Ik zit er even goed doorheen. De laatste keer dat ik echt een uitrust-vakantie had was tussen kerst en oud en nieuw van afgelopen jaar. En de tussenliggende periode was weer veelbewogen: twee keer examen gedaan, een feest voor mijn ouders georganiseerd, een huis gekocht, opgeknapt en verhuisd. Daarom is het dus maar goed dat ik de komende vier weken eens flink mijn hart op kan halen: ik heb vakantie! Na een fikse en niet geheel geslaagde eindsprint op mijn werk (de klanten besloten en masse op kantoor langs te komen of te bellen met ingewikkelde en tijdrovende zaken terwijl ik zo mooi had zitten plannen hoe ik vandaag op bedreven wijze al die loose ends kon afwerken) kwam ik nog na-stressend en chaotisch thuis. En mijn vakantie begon meteen al goed: er was een pakje bezorgd. Van de computerspelltjes-winkel, waar ik een kadobon van een fiks bedrag mocht besteden. Twee nieuwe computerspelletjes en een wi-fi-connector-dingie, dat het voor mij mogelijk maakt om computerspelletjes te spelen over het internet (dan kan mijn popje uit Animal Crossing gezellig op visite bij mijn vriendje Jan, die zo'n 200 km. van mij vandaan woont) is de buit. Yay! Komt prima uit, want we zijn van plan om pas donderdagmiddag op z'n vroegst te vertrekken.
Helaas heb ik vóórdat ik wegga ook nog wat anders te doen: ik moet studeren, want op 11 oktober heb ik weer examen. Dat wordt dus leren voor ik wegga, maar ook de vrije dagen die mij nog resten als ik weer terug ben. Ik ben vastbesloten van die dagen gebruik te gaan maken, maar het valt me wel vreselijk zwaar. Als ik had gekund, zou ik dit examen hebben overgeslagen.. Maarja, nog maar een paar examens en dan houdt de gehele opleiding op te bestaan, dus het is doorbijten of opgeven, voor altijd. Als ik nu opgeef zal ik nooit meer een kans krijgen om het te halen. Moet ik helemaal opnieuw beginnen, als ik mijn competenties wil behalen. Dus er zit maar één ding op: de kiezen op elkaar. Maar ik heb er tot nu toe vaker om gehuild als voor geleerd, sinds mijn laatste examen-uitslag. Mijn vakantie valt onder een schaduw, ik heb lood in mijn schoenen en een steeds harder wordend stemmetje van binnen, dat om opgeven smeekt. Maar ik wil het niet horen. Ik ga door. En nu, deze vakantie, ga ik mijn batterijtje even flink opladen.. En duimen dat dat helpt.
"Dat móet echt hoor!" zegt hij. Ik kijk omhoog, naar de pretoogjes die boven zijn mondkapje fonkelen. "Maar ik flosste ook écht heel secuur hoor, altijd!" zeg ik tegen hem. "Oh? En toen?" vraagt hij, terwijl ik me voorstel dat zijn mondkapje een kléin beetje op en neer beweegt, net als bij Optimus Prime*, als die praatte. "Nou.. Toen niet meer.." zeg ik maar, omdat ik niet durf toe te geven dat dat flossen al bijna vier jaar niet meer secuur gebeurt.. Sinds ik weer een vriendje heb dus eigenlijk. Want tja, dat staat zo raar, als je nieuwe Grote Liefde een beetje op jou moet wachten, omdat je nog even een draadje tussen je tanden door staat te raggen. Vond ik toen. Maar mijn tandarts heeft daar de afgelopen 3 jaar niets van gezien en bemerkt dus nu pas dat de klad erin is gekomen, omdat mijn gebit (of eigenlijk: mijn tandvlees) in verval begint te raken. En die fabel hou ik graag in ere, want anders moet ik eerlijk bekennen dat ik een vorige keer zijn compliment "Wat floss jij netjes!" met een vriendelijk knikje heb aangenomen terwijl ik al anderhalf jaar geen flossdraad meer had aangeraakt.
Toen ik laatst op een Lowlands-forum aan het browsen was kwam ik iemand tegen, die een 360 graden-foto van Lowlands heeft gemaakt. Dat is leuk voor Lowlanders, maar ik dènk ook voor niet-Lowlanders, omdat je zo een veel betere indruk van het terrein krijgt als met 'gewone' foto's. Vriendelijk genoeg vond de maker, JPLC, het geen probleem wanneer ik het op mijn weblog zou zetten, dus bij deze: 
Het zal de meeste mensen niet zijn ontgaan: Steve Irwin is overleden. Al sinds vele jaren is hij de held van mij én mijn vriendengroep, vanwege zijn geweldige uitspraken en zijn bij-het-idiote-af-zijnde manier om met de meest gevaarlijke dieren om te gaan. Eigenlijk was die vent gewoon gestoord:
Vandaag mochten we op kraambezoek bij onze vrienden Ivo en Mirjam. Om hen te verassen heb ik gisteravond een taart met badeendjes gemaakt (in de babykamer stonder er namelijk een aantal, dus dat leek me een leuk onderwerp), die vandaag érg in de smaak is gevallen. Julian mochten wij ook even bewonderen (wat een lief/mooi/schattig kindje! Hij was nèt even wakker toen wij mochten kijken!) en we hebben ook even een beetje bij kunnen kletsen met mama en papa. Ivo's ouders waren er ook (die hadden wij, ondanks de jarenlange vriendschap met Ivo, nog nooit gezien) en dat was heel gezellig. De overige taart-foto's:
Vandaag precies een jaar geleden schreef ik mijn