Annibal's Weblog

  Ergens gedurende mijn vakantie komt er altijd dat moment, dat vreselijke moment, dat ik besef het bijna voorbij is. Wat vliegt de tijd toch, als je het naar je zin hebt. Morgen is de laatste dag van mijn vakantie, na het weekend hang ik er weer aan. Komende woensdag krijg ik al meteen weer de vuurdoop die ook wel bekend staat als examen, dus dat is metéén alweer extra gezellig. En als klap op de vuurpijl ga ik snotterend mijn laatste vakantiedag in. Maar het kan altijd slechter, dus ik zal niet al te hard klagen (dat gedeelte komt maandagochtend pas ;-)).

Nu ga ik mijn bed in, ik heb net mijn laatste kop thee-met-honing op en morgenochtend ga ik studeren tot mijn moeder mij komt halen om voorzichtig eens wat bruidswinkels af te schuimen ter eerste oriëntatie. Wel spannend hoor!

ARGH! Wat een kwakkeljaar zeg! Ik ben gewoon alwéér verkouden aan het worden. Een half uurtje geleden voelde ik 'm ineens opkomen: een raspje in mijn keel en nu begint ook mijn neus een beetje te blubberen. En dat terwijl ik al zo zielig bèn: ik ben vreselijk ongesteld, waardoor mijn rug en buik continue lopen te vervelen en ik mezelf nog stééds 24/7 aan het volstoppen ben met chocolade (dat heb ik normaalgesproken alleen aan het begin, terwijl dit toch al wel een 'gevorderd stadium' te noemen is :-P). 

Dat wordt dus een flinke kop kruidenthee en dan mijn warme bed in (ookal hebben we vandaag voor het eerst de verwarming aangezet, echt warm is het hier nog niet). Misschien dat ik me morgen weer helemaal fit voel, dan.

Overigens heb ik per vanavond ook een heuse huwelijks-site de lucht in geslingerd: bij deze kan iedereen de perikelen daaromtrent op die site volgen, zodat mijn weblog zelf tenminste niet continue afgestampt staat met trouw-dingen. Ik wil graag ook nog gewoon blijven kankeren op mijn log

Sinds de thuiskomst van onze vakantie hebben we niet stilgezeten. We hadden veel om over na te denken, veel om te bespreken. Hoe vertellen we iedereen dat we gaan trouwen? Hoe willen we onze trouwdag inrichten? Wat willen (en kunnen) we eraan uitgeven? Twee hele dagen samen in de auto zitten gaf voldoende tijd om alles op ons gemak te bespreken en te brainstormen over wat we allemaal wel en niet willen.

Toen we dus eenmaal thuis waren hadden we al wel in grote lijnen bedacht wat we wilden. Eerst onze ouders, broer en zus ons nieuws vertellen, daarna de rest van onze vrienden, kennissen en familie. Wel graag vieren met familie en vrienden (het liefst zonder te moeten kíezen wie we uitnodigen en wie niet), maar niet zo'n standaard zit-feestje met een duffe band. Uiteindelijk zijn we met een beetje brainstormen en internetten een heel eind gekomen: we hebben al een trouwzaal (een voormalig klooster in Monster/het Wesland; een prachtige, grote ruimte met een héél fijne sfeer), een plaats waar we ons trouwen kunnen vieren (nog even geheim), een datum (12-07-2007) en ook de tijdsplanning en de 'ruwe' gastenlijst staat al op papier. En daar wringt 'm de schoen: wat doe je, als je beiden een grote familie hebt en óók nog eens een flinke vriendenkring? Als je ruwe gastenlijst meer dan 160 mensen bevat? Een belachelijk aantal, als je het ons vraagt. Compleet onoverzichtelijk, je kunt geen mens meer écht spreken als bruidspaar zijnde en dán de kosten nog..

Maar tja, ga tante Truus maar vertellen dat zij niet mag komen, terwijl tante Betty wèl een uitnodiging heeft gekregen. Ga ome Johan maar vertellen, dat hij en zijn vrouw welkom zijn, maar zijn dochter (met man) en zijn zoon (met vriendin) niet. Terwijl het er niet eens aan ligt dat je die mensen niet wíl uitnodigen, want je vind óók tante Truus en de kinderen van ome Johan bèst lief. Maar Jezus, 160 man! Daar zitten we óók weer niet op te wachten.. En vervolgens: de 'afgevallen' personen alleen uitnodigen voor de ceremonie wordt óók al moeilijk, want we willen direct na de ceremonie koffie en taart uitserveren. En dan scheelt dat nogal, koffie en taart voor 100 personen (het voorlopig door ons gestelde maximum) of dik 60 man méér. Bottom line: we vinden te veel mensen té lief. Men zegt dan wel, dat je daar 'schijt aan' moet hebben, maar wanneer puntje bij paaltje komt maak je je er tóch druk over. Je wil niemand voor het hoofd stoten en bovendien: ik vind het juist erg leuk wanneer mensen die ik bijna nooit spreek eindelijk weer eens zie. Maar op deze manier gaat dat dus ook weer nergens over…

Wat we eraan gaan doen weten we nog niet. Maar wat het ook wordt, tussen nu en een week of 2 zijn we eruit, hebben we de basis-dingen vaststaan en kunnen we voorlopig weer even op onze lauweren gaan rusten eer we weer aan de slag moeten. Hoewel ik betwijfel of we écht zo lang niets gaan doen, want als we deze eerste obstakels uit de weg hebben kan het léuke werk beginnen: het uitzoeken van onze kleding, schoenen, bloemen, auto en wat meer dies zij

************

Vanavond zijn we ook nog even op 'echt' kraambezoek geweest bij Ivo en Miriam (zie mijn logje van 3 september), want Julian is thuis en mag nu beetje bij beetje bezoek ontvangen! Julian is een ontzettend dottig kindje (hij sliep zo lief!) en wat zien onze vrienden er gelukkig uit, zo met z'n drietjes Het was leuk, om hier een tijdje lang getuige van te mogen zijn. Hopelijk kan dat snel nog eens..

"Ja, maar ik wil er gewoon graag op!" zegt Paul tegen me, terwijl we voor de Toren van Giotto (de klokketoren van de Duomo) staan. "Van mij hoeft het niet hoor", zeg ik. Paul kijkt beteutert terug. "Ik hou nu eenmaal van hoogtepunten" probeert hij. "Ok, als jij graag wil, dan gaan we erop". "Echt?" zegt hij, "Je hóeft niet hoor.." waarop ik antwoord, dat het ook zíjn vakantie is en dat ik deze klim er wel voor over heb als hij het écht leuk vind. Dus betalen we de € 6,= entree per persoon (afzetters) en beklimmen we de 414 stok-oude treden die naar de top van de toren leiden. Eenmaal boven (overigens niet in één ruk, maar na diverse kleine pauzes) blazen we uit en vegen we het zweet van onze hoofden. Dan gaan we naar buiten, het plateau op en genieten we van het uitzicht. Het is onze laatste dag in Florence, overmorgen beginnen we aan de terugreis.

Paul slaat zijn armen om me heen en samen kijken we uit over Florence. "Mooi is het hier" zeg ik. Even is het stil. Dan vraagt Paul "An?" en ik kijk hem vragend aan. "Wil je met me trouwen?"

Ik kan alleen maar knikken en huilen van blijdschap…

(De échte is overigens veel mooier, maar in dat museum mocht niet gefotografeerd worden…)