RSS
FlickrVerlaat vakantielog deel I: Een greep uit onze foto’s
30 Sep 2006 5 Comments
Helaas, een logje dat wat later is als beloofd, maar het uitzoeken van de foto’s had meer voeten in de aarde als verwacht en ons huis schrééuwde om een poetsbeurt. Omdat ik een dagje niet heb gelogd zal ik van het geplande drieluik een tweeluik maken, dus hierbij deel I: Een greep uit onze vakantiefoto’s en Deel II: Tux en Pablo waren óók op reis geïntregreerd tot één logje!
Ons eerste tussenstop bleek een camping vlakbij Koblenz in Duitsland te zijn. De bedoeling was geweest om de ca. 600 km. tot vlakbij de Zwitserse grens de eerste dag af te leggen en de dag erna naar het Komo-meer door te rijden (of, indien het er erg mooi zou zijn, een overnachting in Zwitserland te doen), maar na een kilometer of 450 bedacht ik me tot mijn grote schrik dat ik mijn kentekenpapieren en de groene kaart van mijn auto niet bij me had! Nadat Paul mijn moeder had gebeld met het verzoek de autopapieren bij ons thuis op te halen maar vlug een camping opgezocht. De weg op in het buitenland zonder dat ene kleine mapje leek ons niet zo’n goed plan. We streken neer op een camping in het kleine plaatsje Bad Ems en verbleven daar de 3 dagen die de TNT nodig had om mijn moeder’s enveloppe op de camping te bezorgen. Een dagje Koblenz doen bleek een welkome afleiding: wat een leuke plaats!
Pablo bekijkt de prachtige omgeving van onze eerste camping
Tux wilde graag op de foto met een meneer van wie ik niet meer weet wie het was
Op een klein pleintje in Koblenz zagen we deze bijzondere fontein: het is een bootje met roeiende mannen, met in het midden een aantal wijnvaten met daarop allerlei lagen met huizen, ruiters, brandende dorpen, ridders enzovoorts. Elke laag had weer een eigen onderwerp!
We zaten óók vlakbij het plaatsje Nassau, waar ook een burcht stond. Nieuwsgierig gingen wij kijken.. En jawel, dit was de burcht waar de stamboom van de Oranje’s ooit begon!
De laatste avond van ons verblijf in Bad Ems begon het te onweren en ontzettend te regenen; totdat we Zwitserland inreden 2 dagen later hield het niet meer op. Onze laatste overnachting in Duitsland, aan het einde van het Zwarte Woud, was dan ook bijzonder modderig. Tot twee keer toe in twee dagen pakten we onze tent letterlijk druipend van het water in een vuilniszak. Na deze laatste overnachting reden we op dinsdag Zwitserland in, waar het landschap al gauw begon te veranderen. Tijdens een tussenstop bij een prachtig blauw meer omgeven door bergen keken we onze ogen uit; ook Tux en Pablo hadden het er prima naar de zin. Vlak na deze tussenstop reden we de beruchte Gotthard-tunnel in, waarna we de meest bizarre omschakeling meemaakten die we ooit zagen: we reden de Gotthard-tunnel in met bewolkt, regenachtig weer en typisch Zwitserse berg-tafrelen precíes zoals je je Zwitserland zou voorstellen; groene velden, bergen, pittoreske plaatsjes gebouwd in dalen met schattige kerkjes op het hoogste punt, bergen en prachtige blauwe meren (het Zwitserleven-gevoel, zeg maar) om vervolgens 17 km. verder een tunnel uit te rijden en in een compleet andere wereld terecht te komen! Loeiwarm, tropisch weer, palmbomen all over the place, mediterraan uitziende huizen, dorpen die niet in het dál, maar tegen de bergen op waren gebouwd en kleine, steile kronkelweggetjes. We voelden ons alsof we in een aflevering van Star Trek waren beland en door een time-warptunnel waren gereden met onze ‘space-mobiel’..
Tux en Pablo wilden op de foto tijdens onze tussenstop (let op het weer!)
Het eerste uitzicht ná de tunnel
Na nógmaals de Zwitserse grens te zijn gepasseerd streken we na een lange, véél te smalle en behoorlijk steile kronkelweg neer bij het Komo-meer, waar we op ons gemak konden wennen aan het weer en bovendien een uitzicht hadden om van te smullen:
We hadden een heerlijk rustig plekje pal naast het meer
De volgende dag waren we in grote twijfel: hier blijven en genieten van al het moois dat het Komo-meer te bieden had (we vonden het er zó fijn..), of doorrijden naar ons éigenlijke doel: Florence? We hadden veel tijd verloren met de heenreis en het in- en uitpakken van onze spullen begon de keel uit te hangen. Uiteindelijk, na veel gepraat en geblader in de reisgidsen tóch besloten om door te gaan, omdat we té vlakbij Florence waren om het niet te proberen. Wel besloten we om ons eerste plan (een paar dagen bij Florence blijven en dan verkassen naar Siena, de tweede grote plaats in Toscane) in te korten en meteen een camping bij Siena te zoeken. Florence is vanaf Siena ca. 50 km. rijden en dat leek ons goed te doen voor uitstapjes.
Wat er volgde? In eerste instantie: SPIJT!! De eerste camping die we hadden uitgezocht lag vreselijk afgelegen op een berg, waarnaar een vreselijk kiezelpad je steil de berg op voerde (echt een weggetje van de categorie your worst nightmare) om er vervolgens achter te komen dat de camping gesloten was! Vermoeid van het bizarre Italiaanse verkeer op de superstrada (volgens mij hebben veel Italianen een ontzettende deathwish, God wat rijden die lui hard en gevaarlijk!) en keken we nog eens in onze campinggids: we hadden ons verkeken op de datum dat de camping zou sluiten. Shit! Een kleine rustpauze ingelast om bij te komen en een andere camping uit te zoeken, waarbij we uiteindelijk besloten de camping die ín de stad Siena lag op te gaan zoeken. Na 3 x de datum te hebben gecontroleerd (“er stond toch wel écht dat ‘ie tot in November op was, hè??”) gingen we op pad. De weg erheen (ongelofelijk hoe snel Italianen een weg ‘snelweg’ noemen) leidde door de bergen en was vreselijk vermoeiend en toen we aankwamen zonk ons de moed in de schoenen: de camping was dicht! Er stond slechts een bord op de oprijlaan voor een duitse meneer en mevrouw met de mededeling dat ze op die-en-die datum terug moesten komen om te betalen. Verder niets! Wanhopig keken we elkaar aan: het was al rond zessen en om kwart over zeven zou de zon ondergaan.
Zenuwachtig zochten we een derde camping uit: eentje tussen Siena en Florence in. Helaas, weer terug naar waar we vandaan kwamen: diezelfde snelweg, maar dan weer terug. Toen Paul ergens op de snelweg ook nog verschrikt riep, dat hij niet goed had opgelet en dat we de afslag hadden gemist had ik het écht even niet meer. Ik brulde, dat we de eerstvolgende afslag het eerste hotel in zouden gaan en morgen weer terug naar het Komo-meer gingen. Wat had ík een spijt van ons vertrek! Paul wist me gerust te stellen dat die laatste camping ongeveer in het midden tussen de gemiste afslag en de volgende lag, dus dat er niet veel was verloren en wist me er uiteindelijk van te overtuigen deze éne camping nog te proberen. Als de dood dat ook deze dicht zou zijn en aan het eind van ons latijn reden we in de schemering het weggetje van de camping in.. En hij was open! Wat een opluchting! Nadat we ons plekje hadden uitgezocht (deze camping lag ook halverwege een berg/heuvel en het uitzicht vanaf ons plekje was zó mooi, dat we ons zélfs weer wat getroost voelden) zetten we in record-tijd de tent op (in letterlijk 5 minuten stond ‘ie).. Waarna ik merkte dat ik al meteen compleet lekgeprikt was door muggen. Diezelfde beten zouden me nog flink in de weg gaan zitten (ik ben allergisch voor muggebeten), maar gelukkig verkopen ook Italiaanse apotheken Zyrtec. Ondanks alles was het gelukt. We waren aangeland bij ons einddoel.
Het uitzicht vanaf ons plaatsje
Ook het dorpje (Barbarino Val d’Elsa) waar we bleken te zijn aangeland was prachtig
Na een welverdiende dag compléte rust stapten we op de bus voor onze eerste dag in Florence. War een prachtige stad! We zagen zó veel moois, dat ik nauwelijks kan omschrijven hoeveel we genoten hebben. Ook het weer was nog steeds uitzonderlijk: iedereen liep er op slippers en in korte broeken of rokjes! We zagen de Duomo van binnen en van buiten (ik heb er nog een kaarsje ontstoken voor mijn oma), de Battistero die bij de Duomo hoort (dit was voor mij echt het meest ontzagwekkende dat ik in Florence heb gezien: de deuren en de plafonds waren van puur goud gemaakt en voorzien van de meest waanzinnige afbeeldingen!!), het museum waar DE David van Michelangelo staat (buiten de werken van Michelangelo die er te zien waren vonden we het er een beetje tegenvallen; bovendien mocht er niet worden gefotografeerd :-(), een plein vol standbeelden (waaronder een prachtig beeld van Persus’ overwinning op Medusa), prachtige pleinen en bouwwerken, grappige kleine marktjes.. En uiteraard aten we er ons eerste, sublieme Italiaanse IJsje!
De Duomo (kathedraal/dom)
De deuren van de Battistero (Doopkerk)
Het plafond van de Battistero
Ook Pablo was onder de indruk
Tux en de bouwer/ontwerper van de Duomo
Mijn favorieten van het plein vol beelden
Hierna trokken we een dag uit om Siena en Monteriggioni te bezoeken. Monteriggioni was een piepklein dorpje omgeven met stadsmuren en uitkijktorentjes (inwonersaantal: 81), waar niet alleen de pracht van Toscane maar ook het dikke vette toerisme hoogtij vierde. Op zich niet erg (alsof Florence daarvan gevrijwaard is), maar in zo’n miniscuul plaatsje valt dat vreselijk op. Al snel reden we dus door naar ons hoofddoel van die dag: Siena. En ook hier genoten we weer met volle teugen: wat een prachtplaats! Helaas was het zondag en bleek de Hello Kitty-winkel die we er tegenkwamen dicht (arme Annibal :-(), maar er waren gelukkig genoeg andere geweldige dingen om te zien. Zo heeft ook Siena een Duomo en een Battistero, welke we uiteraard beiden hebben bekeken. Omdat de Duomo in een andere periode is gebouwd was deze Duomo véél uitbundiger van binnen als die in Florence (eerlijkheid gebied mij te zeggen, dat als je moet kiezen, je beter die van Siena in kunt gaan) en we keken er ons ogen weer uit. Er was ook een museum in/langs de Duomo, waar je na het beklimmen van vele trappen op een geweldig uitzicht op Siena werd getrakteerd. We sloten de avond af in een piepklein restaurantje dat geniale vleesgerechten voor een habbekrats serveerde en kwamen op weg naar de auto zélfs nog een internet-café tegen 
De Duomo van Siena was versierd op manieren die je stoutste dromen overtreffen
En ze hadden er een prachtige verzameling boeken
Siena van boven
De eigenaar van dit tuintje had vást iets anders in gedachten toen hij zijn kerstboom met kluit plantte…
Na Siena volgde nog een tweede bezoek aan Florence, waar de het museum der geschiedenis van de wetenschap bezochten, een gigantisch plein zagen waar standbeelden van de groten der aarde uit vervlogen tijden ons herinnerden aan genieën (zo zagen we er Michelangelo, Leonardo da Vinci, Galileo Galilei, Dante, en Macciavelli) en gingen we terug naar het plein met de vele beelden omdat er daar een replica van David stond (we moesten immers wát fotograferen hè? ;-)). Ook ons tweede (óók al sublieme) ijsje werd een feit.
Op ons laatste dagje in Toscane bezochten we nog de ‘stad der torens‘ San Gimignano, waar we ons laatste ijsje van de vakantie aten en gewoonweg genoten van alle uitzichten en plekjes die zo’n plaatsje te bieden hebben.
Op de terugweg naar huis reden we wederom door Zwitserland en nét toen we ons afvroegen, of we dit keer wéér zo’n bizarre ervaring zouden hebben met de Gotthard-tunnel kwamen we erachter, dat deze was afgesloten. En wanneer je niet dóór de berg kan.. Moet je eroverheen. Met spectaculaire uitzichten als afsluiter van een niet geheel vlekkeloze, maar oh zo heerlijke vakantie!
De Gotthard-pas in al haar glorie
En tot slot: Mijn held van de vakantie! Hulde aan mijn auto!
And now the moment you've all been waiting for (I hope): ik ben er weer! Na 2 dagen rijden door 5 verschillende landen mag ik jullie gaan vervelen met foto's, verhalen en belevenissen uit den vreemde. Maar ook met wat ik de afgelopen weken gemist heb: 
4 broeken check (nog één broek in droger)
Vandaag, toen we terugkwamen van ons bezoekje aan de buren, zei ik tegen Paul "Het is net alsof ik weer een beetje een opa en een oma heb."
Katjes. Er liggen katjes tegen mij aan te slapen. Ik droom weer verder, zweef nog even weg, naar die schemerwereld tussen slapen en wakker zijn. Ben me er vaag van bewust dat de zon schijnt. Ik hoor kerkklokken luiden in de verte, op straat hoor ik spelende kinderen.
Soms heb je van die dingetjes, die je dag maken. Een briefje in de bus van de buren, waarin ze je uitnodigen om op de koffie te komen*. Een lief berichtje op 
Ik zit er even goed doorheen. De laatste keer dat ik echt een uitrust-vakantie had was tussen kerst en oud en nieuw van afgelopen jaar. En de tussenliggende periode was weer veelbewogen: twee keer examen gedaan, een feest voor mijn ouders georganiseerd, een huis gekocht, opgeknapt en verhuisd. Daarom is het dus maar goed dat ik de komende vier weken eens flink mijn hart op kan halen: ik heb vakantie! Na een fikse en niet geheel geslaagde eindsprint op mijn werk (de klanten besloten en masse op kantoor langs te komen of te bellen met ingewikkelde en tijdrovende zaken terwijl ik zo mooi had zitten plannen hoe ik vandaag op bedreven wijze al die loose ends kon afwerken) kwam ik nog na-stressend en chaotisch thuis. En mijn vakantie begon meteen al goed: er was een pakje bezorgd. Van de computerspelltjes-winkel, waar ik een kadobon van een fiks bedrag mocht besteden. Twee nieuwe computerspelletjes en een wi-fi-connector-dingie, dat het voor mij mogelijk maakt om computerspelletjes te spelen over het internet (dan kan mijn popje uit