Annibal's Weblog

Nou, even snel voor ik wegga: ik heb even wat hulp nodig bij het prikken van een datum! Ik hoop dus dat alle webloggers die graag willen komen op de loggers-strandwandeling even een berichtje kunnen posten met welke datum de meeste voorkeur geniet én eventuele alternatieven.. Míjn mogelijkheden zijn zoals het er nu voorstaat:

zaterdag 18 november (maar deze datum is niet handig i.v.m. de intocht van Sinterklaas)
zondag 19 november

zaterdag 25 november
zondag 26 november

zaterdag 2 december
zondag 3 december

zaterdag 9 december (maar dan kan Paul er niet bij zijn)
zondag 10 december (maar dan kan Paul er niet bij zijn)

Het weekend hierna kan ik ook nog wel, maar ik hoop dat uit bovenstaande datum al een geschikt iets zal rollen. Ik hoor het graag!

Vanochtend, toen we wakker werden, zagen we het al door onze luxaflex heen: het was mooi weer! Een mooi moment om eens fijn op het strand te gaan kijken, leek ons. Nadat we een oliebol waren gaan eten bij mijn ouders (ja, ze zijn er écht al!) stapten we dus op de fiets en reden naar het strand. Eigenlijk hadden we bedacht dat het leuk was om te gaan vliegeren, maar eenmaal aangekomen op het strand bleek het te hard te waaien om Paul's vlieger op te laten. Uiteindelijk hebben we gewoon even lekker gewandeld, gekeken naar de ruwe zee en de spelende honden (buiten het zomerseizoen zijn ook honden van harte welkom op het strand), gespeeld met een plankje dat we vonden.. Heerlijk! Ik herinnerde me weer, hoe fijn ik het toen ik klein was altijd vond om met mijn ouders op het strand te gaan uitwaaien in de herfst en vroege winter. Het leukst vond ik dat, als we een logeerhond hadden. Dan rende en speelde die hond zich helemaal gek en dat vond ik altijd een geweldig gezicht. Jammer, dat wij nu geen mensen in Den Haag meer kennen, die een hond hebben. Anders konden we die een keer lenen, als we gingen uitwaaien..

En dan nog iets dat ik al een paar paar keer heb gezegd: het lijkt me briljant om eens een keer een middagje strand te doen met de diverse webloggers en hun eventuele aanhang. Een strandwandeling in de herfst is ontzéttend leuk (ik persoonlijk vind dat leuker als er 's-zomers gaan liggen bakken) en ik wil mijn mede-webloggers hierbij uitnodigen om een keer een wandeling met mij te maken. Uiteraard sluiten we die wandeling dan af met warme chocomel en zelfgebakken taartjes bij mij thuis! Is het een idee om een datum te prikken ergens in een weekend eind november of begin december? Of stel ik nu rare dingen voor?

Gisteren las ik over KRO's Taboe Top 100. Klaarblijkelijk heeft de KRO een programma bedacht, waarin zij de 100 grootste taboe's van Nederland behandelen en de lijst die zij samenstelden is óók te vinden op de voorgaande url. Vluchtig heb ik 'm doorgekeken, want hoewel ik taboes an sich wel interessant vind, vind ik de door de KRO samengestelde lijst niet al te veel om het lijf hebben. Zo is taboe nr. 95 Seks vóór het huwelijk en hoewel dit in bepaalde kringen vast nog als een taboe geld, schat ik dat dit over heel Nederland gezien nu niet bepaald een taboe is die een plek in een top 100 waardig is. Taboe's die nog wél levensgroot aanwezig zijn, zoals bijvoorbeeld impotentie of vaginisme zijn klaarblijkelijk nog steeds taboe voor de Taboe Top 100 en dan heeft een dergelijke lijst voor mij al helemáál afgedaan. Eén taboe vond ik echter reuze interessant: taboe nr. 79 is George. W. Bush een goede politicus vinden. Reuze interessant, want dat kán helemaal niet

Dat dit een bijzondere stelling is, wist ik al. Maar hóe bijzonder deze stelling precíes is, werd mij gisteravond pas goed duidelijk. Ik ben met Paul en Wim naar de in film-vorm gegoten documantaire An Inconvenient Truth geweest. Dit is een documantaire over de lezingen die Al Gore is gaan geven sinds hij zijn presidentsstrijd verloor van George W. Bush. En ik ben onder de indruk. Heel érg onder de indruk zelfs. Bovendienben ik geschrokken. Want dat de problematiek omtrent het broeikaseffect aanwezig is en aangepakt moest worden, dat wist ik. Maar hoe het er nu allemaal écht voorstaat? Ik had géén idee. Als je ziet, hoe Al Gore bezig is met het probleem en dat afzet tegen de manier, waarop ons aller George hiermee omgaat, blijkt pas goed hoe doodzonde het is dat Al Gore destijds heeft verloren. Doodstil verlieten wij de zaal; wij waren niet de enigen die er stil van waren. Ookal weet ik, dat ik daar weinig over te zeggen heb, zou ik iedereen die dit leest willen vragen om alsjeblíeft deze film te gaan kijken. Bij dit logje is een kortingsbon afgebeeld, waarmee je 25 % korting krijgt op 2 kaartjes. Dat betekent, dat je op de vrijdagavond voor € 6,55 naar deze film kunt gaan, wanneer je deze bon opslaat, uitprint en in de bioscoop laat zien* wanneer je je kaartje(s) aanschaft (en de bioscoop doet níet moeilijk wanneer je met meerdere bonnen komt). Wanneer je geen tijd en/of zin hebt, om naar de bioscoop te gaan, huur dan de DVD, zodra deze uitkomt. Maar écht, ga deze film zien. Met zo veel mogelijk mensen. Want hij is het ÉCHT meer dan waard…

*: Helaas is deze kortingsbon niet in elke bioscoop geldig. De bioscopen die meedoen aan deze actie zijn Pathé Tuchinski en Pathé ArenA (beiden Amsterdam), Pathé Groningen, Pathé Eindhoven, Pathé De Kuip (Rotterdam) en Pathé Buitenhof (Den Haag).

Soms

Is de warmte van mijn bed

En de knusheid van een goed boek

Het enige dat ik wil…

Mijn hoofd bonkt, mijn wangen gloeien. Langzaam loop ik de trappen van ons portiek op, mijn kuiten trekken en trillen van de inspanning. Mijn benen voelen loodzwaar en ik heb het zó warm.. Eindelijk ben ik boven; ik ga ons huis binnen en plof neer op mijn stoel. Ik voel me slap en ontdaan van alle energie die ik in me had. En ik heb dorst. Véél dorst. Mental note to self: geloof NOOIT je nieuwe spinning-lerares wanneer ze zegt, dat ze er een leuke les van zal maken… (Zéker niet wanneer ze er vlak voor vertelde dat ze prof-wielrenners traint.)

Ik ben een beetje sloom van begrip: pas nu 10 in een reaktie op mijn logje van eergisteren over BNN meld, dat er binnenkort hele nieuwe logs komen en iedereen zich opnieuw moet aanmelden, vat ik wat er aan de hand is. Niet alleen waarom BNN nu nog slechter draait als anders, maar ook waarom B.A.R.T. zo druk is met het back-uppen van zijn eigen log, maar zich óók opwerpt als redder in nood voor anderen die graag hun log op PDF-formaat zouden willen opslaan.

Meteen slaat de schrik me ook om het hart: ook ík heb een oud BNN-log, waarvan ik toch wel graag zou zien dat het één en ander bewaard bleef. Lief knipperend met de oogjes heb ik dus toch ook maar een verzoekje bij B.A.R.T. ingediend ter back-up van mijn oude log; er staan immers een aantal dierbare schrijfsels op die ik liever niet kwijt zou willen.

Eerlijk toegegeven: eigenlijk ben ik ook wel erg enthousiast, nu ik merk dat BNN de hele boel gaat omgooien. Niet, dat ik mijn intussen verworven vrijheden nog op zou willen geven, maar ik vind het in elk geval leuk dat er weer mogelijkheden ontstaan voor de mensen die bij BNN loggen. En voor degenen die met hen meelezen, I might add

Soms heb je van die dagen dat je dingen voor elkaar krijgt, die je normaalgesproken niet voor mogelijk had gehouden. Zoals het laten verdwijnen van een tweetal personen in ca. 6 uur tijd. Meneer de Cock (met cee-oo-cee-ka) zou er nog een hele dobber aan hebben. De eerste zaak is de zaak van de verdwenen baas. Ik had van mijn collega (die vanmiddag vrij was i.v.m. het Suikerfeest) begrepen, dat onze baas in de middag langs zou komen om het één en ander te herschikken in ons archief. Hij heeft deze week eigenlijk vakantie, maar het archief ligt al een hele tijd op wat aandacht te wachten en dit leek hem een uitgesproken moment om er even een middagje aan te wijden. In eerste instantie verwachtte ik hem een half uurtje na het vertrek van mijn collega. Toen hij daar toch wel erg laat voor was, ging ik er maar van uit dat hij waarschijnlijk aan het eind van de middag even langs zou komen, om de post te tekenen. Maar hij kwam niet. Tegen de tijd dat ik erachter was dat hij niet meer zou komen was het al te laat om te bellen (bovendien, ik stoor mensen niet graag op hun vrije dag), maar ik vond het wel een beetje vreemd. "Er zal wel iets tussengekomen zijn", luidde mijn conclusie.

Maar het verhaal nam een verassende wending op het moment dat ik nèt het eten opzette toen mijn telefoon ging. Mijn vriendinnetje Francis, die bij ons zou komen eten vanavond, meldde mij waar ze nu stond en wilde graag weten of ze goed ging. "Ja, dat wel, maar…" en toen werd de verbinding verbroken. Helaas, ik kon haar nu niet vertellen dat ze wel goed zat, maar aan de andere kant van de straat moest zijn. Even terugbellen dan maar. Maar nog méér helaas, een vriendelijke dame meldde mij, dat de telefoon die ik probeerde te bereiken uitgeschakeld stond. Toen er na een minuut of vijf nog altijd geen spoor was van onze visite werd het toch wel een vreemd verhaal; toch maar even gaan zoeken dan. Maarja, al lopende kwam ik haar niet tegen en eerlijk is eerlijk: zonder bril op zie ik in de schemer niet voldoende om in voorbij rijdende auto's te kunnen kijken wie erin zit; ook in de verte lopende en fietsende mensen zijn niet meer herkenbaar wanneer ik in bril-loze staat tracht een positive ID te bewerkstelligen. Er zat nog maar één ding op: terug naar huis. Immers, de kans was groot dat de dame in kwestie ondertussen al aan de eettafel zat te grinniken met mijn lief over het feit dat ik als een debiel door de buurt liep te rennen op zoek naar bezoek dat er al was.

Nee dus. Na weer een paar keer bellen (en weer een vriendelijke computer aan de lijn te krijgen) besloot ik nog maar een keer te gaan zoeken, maar nu met bril én fiets. Maar nee.. Ook deze keer bleef ons bezoek waar zij was: buiten mijn gezichtsveld. Toen we uiteindelijk, een half uur later, met z'n tweetjes voor 3 personen vlees, gebakken aardappelen en groente probeerden weg te schranzen, meldde ik Paul de vreemde gebeurtenissen van vandaag: twee verdwijningen, en dan zo kort op elkaar! Paul vroeg, of hij misschien een lijstje in mocht leveren. Voor het geval ik erachter zou komen hóe ik dat gedaan had..

Gelukkig, na het eten ging mijn mobiel en een opgewekte vriendin meldde mij, dat zij ondertussen weer thuis was. Zij had mijn "Ja, dat wel, maar…" in haar hoofd afgemaakt met "het komt nu niet uit!" en heeft, na even te hebben gewacht, de tram en trein terug naar huis gepakt. Slecht moment om een lege batterij te krijgen, zeg maar. Een zucht van verlichting ging door mij heen; wellicht kan ik mensen doen verdwijnen, echt wèg raken ze er niet van. Nu mijn bijzondere gave daarmee weer in een wat gebruikelijker perspectief is komen te staan kan ik met een gerust hart stellen, dat mijn baas zich hoogstwaarschijnlijk ook wel ergens in de buurt ophoudt. Thuis, ofzo. Gelukkig maar, want goochelaars-aspiraties heb ik toch al nooit gehad..

Eigenlijk had ik een logje willen schrijven over een film die ik afgelopen vrijdag heb gezien (Everything is Illuminated), omdat deze film écht iets bijzonders is. Enige tijd geleden, nog op mijn oude weblog, schreef ik al eens over het boek, waarop deze film is gebaseerd. Ik was toen een beetje bang, dat de film het boek geen recht zou doen en raadde iedereen aan het boek nog te lezen voor de film uitkwam. De film ging echter geruisloos aan het grote publiek voorbij en nu ik de film heb gezien, vind ik dat zonde, want de film is echt het aanzien meer dan waard. Prachtig in beeld gebracht, integer en bijzonder trouw aan de sfeer van het boek. Geweldig!

Maarja, zoals blijkt uit de eerste zin van dit logje, gaat mijn log van vandaag niet over deze film (ok, nog één grappig detail dan: ik kwam er zonet pas achter waarom één van de acteurs me zo bekend voorkwam: één van de hoofdpersonen wordt gespeeld door de zanger van de gipsy-punkband Gogol Bordello, mijn klapper van afgelopen Lowlands), maar over BNN. Want tja, bij dit logje wilde ik éigenlijk even een linkje plaatsen naar het logje, dat ik destijds over het boek schreef. Maar dat gaat niet, want BNN ligt eruit. Alwéér. De afgelopen dagen heb ik vaker níet mijn favo mede-bloggers (maar dan bij BNN) kunnen lezen dan wel. En áls ik er dan opkwam, was het een crime om ook daadwerkelijk te reageren (áls het überhaupt al lukte). Ik ben ontzettend blij dat ik er wegben, zogezegd. Nu las ik vandeweek nog ergens bij B.A.R.T., dat BNN bezig is met allerlei veranderingen for the better en dat hoop ik dan maar. Want ík word er eerlijk gezegd doodmoe van zo langzamerhand, en ik log er niet eens.. Dus wat ik even zeggen wilde aan mijn mede-loggers (maar dan bij BNN): ik doe écht verwoedde pogingen met jullie mee te lezen, maar het lukt me gewoon niet! Sorry!

(P.S.: Maar de tip voor de film blijft dus overeind; Everything is Illuminated is écht een topper!!)

Het is nu oktober en oktober staat in het teken van de vreselijke ziekte borstkanker. Dankzij vele initiatieven, slimme 'marketing' en goede voorlichting is het de stichting Pink Ribbon gelukt om veel aandacht te krijgen voor de strijd die zij voert. En terecht! Maar tegelijk met deze Pink Ribbon-actie komt bij mij ook iets anders op: mijn haat-liefdeverhouding met goede doelen. Want wat ben ik blij, dat ze er zijn.. Maar wat maken ze het me soms moeilijk. Er zijn zó veel goede doelen, die ik graag zou willen steunen.. Maar dat gaat gewoonweg niet.

Ik doneer maandelijks een bedrag aan vier goede doelen (Greenpeace, Sea Shepherd, de Dierenbescherming en Save the Children), geef aan collectes van diverse stichtingen, koop straatkranten, maak soms geld over aan de dierenambulance, de hartstichting en de KWF. Ik teken me gek aan petities en stuur bijna dagelijks voorgetypte mailtjes naar diverse belangrijke mensen die ècht een verschil zouden kunnen maken, áls ze toch maar gehoor gaven aan de oproep in deze e-mail. Mijn lief geeft maandelijks nog aan de Novib, ik wil (nadat ik mijn examen gehaald heb, mócht dat ooit nog lukken) misschien gaan helpen als vertaler voor de nederlandse Sea Shepherd-website en ik overweeg een kat te adopteren bij de Stichting FIV-FeLV. En daar heb je het dus al.. Er zijn altijd méér goede doelen, die mijn tijd en/of geld nodig hebben, om iets te kunnen bereiken op het gebied waar zij bezig zijn. Er zijn altijd weer misstanden, die rechtgezet moeten worden, mensen in rampgebieden die het niet redden zonder hulp, onderzoeken naar vreselijke ziekten die gedaan moeten worden, dieren die een beter leven verdienen. En daar sta je dan, als je gezegend bent met een flink inlevingsvermogen; het is me gewoon teveel! Ik zou graag.. Maar ik kan niet. Dus daar gaan we weer. Oktober, de maand dat borstkanker in de schijnwerpers staat. Oktober, de maand dat ik goede doelen weer eens beu ben.

(En toch.. Die arme zieke katjes *Zucht*…)

Paul had vanavond een team-uitje. Toen ik hem in mijn pauze belde om te vragen of hij vlooiendruppels wilde kopen voor onze lieve poezels, vroeg ik hem en passant hoe laat hij ongeveer thuis dacht te zijn.

"Nou," zei hij, "ik was niet van plan om er nachtwerk van te maken, want ik moet morgen gewoon werken. Ik denk rond een uur of 11." "Kijk maar, ik zie het wel." Zei ik nog.

Vanavond, om twéé minuten over elf, werd ik opgeschrikt uit mijn computerspelletje door de sleutel, die in het slot gestoken werd. Zou hij dan toch…?

…..

 (P.S.: Paul is het NIET eens met dit logje :-P)