En dan, als je ál je spullen hebt ingepakt voor ‘the big day’, als je alles hebt uitgezocht en verzameld, als je álle was hebt weggewassen, als je zelfs je kleren voor donderdag al hebt klaargelegd en je écht alleen nog maar een jas, je gympen en je überfoute, megastoere fluorescerend rose cowboyhoed hoeft in te pakken, rijst natuurlijk DE grote vraag:
Maar wat moet ik vandaag dan in Godsnaam aan??
Gelukkig hebben we dan altijd nog…. Het wasrek met nog niet zo droge was :-.
Donderdagavond vertrekken wij naar Lowlands en deze dag komt razendsnel dichterbij. Omdat wij normaalgesproken altijd veel eerder onze kaartjes kopen (of op z’n minst al weten dat wij erheen zullen gaan) ben ik gewend dat ik er héél lang naar uitkijk, maar deze keer hebben we onze kaartjes nauwelijks binnen of het is al zo ver. Naarmate de dag dat wij zullen vertrekken nadert vult mijn hoofd zich steeds meer met Lowlands-gedachten. Over vorige keren, over mijn eerste Lowlands, over wat we niet moeten vergeten en al deze dingen meer.
Mijn eerste Lowlands maakte ik, ondanks het feit dat ik al sinds mijn 15e aan mijn ouders’ hoofd zeurde dat ik erheen wilde, voor het eerst mee toen ik 21 was. Eerst vonden mijn ouders mij te jong om te gaan, toen ik eenmaal mócht gaan koos ik uiteindelijk voor Pinkpop om een vriendin van mij uit de brand te helpen. Zij had al een kaartje voor Pinkpop maar kreeg ruzie met degene met wie zij eigenlijk zou gaan (hetgeen er uiteindelijk in resulteerde dat zij alsnog een hele pinkpop optrok met die persoon en ik me vooral amuseerde met wat mensen die ik onderweg naar Pinkpop had ontmoet). De eerste jaren na deze Pinkpop vond ik festivals wat minder interessant omdat ik Pinkpop niet extreem geweldig had gevonden.
Nadat ik op mezelf was gaan wonen ging het echter toch weer kriebelen en ik kocht uiteindelijk toch een kaartje voor Lowlands. Samen met mijn vriendin Mémé ging ik op pad (waarbij we uiteraard dé standaard beginnersfout maakten: onze spullen vervoeren in weekendtassen, hetgeen ultiem onhandig is in de rij om het kampeerterrein op te komen en lastig sjouwen, want het is nogal een eind lopen vanaf de parkeerplaats naar de ingang en vanaf de ingang naar de camping).. En eenmaal aanwezig kwam ik er al snel achter: Lowlands is wel 1000 x leuker dan Pinkpop (sowieso al niet mijn eigen keuze)! Het begon trouwens al goed bij het opzetten van de tent: één of andere rare gast met oranje haar die ik nog nooit had gezien, maar die wel bij ons groepje hoorde, begon een extreem vaag gesprek met ons en bleef maar zeggen dat hij ons zou helpen met het opzetten van onze tent, terwijl hij in feite niets anders deed dan ons afleiden van deze zware taak (anderhalf jaar later, toen mijn toenmalige relatie was stukgelopen, bleek die rare gozer nog steeds in mijn vriendenkring rond te hangen en bleek hij éigenlijk toch wel heel aardig te zijn.. Over anderhalve maand woon ik alweer twee jaar met hem samen ;)).
Sinds deze eerste keer ben ik slechts één jaar niet geweest: het jaar dat het zo extreem slecht met mij en mijn financiële situatie ging. Dit is ondertussen mijn vijfde Lowlands en MAN, wat heb ik er zin in! Vanavond, terwijl we onze tas inpakken, komen er nog veel meer herinneringen naar boven. Van in de rij staan, wachtend tot je je polsbandje hebt en naar het kampeerterrein kan lopen. Van je tent opzetten in het donker. Van de ultiem rare gesprekken met vrienden die vaak in de loop van zo’n festival ontstaan onder invloed van enig bier, vermoeidheid, een overload aan geweldige muziek en totale vrijheid om te doen waar je zin in hebt (gesprekken als “Als jij een meubel bij Ikea zou zijn, wat was je dan?” en het ráárste Lowlands-gesprek ooit: “Heb jij misschien een puntenslijper?” “Oh, ja! Toevallig wel!”). Herinneringen aan ontelbaar veel leuke acts die ik in de afgelopen vier jaar al heb mogen aanschouwen. Herinneringen aan drie hele dagen van ’s-morgensvroeg tot diep in de nacht buiten leven. En daarna herinneringen aan wakker worden op maandagochtend, omdat de security aan je tent staat te trekken met de mededeling dat je over een half uur van de camping af moet zijn. En aan de vermoeidheid die volgt op een lang weekend Lowlands, die nauwelijks uit te leggen is aan iemand die dit nooit heeft meegemaakt. Maar bovenal: herinneringen aan feest, feest en nog eens feest!
Na vanavond, als we onze tas hebben ingepakt, moet ik nog één avondje sporten en dan mág ik: één lang weekend alléén maar feest!
Met een zware kattenbak kun je niet goed mikken. Wanneer je die zware kattenbak op z’n plek wil manouvreren kan het zijn dat je één van de flessen wijn, die bij gebrek aan een betere plek altijd náást de kattenbak op de grond staan, omgooit. Bij het omgooien van die fles wijn is de kans aanwezig dat die fles breekt, wanneer deze de plavuizen raakt. Wanneer de fles breekt, is het mogelijk dat deze ook echt versplintert. Als de fles versplintert heb je een probleem. Vooral wanneer de inhoud van die fles wijn zich binnen een mum van tijd onder de koelkast en de vriezer weet te manouvreren.
Hmpf. Heb ík weer.
Sinds gisteren is mijn lief weer terug. Vol verhalen, vol vrolijkheid, vol zand. Moe, maar voldaan. We hebben bijgekletst tot hij zijn ogen écht niet meer open kon houden; ik heb hem laten slapen tot het écht teveel werd voor één keer. Ik vind het geweldig dat hij het zo vreselijk naar zijn zin heeft gehad, maar ik ben toch ook wel blij dat ik nu weer tegen hem aan kan kruipen in bed of hem kan vertellen over de dingen die mij bezighouden. Grappig genoeg ben ik in die ene week ook zijn aanwezigheid een beetje ontwend: ineens verplaatsen er weer spullen in huis zonder dat ik daar invloed op heb en toen ik gisteravond wilde gaan slapen (Paul was toen allang aangekomen op Station Dromeland) dacht ik even verbaasd “Wat maakt hij veel herrie!” terwijl hij overduidelijk niet aan het snurken was. Klaarblijkelijk is het geluid van iemands ademhaling naast je na een week ook al herrie genoeg om niet van te kunnen slapen.
Toen wij vandaag uiteindelijk ons bed uit kwamen gerold (Paul heeft dikaan klokkie rond geslapen; ik ben een heel stuk opgeschoten in mijn Nintendo-spelletje) hadden wij een belangrijke taak te volbrengen: De Tent moest uitgepakt en nagecheckt. Het zou zo lullig zijn wanneer we er pas op donderdagavond op Lowlands, wanneer er écht geen mogelijkheid meer is ‘m te vervangen, achter zouden komen dat ‘ie beschimmeld, lek of anderszins stuk is.. Met tent en toch wel enigzins de zenuwen (“Weet je zéker dat we ‘m vorig jaar dróóg hadden ingepakt?” “Dat wist jíj toch?” “Nee hoor, dat zei jíj vorig jaar..” “… Echt?”) zijn we dus op mijn ouders aangegaan, om er daar in de achtertuin achter te komen dat de tént in elk geval dik in orde is. Hij rook een beetje muffig en er zat nog een hele laag Canada op (althans, het knalgele stuifmeel van Canadese bossen), maar verder: niets aan de hand. Opgelucht op naar Lowlands dus.. Nog maar vier dagen!!
************
Terwijl ik een leuk plaatje voor bij dit logje probeerde te verzinnen bedacht ik me, dat het natuurlijk het leukst is om een foto van onze eigenste tent ernaast te plakken. Komt goed uit, want tussen de vakantiefoto’s van vorig jaar zit een hele mooie. Maarja, die éne hele mooie foto van onze tent staat natuurlijk tussen oneindig veel andere.. En ineens ben ik weer terug, in Canada. Met heimwee kijk ik de foto’s door en verlies mezelf even in mijn foto-map. Wat wil ik dáár graag nog eens heen.. Helaas zat dat er natuurlijk ontzéttend niet in, dit jaar. Maar misschien 2007.. Dromen moet je altijd houden, toch? 
Oh, en op de bovenste foto zie je ons kampeerplekje, onze tent en onze huurauto in Algonquin Park, een gigantisch natuurpark in Ontario; het park ligt ca. 3 uur rijden van Toronto. Een paar van de overige foto’s móet ik nu gewoon óók even laten zien, ze zijn gewoon té mooi om het bij die ene te laten:
(De Niagara Falls, gefotografeerd vanaf onze tafel in een restaurant, dat in een toren van ca. 300 meter hoog gesitueerd is)
(Ik, op Lookout Mountain in Algonquin Park, bij zonsondergang)
(Het uitzicht vanaf ons kampeerplekje in Algonquin Park)
Vandaag, terwijl ik in mijn pauze naar buiten liep en merkte dat het zó zachtjes motregende dat het voelde alsof er geen regen maar sterrenstofjes op mijn huid landden, moest ik ineens denken aan een versje, dat door een tante van mij in mijn poëzie-album was geschreven. Tot mijn eigen verbazing wist ik ‘m nog helemaal uit mijn hoofd:
Wees bevriend met kleine dingen
Met een bloemetje dat bloeit,
Met vogeltjes die zingen,
Met een vlindertje dat stoeit,
Met zilveren regendrupjes
En de gouden zonneschijn
Wees bevriend met deze dingen
En je zal gelukkig zijn.
En ik dacht terug aan een tijd waarin mijn wereld vol wonderen was, het leven ongecompliceerd en zelfs boodschappen doen met mama een fantastisch avontuur. Ik dacht terug aan een tijd waarin ik speelde, zo veel als ik kon.
Nu ben ik ouder. Maar ik speel nog steeds. Niet meer zo veel als vroeger en ook minder vol overgave, maar er is één ding dat ik me altijd heb voorgenomen: ik zal altijd blijven spelen. En vandaag werd ik betoverd door het sterrenstof van prachtige elfen, dat alléén voor mij op de wereld neerdwarrelde..
Ergens ligt een magische grens. Het is geen tastbare grens; het is een grens in de tijd. Of, beter gezegd, een grens in míjn tijd. De grens is heel duidelijk en standvastig. Die grens ligt tussen de derde en de vierde dag van mijn maandelijkse ongemak. Die grens was vannacht en dat was duidelijk te merken. Gisteren ben ik de hele dag uit mijn doen geweest: pijn in mijn rug en buik, huilerig, geïrriteerd.. Vandaag had ik nergens last van. Ik ben wel vroeg opgestaan, dus mijn vroeg-naar-bed-plannen zijn heden in een vergevorderd stadium van éindelijk eens uitgevoerd gaan worden beland, maar verder: no problemo. Sterker nog: ik had een prima dagje! De afspraak bij de dermatoloog van vanochtend (ik wil een moedervlek laten weghalen) bleek alleen een intake te zijn (de hechtingen zijn daardoor nog even twee weekjes uitgesteld; géén gewonde Annibal @ Lowlands dus), mijn super- duper überhippe nieuwe badjas kon ik vandaag ophalen bij het postkantoor (zie het plaatje en de website waar ik ‘m vandaan heb; dank u wel voor dit geweldige verjaardagskado mama en papa!) en snotteren omdat ik geen Paul heb om tegenaan te praten? Haha, that’s so last tuesday!
Eigenlijk was de enige ‘smet’ op mijn dag, dat de computerspelletjes-winkel waar ik mijn kadobon mag inwisselen als sinds ik de bon eergisteren heb ontvangen uit de lucht is. Ik hoop nog tijdig te kunnen bestellen, zodat ik de spelletjes binnen heb voor we met vakantie gaan. Maar ach, dat zien we vanzelf wel.
En nu? Nu is er nog één ding dat ik moet doen: dit logje afronden en mijn bedje opzoeken. Want slapen is goed voor moeie Annibals. En dat is dus precíes wat ik ga doen…
Uiteindelijk, toen ik gisteravond op de fiets terug naar huis stapte, was ik toch wel erg blij dat ik gegaan was. Het was ontzettend gezellig en de film (het moge duidelijk zijn welke we gezien hebben) was geweldig! Zoals de meeste van jullie waarschijnlijk al wel doorhebben ben ik een sucker voor comic-verfilmingen, om ze vervolgens af te zeiken ‘omdat ze de herinnering die ik aan de comics heb geen recht doen’ (in de meeste gevallen dan). Deze film was anders. Niet omdat de fílm nu vanuit een dramatisch verschillend oogpunt was gemaakt, maar omdat ik simpelweg nooit interesse heb gehad in de Superman-comics. Toen later de serie op de buis kwam heb ik nog wel een poging gewaagd, maar ik vond er geen ruk aan. Loïs Lane was een jammerend hoopje ellende dat bij het eerste uitzicht op een probleem haar armpjes omhoog stak als een klein kindje dat vraagt opgetild te worden en met smekende oogjes om Superman riep (onderwijl hulpeloze-vrouwen-gilletjes slakend) en Superman was echt een nerd eersteklas (nee, dan heb ik het niet over Clark, die een beetje nerderig hóórt te zijn, maar over Superman).
Een soortgelijk iets had ik me ook bij de film voorgesteld en dat was dan ook de reden dat ik me eigenlijk bij het zien van de trailer een paar maanden terug al voor had genomen dat ik er niet naartoe zou gaan. Zonde van mijn geld, dacht ik. Maarja, toen wij gisteravond min of meer op een gunstige begintijd een film uit moesten zoeken bleken we keus te hebben tussen Superman en Pirates of the Caribbean II.. En sinds ik toch nét even wat meer afkeer heb van het betalen voor een sequel dan van Superman werd het tóch maar de laatste. Achteraf ben ik blij met dit toeval: dit is een film die je niet wil missen! Of het nu komt doordat ik niets te zeiken heb omdat ik de comics niet heb gelezen of dat ik gewoon érg lage verwachtingen had weet ik niet (of, woah, stèl je voor, misschien was de film gewoon wel ècht goed!), maar ik kan me echt nauwelijks minpunten bedenken. Soms moet ook ík me over mijn vooroordelen heenzetten, blijkt maar weer. De film is spannend, houdt over het algemeen de vaart erin, laat je binnen een mum van tijd houden van Superman én Clark (zélfs als je Superman al sinds je vroege jeugd een watje vond!), Loïs Lane is een dame die haar mannetje wel staat en het geheime wapen van de film is absoluut een schot in de roos: Kevin Spacey is de ultieme slechterik Lex Luthor. Ik kan dan ook nog maar één ding zeggen: ga dat zien! (4.5/5)
Helaas eindigde de avond dan tóch weer een beetje anders als je zou verwachten: toen ik naar huis fietste en in eerste instantie nog een beetje nagenoot, bedacht ik me op een bepaald moment, hoe jammer het was dat mijn lief nu niet thuis is. Ik zou thuiskomen in een leeg huis (de katjes zijn zó lief, maar blijven zelden hangen om te luisteren wat ik over een film te vertellen heb en antwoorden doen ze ook al niet) en ineens sloeg het toe: hèt beruchte snottermoment. Ik had gewoon zomaar inééns behoefte om mijn ei even kwijt te kunnen en dat ging dus niet. Snikkend kwam ik boven en nadat de katjes me toch al wel enigzins getroost hadden door zowat ín me te kruipen, besloot ik om, ondanks het tijdstip, een logje te typen zodat ik het tóch even kwijt kon. En daar was hij: mijn reddende engel. Wim (mijn broertje) was nog on-line, zodat ik fijn even een uurtje met hem heb kunnen chatten. Over de film, over snotter-momenten, over wat andere dingen die ons bezighouden.. Dát had ik nou nèt even nodig. Uiteindelijk, toen ik naar bed ging, was mijn goede humeur weer terug en ben ik binnen no-time compleet in slaap gestort. Dank je wel, lieve Wim 
Ik heb vanavond een afspraak, maar ik heb geen zin. In ben ongesteld, mijn lijf doet zeer, ik heb last van mijn nek en ben erg moe (krijg je ervan als je tot ’s-avonds laat aan het updaten bent). Het vervelende is, dat deze afspraak al meermaals is verzet (overigens niet door mij), dus het is een beetje lullig om af te bellen. Toen de vriendin in kwestie vanmorgen dan ook sms-te met de vraag “bioscoopje pakken?” voelde ik me eigenlijk te bezwaard om terug te sms-en, dat ik de afspraak wilde verzetten.
Tóch maar een film uitgezocht, kaartjes gereserveerd, tijd afgesproken. En nu heb ik lood in mijn schoenen, temeer omdat ik nu al weet dat we zéker tot een uur of 12 zoet zijn. En dan nog naar huis.. Maarja, eerder afspreken is ook geen optie. Hoe moet ik in Godsnaam om half zeven al in de stad zijn, terwijl ik de katten (konijnen? Wordt vervolgd!) nog eten moet geven, zelf nog moet eten, om half 6 pas vrij ben en een half uur fietsen (3 kwartier met de auto) van de stad af woon?
Soms zit het mee, soms zit het tegen. En soms zit ík tegen…
Helaas. Dit had een bijzonder grappig/leuk/lief logje moeten worden over katten die konijnen lijken, of konijnen die er als katten uitzien (zie de reakties op mijn vorige log), compleet met voors en tegens en geïllustreerd met diverse foto’s. Maar helaas, het mocht niet zo zijn. Het probleem is, dat Paul onze camera mee heeft genomen op kamp. Nu hebben we onze oude camera ook nog wel, maar Paul heeft óók alle oplaadbare foto-batterijen meegenomen en zonder begin ik nog steeds bar weinig. Dan maar foto’s met mijn telefoon maken, had ik bedacht.
Dat dat foto’s maken met een telefoon tegenwoordig prima gaat, is iedereen wel bekend, denk ik. Maar er is één euvel: wanneer je die foto’s voor je weblog wil gebruiken moet je die foto’s ook op je PC zien te krijgen en dáár begint het gedonder. Ik heb weliswaar een bluetooth-stick voor in mijn PC, dus in theorie zou dat geen probleem moeten zijn. Maarja, sinds de laatste her-installatie van mijn PC is Paul er nog niet aan toegekomen om mijn Nokia-bluetooth-communicatie-met-PC-progje te installeren. “Oh, maar dat kan ik best zelf!” dacht ik nog even..
Na het installeren van dat Nokia-programma’tje begon ‘ie te zeuren dat Windows Servicepacks 1 t/m 162 geïnstalleerd dienden te worden, wilde de bluetooth-functie werken. Hum. Gelukkig begon ‘ie metéén na die meldingen te vertellen dat ik óók gewoon even de update van het Nokia-progje kon downen en installeren. Ok, prima. Na dat uitgevoerd te hebben wilde ik blij mijn foto’s overzetten.. Maar helaas, de bluetooth-functie deed het niet. “Ja zeg, dan moet je ook die servicepacks installeren!” riep ‘Help’ me toe. Mkay, wat jíj wil.. Maar op de Windows-site kon ik geen servicepacks vinden. “Dan moet je het even in het download-centre proberen!” riep één of ander dingetje op die site mij behulpzaam toe. In het download-centre werd mij echter gemeld, dat ik daar een update voor Explorer moest downloaden, wilde het download-centre naar behoren functioneren. *Zucht*.. Ik hèb niet eens Explorer!
Gelukkig was er dan ook wel weer een linkje voor als je een andere browser in gebruik had. Die zèlfs nog best zichtbaar was, als je éven je bril opzette. Enfin, aldaar weer een kwartier verdaan met zoeken: niets. Grmbl. Mijn humeur begon enigzins aangetast te raken op dit punt. Maarja, zoals ik eens al schreef, ben ik vasthoudend. Dan maar eens op zoek naar het automatische update-gebeuren waarvan ik weet dat het zich ergens in Windows verschuilt. Gelukkig bleek het mee te vallen en kon ik het redelijk snel vinden.. Om er daar vervolgens achter te komen dat ik, om automatisch te kunnen updaten, éérst even de automatische update-functie moest updaten. HELL!! Ok, na díe update maar weer eens kijken in het automatische update-geval, waarbij al snel blijkt dat ik de term ‘automatisch’ vollédig verkeerd uitleg, wanneer ik dan denk dat het updaten vanzelf gaat. Even scannen via de automatische update en ja! JA! De gewenste servicepack verschijnt op mijn scherm! Hoera! Mijn zoektocht is bíjna ten einde!! Blij zit ik de 35 minuten die mijn pc nodig heeft voor het downloaden en installeren ervan uit. “Geeft niets hoor, want dan ben ik er tóch helemaal zelf uitgekomen”. Vond ik. Maar ná deze update (we zitten nu op reboot nr. 4) blijkt uiteraard al gauw.. Dat mijn bluetooth het nog stééds niet doet, in dat Nokia-gezeik. WRAAAGGGHH!
Maar weer een update van de bluetooth-stack downen dan maar.. 
Of dat laatste gewerkt heeft? Ik weet het niet. Ik heb er geen zin meer in om nog te gaan kijken..
(Update: Nopes, nog steeds geen bluetooth…)
(*Valt om*)
Ik heb soms van die momenten dat ik ineens een aanval van goed huishoudelijk gedrag krijg en dan is zomaar ineens ons huis blinkend schoon. Vaak beginnen die momenten op de meest onmogelijke tijden (zoals wanneer je naar de keuken op weg was om je avondeten klaar te gaan maken), maarja.. Ik zal niet klagen, dat een dergelijk moment zich vanavond voordeed, want nu hoef ik tot aan vrijdag waarschijnlijk maar weinig te doen behalve een beetje bijhouden en daar houden Annibal’s van
En verder? Verder heb ik weinig te melden, eigenlijk. Ik ben met mijn broertje naar de stad geweest (hetgeen, zoals altijd, érg gezellig was), ik ben helemaal fan van mijn nieuwe computerspelletje (de vierkante oogjes laten nog op zich wachten; ik ben erin getraind die zo lang mogelijk uit te stellen) en Paul sms-te vandaag dat zijn kamp goed gaat en dat de kindjes lief zijn. Op het balkon heb ik vanmiddag zelfs nog even een half uurtje gewerkt aan mijn missie van deze zomer: het verkrijgen van enig pigment op mijn benen (en op diezelfde plaats trachtten de katten te werken aan hún missie van deze zomer: het opeten van de balkonplanten). Mijn weekend kabbelt nog héél eventjes rustig door, en ik vind het prima!