boksen. Maar vandaag is Paul aan het studeren en wat hij aan het doen is is belangrijk, dus wat de bank betreft sta ik er vandaag alleen voor. Morgen is ook een potentieel afschrikwekkende dag: dan is Paul werken.

Op dit moment zit Loki al bijna een kwartier opgesloten in de slaapkamer. Ik ga hem zo maar weer bevrijden, ik vind het zielig. Max heeft al een paar eenzame opsluitingen in de gang te pakken gehad, alsook een paar tikken met de krant. Vervaarlijk zwaait hij met zijn staart als ik zijn kant uit kijk, uitdagende blik in de ogen. Beertje houd zich op dit moment nog redelijk afzijdig van onze oorlog, maar wat niet is, kan nog komen. Nu Loki is opgesloten is de rust weer even wedergekeerd en ik hoop, dat hij straks zijn excuses aanbied als ik hem weer uit de slaapkamer laat (dat doen ze namelijk écht, als ze flink straf hebben gehad) en zijn lesje heeft geleerd. Want ik hou zielsveel van mijn katten, maar OH, wat kunnen ze soms irritant zijn..

Wat vinden jullie van onze nieuwe bank?

(Op de foto is 'ie trouwens donkerder als 'in het echt', doordat het al aardig donker is. De bank is donkerblauw.)

Ik had hier een gigantisch verhaal getypt over wat me gisteren allemaal overkwam. Ik voel me klote. Ik zou willen, dat ik de tijd terug kon draaien zodat ik gisteren in mijn bed had blijven liggen en ik niet afgesnauwd was door een sjacherijnige kassa-medewerkster, mijn auto niet in de prak lag, ik niet lamgeschreeuwd was door degene die mij heeft aangereden en ik niet als een debiel was aangesproken door een politie-telefoniste die foutief vond dat ík degene was die niet mee wilde werken aan het invullen van het schadeformulier.

Maar het hele verhaal over het hoe, wat en waarom heb ik weggehaald, ik zal jullie sparen. Wat heb ik eraan, in reakties te horen dat ik al dan niet gelijk heb, dat ik pech heb gehad, kop op en het komt allemaal weer goed.. IK weet, dat ik gelijk heb. Ik sta achter mijn eigen mening. En mezelf afvragen of het aan míj ligt, of ík dan achterlijk ben, of ík dan misschien een accident, waiting to happen ben, is niet nodig. Mijn broertje (die bij mij in de auto zat toen mijn arme oude beestje in puin gereden werd!), mijn ouders, mijn lief, mijn lieve vriendinnetje Kirsten, mijn fysiotherapeute en ik kennen allemaal de verkeerssituatie waarin het gebeurde en zoals die situatie was, treft mij geen blaam voor het ongeval. De telefoniste van de politie had niet mogen oordelen na maar één kant van het verhaal te hebben gehoord. En een vrolijke kassière van een andere supermarkt heeft me, zonder het zelf te weten, laten zien dat de snauwende kassière van gisteren ongelijk had door zo lelijk tegen mij te doen.

Ik ben niet gek. En als je dat niet gelooft, dan zoek je het maar uit.

Het moge duidelijk zijn: Nederland is verscheurd. Gisteravond, bij een laatste debat tussen de lijstrekkers, winnaars en verliezers aan tafel, zei meneer Rouvoet dat het volk uitgesprokener is gaan kiezen. Ik denk dat hij gelijk heeft: in plaats van een béétje links, is er écht links gekozen. In plaats van een beetje rechts, écht rechts (óf zelfs ronduit racistisch, als je het mij vraagt). Vannacht, toen ik onder de douche stond en nog eens probeerde op een rijtje te zetten wat ík er nu precies van vond, wist ik het ineens. Het is eigenlijk een vrij simpele, bijna humoristische uitslag.

Bij de vorige verkiezingen waren het CDA en de PvdA de grote winnaars. Het volk zei toen dus eigenlijk: wij willen het CDA en de PvdA samen laten regeren. Maar dat gebeurde niet. Het CDA dook in bed met de VVD en nog één of ander duf partijtje die zich gráág voorover bukte voor een plekje op belangrijk pluche; de PvdA mocht 'opposeren'. Dus wat heeft het volk deze keer gedaan? Het volk heeft gezegd "Ok, Balkie, je bent ondanks je slechte kanten een goed persoon en we willen je graag houden. MAAR we pakken je wel enige privileges af, omdat je de vorige keer zo stout bent geweest. Deze keer heb je niet de keuze tussen je vriendjes en wat mensen die je niet zo mag. Déze keer mag je kiezen met wie je in zee wil: links.. Of nóg linkser! HA!"

Het doet me een beetje denken aan een gesprek tussen Bert en Ernie:

"Bert! Bert! Wat krijg je, als je rode verf mengt met rode verf?"
"Ik heb werkelijk géén idee, Ernie. Wat krijg je, als je rode verf mengt met rode verf?"
"Nóg meer rode verf! Ghihihihi hoei!"

Balkie heeft de vorige keer gekozen voor de blauwe verf en liet de grote pot rode verf staan. Daardoor kan het, dat hij nu nog maar twee mengkleurtjes over heeft: rood en nog meer rood. Ik wens hem veel plezier.

Wij hebben een zaterdag-abonnement op de Volkskrant. Of eigenlijk, Paul heeft die. We hebben een goeie deal: ik scan de voorpagina altijd even af voor het aller-grootste dit-mag-je-niet-missen-nieuws en pluk vervolgens de magazine eruit. De rest van de krant is dan voor Paul. Soms geeft hij me later nog een segment waarin een interessant artikel staat (meestal in het wetenschaps-kader), maar meestal blijft mijn interesse beperkt tot hetgeen ik net omschreef.

Maar afgelopen zaterdag voltrok zich een ramp van buitengewone proporties: onze krantenbezorger gooide niet onze geliefde Volkskrant door de bus, maar propte per abuis een AD/de Haagsche Courant door onze analoge mailbox. NEE!! NIET mijn magazine! Hoe overleef ik een week zonder de column van Sylvia Witteman? Hoe moet ik nu op de hoogte blijven van op spitsvondige wijze weergegeven actualiteiten? Hoe moet ik nu lezen over hoe deze-of-gene semi-bekende nederlander zichzelf tekent en omschrijft? ARGH!

Bij het lezen van het AD werd de irritatie alleen maar groter. Er is een katern, Weekend genaamd, waarin dan in elk geval nog actualiteit-achtige dingen staan. Ok, ze worden gebracht op een soort van ramp-toeristen-manier ("PSYCHOSE OF KILLE MOORD? De gewaarschuwde ouders van Monique doen 's-ochtends een gruwelijke ontdekking. Op de bank treffen ze het ontzielde lichaam van hun kleindochter aan."), maar er staat tenmínste nog een interview met Freek de Jonge en een artikel over een expositie van natuurfoto's in het Museon in. Ik lees het artikel over Freek de Jonge. En ik lees het einde ervan nog een keer. Ik sla de pagina om. Daar staat een artikel over het zesjarige meisje dat door haar moeder werd vermoord en door haar grootouders werd gevonden op de bank. Ik sla nóg een pagina om. Alleen maar reclame. Ik blader het hele katern door, van voor naar achteren. En nog een keer. Niets. Het einde van het interview met Freek de Jonge luid namelijk "Of de doelgroep mijn humor waardeert? Ik geef toe – wij kunnen niet lachen om een vliegtuig dat een kantoor binnenvliegt. Maar ik geloof wel dat ik"

Dat was het. Hmpf. Ik vervloek de krantenjongen nog een keer en ik surf vervolgens, geheel tegen mijn principes in, naar de website van het AD om te kijken of daar misschien iets te vinden is over een foute druk ofzo, en misschien zelfs wel het einde van het artikel. Who knows! Ik type in het zoek-kader in dat ik 'Freek de Jonge' zoek en ik vind 'Stemwijzer Freek de Jonge oordeelt'. Ik lees het artikel, dat erover blijkt te gaan dat Freek direct na het lijsttrekkersdebat een show over de verkiezingen laat uitzenden. Het artikel, eigenlijk vooral een opsomming van citaten uit de show, kan óók worden voorzien van commentaar. Het commentaar dat daar te lezen is doet me in angstzweet uitbreken over de verkiezingen. Zo zeg Jan met de Pet uit Enschede:"'freek is al jaren op z'n retour maar ja ook zo'n rooie zakkenvuller.de jongens met de grootste praatjes zitten in hilversum,en kunnen woutertje van alle kanten onterecht helpen. zo wil je toch niet groot worden wouter.of……. ben jij ook zo'n zakkenvuller"

De rest van de commentaren hebben bijna allen eenzelfde strekking.

Bellen met de Volkskrant dus, en snel ook! Zondag hing Paul meteen aan de lijn om de Volkskrant om een nabezorging te vragen. Maandag zou 'ie er zijn. Niet dus. Dinsdag ook niet, trouwens. Wel iets anders. Waarschijnlijk een cadeau'tje van onze bezorger, omdat hij spijt heeft dat wij de zaterdagkrant niet mochten ontvangen en nu groen en geel zien na het lezen van het Haagsche AD. Het cadeau? EEN AD!! De dame van de Volkskrant die mij vanochtend aan de lijn kreeg dacht, dat ik die ene on-ontvangen Volkskrant vast verrekend wilde zien. "Nee!" riep ik. "Stuurt u 'm maar na, als het nog mogelijk is!"

Ik heb namelijk dringend behoefte aan Sylvia Witteman om mij weer aan het lachen te krijgen…

(P.S.: Voor de mensen die na die kieswijzer van gisteren nog altijd vol spanning wachten tot men ze kan zeggen wat zij dan gaan stemmen sinds ze het zélf nog steeds niet weten: een laatste redmiddel .)

 Klikje!