Eerst mocht ik een maand niet sporten, omdat ik een moedervlek op een nare plek weg had laten halen. Daarna kón ik niet sporten, omdat ik hardcore vakantie aan het vieren was. En toen ik na mijn vakantie weer een beetje ingeburgerd was, bleek ik precies de middag vóór mijn vaste sport-avond examen te hebben in Schiedam, hetgeen mijn voorgenomen terugkeer in de gelederen van de plaatselijke spinning-ploeg nóg een week op de lange baan deed belanden. Dus werd het vanavond. En ookal hadden meerdere mensen me al gewaarschuwd, dat de eerste keer spinning na een langere tijd (of eigenlijk na een week niet meedoen al) vies tegenvalt, éigenlijk was het vooral heel fijn om er weer even flínk tegenaan te gaan. Ik had mezelf uiteindelijk zo bang zitten maken met gedachten over hoe erg het vást wel tegen zou vallen, als de kenners me er al voor waarschuwden, dat het eigenlijk nog meeviel ook. Dus nu voel ik me helemaal stoer, maar éigenlijk vooral ook erg bezweet en stinkerig, dus dan wordt het nu maar eens tijd om me te gaan uitleven in de douche 
*****Nieuw persoonlijk record!!*****
(In zes minuten van huis naar werk gefietst.)
(Normaalgesproken ca. 12/14 minuten.)
(Can't stop the rock!)
(Neven-effecten:
1. De Niagara-falls zijn er niks bij. (Hoera voor reserve-deo op je werk, is handig voor als je tas-deo nog steeds vermist is sedert de vakantie),
2. Mínstens twee automobilisten en één fietser met een hartaanval,
3. Bibberhanden,
4. Preciés op tijd!!)
Afgelopen vrijdag is 'ie weer begonnen: de Haagse Popweek. Een dikke week vol optredende bandjes door heel de stad. Elk jaar vinden we hierin een goed excuus om ons minimaal één a twee avonden richting de stad te bewegen en ook dit jaar zijn we van de partij. Voor deze ene keer trekken we op een maandagavond richting de stad: vanavond treed de band van vrienden van ons, Qrio, weer eens op. We hebben ze nog niet zien spelen met hun nieuwe drummer (omdat vorige drummer Harold besloot te emigreren naar Mongolië begin dit jaar werd Manfred de nieuwe slagwerker van het stel), dus word het voor ons wel weer eens tijd om onze favoriete haagse band van dichtbij te gaan bekijken. Ik heb er wel zin in: ik vind het sowieso altijd fijn om te luisteren hoe Rob & consorten zich uitleven, bovendien zijn er altijd zat vrienden aanwezig om even gezellig mee bij te kletsen. Om dit ook daadwerkelijk te kunnen doen, moeten we wel op tijd vertrekken. En op tijd, dat is nú. Tot later dus maar weer!
Hoe kan het zijn, dat je zo makkelijk afgeleid raakt? Hoe kan het zijn, dat je soms vergeet waar je écht van geniet? Hoe kan het zijn, dat je, als je even niet oplet, al je tijd spendeert aan afspraken, aan regels in een agenda, aan zaken die leuk, maar vergankelijk zijn? Hoe kun je vergeten om samen te zijn?
Voor onze vakantie hadden we het druk. Druk in onze agenda's, druk in ons hoofd. Zo druk, dat we bij het beginnen van onze vakantie niet eens door hadden dat we mochten relaxen, dat het ok was om het haasten even te laten. Het voorbereiden en inpakken voor de vakantie verliep alles behalve soepel en áls er een lot bestaat was die er vast schuldig aan dat ik mijn kentekenpapieren vergat, zodat we verplicht 3 dagen pas op de plaats moesten maken om bij te trekken. Naarmate onze vakantie vorderde ging het beter; we genoten van alles dat we zagen, voelden ons steeds ongedwongener en tegen de tijd dat we naar huis terugreden zeiden we in de auto tegen elkaar "ik voel me helemaal zen!"
Nu we terug zijn is inderdaad goed te merken, dat we allebei weer uitgerust zijn. We kunnen weer beter dealen met de zaken die op ons pad komen, schieten niet meteen bij het minste of geringste in de stress en hebben er nu niet meer zo veel moeite mee om tijd te maken voor zaken die er vóór de vakantie nogal bij in schoten, zoals klussen aan het huis. Of voor onszelf. Zoals vandaag: we hadden allebei een blanco pagina in onze agenda! Ik kon me de laatste keer dat we samen een héle dag niets te doen hadden niet eens meer herinneren en na vandaag kan ik écht niet begrijpen hoe dat kan. Wat een heerlijke dag! We hebben weer eens ouderwets uitgeslapen (tot 14.00 :P), een beetje gelezen, een beetje gecomputerd, op ons gemakje samen gegeten, tegen elkaar aan op de bank een film gekeken.. Vandaag kwamen we er opnieuw achter, hoe zeer we beiden van dit soort dagen genieten. Dat waren we vergeten. Vandaag kwamen we erachter, hoe fijn het is om écht uit te slapen, want je kunt pas écht uitslapen als je niet 100 dingen aan je hoofd hebt die je nog wil doen die dag. Ook dat wisten we niet meer. Doen waar je zín in hebt, nu weten we het weer! Dat is fijn! We hebben vandaag wel drie keer de afspraak gemaakt, vaker van dit soort dagen in te plannen. Gewoon eens even een dagje niks. In je bed liggen tot twee uur in de middag, als jij dat wil. Samen ontbijten. Je eigen ding doen. Ik snap ons niet. Hoe hebben we dit ooit kunnen vergeten?
************
De film die we daarstraks hebben gekeken, heet Lost in Translation. We hadden deze film natuurlijk allang een keer willen zien sinds één van onze favoriete acteurs (Bill Murray) erin speelt en de film toen 'ie uitkwam in 2003 zéér goed werd ontvangen, maar tot nu toe was het er niet van gekomen. Maar de film was het wachten waard: wat een juweeltje! Wat sfeer betreft ligt 'ie in hetzelfde straatje als Eternal Sunshine of the Spotless Mind en Broken Flowers (waarvan de laatste ook een Bill Murray-film), maar toch heeft de film een heel eigen gevoel en een eigen stijl. Broken flowers moet het vooral hebben van subtiliteit, minimalisme en fantastisch acteerwerk; de vervreemdende situaties waarin de hoofdpersonen terecht komen doen je vaak lachen, maar vooral altijd meevoelen. Ik kan het eigenlijk maar op één manier omschrijven: de film heeft een goede vibe. Een absolute aanrader voor iedereen die een film met minder actie, maar meer diepgang kan waarderen. (Net als de andere twee genoemde films trouwens..)
Na onze verhuizing hebben we wanhopig geprobeerd het vol te houden, maar door allerhande bezigheden en algehele vermoeidheid is het al vrij snel berafwaarts gegaan met de hoeveelheid klusjes die we nog deden aan ons mooie huis. Het kostte teveel tijd en energie en dus versloften we ons 'To Do'-lijstje tot in het extreme. Nu, na onze vakantie, vol aangevulde energie en goede moed wilden we dus maar al te graag.. En vandaag voegden wij voor de eerste keer sinds lange tijd daad bij woord, bliezen de stoflaag en de spinnewebben van onze lijst af en bekeken welke klussen we het liefst geklaard zouden zien. Met het schaamrood op de kaken (we hebben echt nog dingen op het lijstje staan, waarvan het te triest voor woorden is dat we ze nog niet gedaan hebben) kozen we vervolgens een paar klussen en gingen aan de slag. Allereerst waren dan toch éindelijk de gewraakte kast-deurtjes aan de beurt. Vanuit een soort puberale recalcitrantie hadden we die (voor ons gevoel) nog eens éxtra hard laten liggen (terwijl we meneer Ikea daadwerkelijk getreiterd hebben met telefoontjes tot we ze hadden), maar zoals op de foto te zien is: ze hangen erin! Het is toch wel even raar hoor, wanneer het grote gapende gat dat al sinds april je keuken 'siert' verandert in een blokkade; doordat de deurtjes nu eindelijk hangen lijkt het ineens net alsof de keuken kleiner is. Gelukkig begint het al te wennen (ik begin het zelfs mooi te vinden!), dus nog even en we weten niet beter.
Voor het volgende project moesten we nog een bliksembezoekje Gamma doen, maar MAN wat was dat het waard: ons trots, de sfeermaker van onze woonkamer; onze lamp hangt weer! Al vele malen had ik Paul gemeld dat ik 'm miste, maar hij moest nagekeken worden want (waarschijnlijk) door een fabrikagefout was er iets mis met de binnenste bedrading waardoor 'ie stuk was. Om de juiste verbindingen tussen de juiste snoeren te kunnen bewerkstelligen haalde Paul wat zaken bij de Gamma (met mij als chauffeur) en ging aan de slag. Ondertussen bevestigde ik de LED-verlichting aan de onderkant van onze keukenkastjes zoals óók al een hele tijd op De Lijst stond; wéér een vinkje te pakken! Nadat ik daarme klaar was kon ik mooi helpen met het ophangen en verder in elkaar zetten van de lamp.. En verder zegt de foto genoeg, schat ik zo 
Ookal moeten we nog even terug naar de Gamma om wat nieuwe halogeen-lampjes te halen (5 lampjes overleefden de verhuizing niet), ik voel me weer helemaal blij! Ik was al bijna weer vergeten hoe voldaan je je voelt wanneer je het resultaat van een dagje klussen kunt bewonderen en bovendien: mijn lamp! Ik heb mijn lamp weer terug!
Wanneer ik ga winkelen omdat ik iets zoek, kom ik steevast met lege handen weer thuis. Wanneer ik de stad in ga terwijl ik practisch blut ben en éigenlijk niets nodig heb vind ik ineens alles dat ik altijd al had willen hebben, alles dat ik ooit nodig had en méér. Toch trok ik vandaag de stoute schoenen aan en ging zoekende de stad in. Ik moest: december is dé feestmaand bij uitstek, dus wil je ergens een mooie feestjurk vandaan trekken zonder dat je meteen in de couture terecht wil komen zijn de maanden vóór die feestmaand uiterst geschikt om op pad te gaan. En ik wilde een feestjurk, want in de bruidsjurkenwinkel kwam ik erachter dat ik liever niet wil trouwen als een ontplofte taart. Niet dat ik het niet mooi vind hoor, zo'n klassieke witte bruidsjurk met hoepel, glitters, strikjes, kantjes en tierelantijntjes.. Maar niet voor mij!
Op pad dus, in oktober al. De feestjurken sluipen nú de winkels in (zie je ze gaan?), zonder dat de run op feestkleding al is begonnen. Maar mijn angst werd waarheid: het viel ontzettend tegen. Lange gala-jurken van mooie, soepele stoffen in de kleuren die ik mooi vind zijn dun gezaaid. Maar ze zíjn er wel: na een paar uur ronddwalen in de hipste en modieus-ste kledingwinkels en boetieks kwam er een stijgende lijn in de slagings-verwachting: bij winkel 246 vonden we een jurk waar ik helemaal weg van was, maar die uiteindelijk niet meer te krijgen was in mijn maat (balen!!), in winkel 247 paste ik een geweldige jurk, die mij helaas op de één of andere manier niet het gevoel gaf dat het De Jurk was, bij winkel 248 (de éénnalaatste op ons lijstje!) was het bingo: een jurk die ik zó mooi vond, dat ik 'm niet meer uit wilde trekken. De begrijpende verkoopster had het goed in de gaten en stuurde me weg om nog even wat accessoires te gaan bekijken. Opgetogen en met een gigantische tas in mijn handen verliet ik de winkel. Een maand voor de bruiloft kan ik 'm af gaan passen en (indien nodig) laten vermaken. Blij!! Nadien vond ik ook nog een geweldige bijpassende ketting in de Swarovski-winkel, dus qua aankopen lig ik voor op schema. Bovendien was het een hele gezellige dag (thnx, Lynn!) en heb ik maarliefst twéé stellingen weerlegd: vrijdag de 13e is géén ongeluksdag en gericht winkelen kan wel degelijk lukken!
Het examen was, als vanouds, weer erg zwaar vandaag. Behalve moeilijk hadden ze deze keer óók nog even flink hun best gedaan er een uitputtingsslag van de maken met méér vragen, uitgebreidere berekeningen, maar uiteraard níet meer tijd. Normaalgesproken (sprak ze, als doorgewinterde doubleur) ben ik na anderhalf à twee uur toch wel zo'n beetje klaar, dit keer had zelfs ík er bijna de volle 3 uur voor nodig (ter illustratie: meestal komt ongeveer één derde van alle kandidaten al in tijdnood, laat stáán als ze er zó'n examen inknallen.. Toen ik wegging zat zo'n 80 % nog te zwoegen!). Waar ik het doorgaans met een vel of 5 wel afkan heb ik nu maarliefst 8 kantjes met berekeningen en antwoorden volgepend. En het resultaat? Och, ik reken er maar niet op. De meerkeuzevragen waren belachelijk moeilijk en van de open vragen kan ik weinig zeggen. Een welgemeend "ik zie het wel" is het enige antwoord dat ik me op dit moment kan bedenken op de vraag hoe het ging.
Ondanks deze domper (toch wel weer) ben ik eigenlijk toch best happy: er lag namelijk een felicitatie-email van de gemeente in mijn digitale postvakje. We zijn per vandaag in ondertrouw! Via het gemeentehuis hoeft dit allang niet meer; je vraagt elektronisch de gemeentelijke akten op, betaalt via internet-bankieren, scant en mailt je paspoorten, download een paar formulieren en stuurt deze via de (analoge) post naar je 'dossierbeheerder' et viòla: het is geregeld. Nu gaan we dus ook officieel trouwen!
Slofjes aan, vest aan, mijn fijne dekentje tevoorschijn voor op de bank.. De CV is weer te werk gesteld en een grote mok dampende thee is het summum van welbehagen. Voldoende DVD's, boeken en tijdschriftjes op voorraad, de fietsverlichting ligt klaar om voorzien te worden van nieuwe batterijen… Vanaf morgenmiddag, na mijn examen, ga ik genieten van de mooie herfst! (Bij voorkeur binnen, terwijl het regent…)
Ookal zag ik er niet bijzonder tegenop en viel het niet bijzonder tegen, toch was het wel weer even apart, zo na een maand je eigen ding doen: ik moest vandaag voor het eerst weer werken. Een goed begin is het halve werk en ik begin dan ook meteen goed: overmorgen heb ik examen en skip ik dus alweer een dag werk, om vervolgens vrijdag meteen alweer een ADV-dag te hebben. Briljante timing, al zeg ik het zelf. Vandaag was trouwens ook al een verloren dag; je collega (de tweede collega was vandaag ziek) bijpraten over je vakantie, vertellen dat je gaat trouwen en je vakantiefoto's laten zien neemt natuurlijk aardig wat tijd in beslag, zodat ik nog héél even een beetje kon nagenieten van al het moois, dat wij de afgelopen periode gezien hebben. Morgen is het dus écht een koude kermis, want dan hang ik er écht aan. Maar dat zien we dan wel weer..
************
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik wil ook een 4×4!! Man, wat was dat leuk zeg, met een flinke Jeep door de modder baggeren.. En wat een geweldige dag was het ook! Goed georganiseerd, leuke dingen om te doen, een mooie omgeving, zelfs de weergoden gaven hun zegen aan de Jeep-dag en lieten het zonnetje nog één keer zomers stralen. Heerlijk om rond te neuzen, de nieuwste telg binnen de Jeep-familie te zien (en ook de showmodellen die Dodge en Chrysler mee hadden genomen waren het aanzien waard, ookal leek de nieuwe Viper verdacht veel op een gemoderniseerde Corvette) en ook onze kennismaking met boogschieten was erg leuk (althans, ik had het al eens gedaan; maar wat voor mij nieuw was was een goede instructie omtrent het richten van de pijl, zodat ik nu zowaar wèl het bord raakte).
Heaas kwamen we er te laat achter dat je je voor de meeste verdere activiteiten in moest schrijven en was het Quad-rijden dus al vol (net als het duiken, Jetskiën, motorcrossen en wat meer dies zij), maar ach.. Daar kwamen we toch al niet voor.. Bovendien blijkt dat Jeep dit ééns per jaar doet, dus gaan we volgend jaar gewoon in de herkansing! Het off-roaden was zó leuk, dat ik echt serieus begin te denken dat het best een optie is om over een jaar of anderhalf ergens een 4×4 op de kop te tikken, een beetje te gaan off-roaden op de diverse tracks in Nederland en 'm van de hand te doen zodra ik het zat ben. Mijn droom-auto (Corvette C3) is voorlopig toch zéér onbereikbaar want duur, het alternatief (Opel Manta A) ook want geen goede garageruimte en een korte periode de beschikking hebben over een offroad-monster klinkt me toch wel érg aanlokkelijk in de oren, nu ik weet hoe leuk het is. Wordt, wellicht, t.z.t. vervolgd
Dan ga ik nu gehoor geven aan mijn vermoeide lijf, dat nog steeds worstelt met een heel vervelende verkoudheid..
Morgen worden ik en mijn broertje getrakteerd op een 'special treat': we zijn uitgenodigd om in Loon op Zand deel te nemen aan de Jeep adventure 2006. Een dagje off-roaden met profi begeleiding, de presentatie van de nieuwste Jeep, demonstraties van sporten als boogschieten en wakeboarding.. Lijkt me geweldig, dus het vroege opstaan (het begint om 10.30 uur) heb ik er zéker voor over.
Ik ga zodadelijk dus mijn modderige kisten (er zit nog steeds Lowlands en Duitsland op) opgraven, want ik ga een dagje buiten spelen!
************
Zoals gisteren al in mijn reaktie te lezen was, was het trouwjurken passen heel leuk, maar meteen ook wel confronterend: wat er zoal in bruidswinkels verkocht wordt is eigenlijk niet zo aan mij besteed. Ik zoek iets met meer pit, meer lef, meer edge.. Geloof ik. Dus dat wordt zoeken. Gelukkig heb ik nog aardig wat tijd (alhoewel ze in bruidswinkels vinden dat ik nog nèt op tijd begin; ik schrok me rot van de levertijden van al die jurken!) dus het moet goedkomen. Zeker nu december weer in zicht komt: mooie jurken genoeg straks!