Annibal's Weblog

Het is niet, dat ik niet regelmatig even door het raam gluurde, hoor. Ik keek héus wel. En ja, ik zag ook best dat het allemaal heel hard ging. Maar zó hard.. Nee, dat wist ik niet. Gisteravond zijn we voor het eerst in een week of twee weer op balkon geweest. Het slechte weer had ons verdreven. Maarja, door het raam was te zien hoe onze aardbeienplanten aan het stekken waren en op die manier de potten van de andere planten langzaamaan aan het overnemen waren. Tóch maar eens even wat aan doen dus. Toen we gisteravond thuiskwamen uit het ziekenhuis (met Lynn gaat alles hardstikke goed, ze mag waarschijnlijk vandaag al naar huis!) zijn we dus, gewapend met snoeischaren, het balkon op gelopen.. Om vervolgens compléét verrast te worden! Door het raam was te zien geweest, dat de Klimmende Winde, de Clematis die uiterst links staat en de Aarbeienplanten flink aan het uitbreiden waren geweest. Maar dat twee van de vier Clematissen ook vol met knoppen zaten, dat de Hortencia opnieuw was gaan bloeien en onze Sinaaappelplant helemaal was uitgelopen, dát wisten we niet. Het leukste vind ik nog, dat één van de Clematissen die dus op weg is te gaan bloeien, bij het planten geknakt was. Wij hadden dus bij voorbaat al bedacht, dat díe niet al te veel zou doen dit jaar.. Maar hij heeft een flinke scheut vol nieuwe bladeren én knoppen geproduceerd

Vol bewondering stonden we een moment op balkon, om vervolgens blij van de ene plant naar de andere plant te rennen, elkaar onderwijl toeroepend wat déze plant toch allemaal weer had gedaan. Geweldig! Ik word hoe langer, hoe blijer met ons balkon! Zéker als persoon met niet al te groene vingers zijnde gaat er een wereld voor je open wanneer je het (zonder er echt moeite voor te moeten doen) voor elkaar krijgt een balkon vol prachtige planten te maken.. Nu hoop ik helemáál dat het weer snel nog wat beter wordt. Ik wil van mijn bloeiende planten gaan genieten!

Gisteravond kwam mijn lieve vriendinnetje Annelies even langs en zij was toevallig gisteren ook jarig. En tja, ookal was ze niet van plan er iets aan te doen vond ik toch, dat ik dat niet zomaar voorbij kon laten gaan. Van het weekend dus maar weer eens de icing en de spuitzak ter hand genomen, vlinders opgespoten en cake-jes gebakken. Hiernaast zie je (een deel van) het resultaat. En ze waren nog lekker ook! Annelies vond het geweldig en was met name blij dat ik er ook een paar voor haar klaar had staan om mee naar huis te nemen: haar dochter is op het moment helemaal fan van vlinders, dus dat kwam goed uit

Verder heb ik niet al te veel te melden, want ik heb gisteren grotendeels in bed doorgebracht. En het heeft geholpen: de druk is grotendeels uit mijn voorhoofdsholte, ik kan al sinds gisteravond weer vrij ademen, mijn ogen tranen niet meer volcontinue en ik voel me niet meer duf, bibberig een koortsig. Blij! Vandaag dus weer met frisse moed op werk aan (eerst nog even naar de fysio), vanavond op ziekenbezoek bij vriendin Lynn die gisteren is geopereerd en van het weekend op kraamvisite.  Ik heb er weer zin in!

Omdat ik vandaag wegens ziek naar huis weinig spannende dingen te melden heb, kan ik jullie mooi vertellen over iets, waar ik afgelopen weekend erg van heb genoten.Onze vriendin Lynn, zelf als vrijwilligster werkzaam bij de Ooievaart, liet haar vrienden, ouders en zus ter viering van haar verjaardag een rondvaart door de grachten van Den Haag maken, compleet met gids, drankjes en taartjes. En dat was leuk!! Anderhalf uur lang vaar je door Den Haag, zie je de stad op een andere manier dan anders en hoor je de leukste wetenswaardigheden. Geweldig, om mijn stad eens vanaf een héél ander gezichtspunt te bekijken. Ineens vielen me dingen op, die ik anders nooit zie. Ineens kwam ik erachter, dat je daadwekelijk een écht rondje door Den Haag kunt varen en ineens kwam ik erachter, dat er plekken in Den Haag zijn, waar je écht alleen maar met een boot kan komen. Ineens ook, was ik jaloers op die ene vriend, die al een paar jaar een bootje heeft en er lustig op los vaart binnen de Haagse wateren. Ik ga dit zéker nog eens doen! Of misschien kan ik vriend Yvo nog eens charteren voor een extra rondvaartje door Den Haag. Wellicht zelfs, bij wat beter weer, want dat was helaas het enige dat zich die dag te wensen overliet..

Het zat eraan te komen na de verregende zondag op Lowlands: de beruchte Lowkou. En het is een dieseltje: donderdag begon 'ie al een beetje, vrijdag was 'ie écht aanwezig, gisteravond begon 'ie zelfs op een griepje te lijken en vandaag voel ik me ronduit ziek. Ben wel gewoon bezig met mijn dingetjes, want ik heb geen zin om mijn volledige zondag in bed door te brengen, maar van harte gaat het allemaal niet. De administratie is gedaan, ik heb cake-jes gebakken voor een vriendin die dinsdag jarig is en ook het voorbereidende werk wat de versiering betreft is al een flink eind op weg. En nu voel ik me behoorlijk verrot en ik heb het koud. Ik denk zelfs, dat ik zo na het eten tóch maar even een uurtje mijn bed op ga zoeken..

[edit]Ik kreeg zojuist een super-smsje van mijn goeie vriend Ivo: "Ik ben papa!!! Julian is om 14.38 geboren. Alles is goed met Miriam en Julian en we zijn heel erg trots!"

Ik = blij!![/edit]

Al een tijdje was ik op zoek naar een oplossing voor een probleem waar vele Pivot-logs mee te kampen hebben: spam-reakties op de oudere blogs in het archief. Maarja, de nieuwste versie van Pivot was nog een beta (dus: nog niet de final versie) en de patches die je kon uploaden kreeg ik maar niet aan de praat. Het was dus een beetje op de lange baan geschoven, moet ik eerlijk bekennen. Maar vandaag kreeg ik een e-mail van mijn hosting: door al die spam-berichtjes kwamen er ook allerlei bevestigings-emails in een hosting-adres terecht en mijn host was hierdoor not amused. Of ik er met voorrang iets aan zou willen doen, svp. Retorische vraag, uiteraard, tenzij ik er geen probleem mee zou hebben dat mijn domein plat zou gaan. Maar dat terzijde.

Toch maar weer op zoek gegaan dus, en mèt resultaat: de nieuwste versie van Pivot was nu wel definitief en met Paul's hulp redelijk snel geïnstalleerd en ingericht. Dit betekent dat je, als je nu wil reageren, eerst een duffe vraag moet beantwoorden en je vervolgens je reaktie alsnog niet gepost krijgt wanneer er een woord in staat dat in de zwarte lijst staat. Zo blijkt na veel vijven en zessen dat ik een kleine twintig minuten aan het pogen was een reaktie op mijn vorige log te posten, omdat ik er meer als twee 'x'-en achter elkaar in had staan (mij meer als twee kusjes geven in een reaktie is dus per heden not done).

Ik hoop, dat de problemen met die spam cq mijn host nu zijn opgelost en dat het jullie tóch, ondanks die zwáár vervelende vraag, genegen is af en toe een berichtje voor me achter te laten!

Eéns in de zoveel tijd bedenk ik me weer een fantastische manier om mensen in twee groepen in te delen. De ene keer zijn dat dan honden- en kattenmensen, een andere keer computer-nono’s en computergeeks en weer op een ander moment bikkels en pluisjes (een pluisje, zo heb ik geleerd, is een tandje of 3 erger dan een watje). 

Vandaag heb ik weer een andere verdeling: zij die mogen douchen en zij die dat niet mogen. Vandaag val ik namelijk voor het eerst sinds het weghalen van mijn moedervlek weer in de eerste groep en dat vind ik héul errug fijn! Ok, ik geef toe, douchen mócht best, zolang mijn wond dan maar niet nat zou worden. Lukt natuurlijk nooit, als onhandig persoon zijnde. Toch maar een washandje en een wasbak dus. Dus dan ga ik nu even fijn weken tot ik gerimpeld ben

Overigens is het met de oorbellen prima gelukt; over ca. 3 weken kan ik ze ophalen. Hoera!

Morgenavond ga ik voor de derde maal een poging ondernemen om mijn Swarovski-oorbellen terug te brengen naar de winkel, omdat er een paar steentjes uit zijn gevallen. Dit valt gewoon onder de garantie en ik mag ze dus gewoon weer inleveren voor een kosteloze reparatie, maarja.. Dan moet je natuurlijk wél de oorbellen meenemen als je naar die winkel gaat. Al twee keer kwam ik daar pas in de stad achter, maar morgen gaat het écht lukken! Ze zitten al in mijn tas, netjes in het doosje met het garantiebewijsje erbij.

We gaan óók nog even op de kampeer-afdeling van de V&D rondneuzen nu het kampeerseizoen is afgelopen (hoera voor uitverkoop!) en kijken of we leuke schoenen voor Paul kunnen vinden. Mocht het dus op de één of andere manier tóch weer misgaan (stel je voor dat ze tóch het bonnetje erbij willen hebben, al zei de verkoper laatst van niet) keren we niet totáál onverrichter zaken weer terug, maar ik ga er tóch maar van uit dat ik binnenkort weer mooie nieuwe steentjes in mijn oorbellen heb.

Zoals ik eerder al schreef stond ik er vandaag gekleurd op met een afspraak bij de dermatoloog voor het verwijderen van een moedervlek. De uiteindelijke ingreep was binnen twintig minuten gebeurd en tot op heden heb ik er eigenlijk nauwelijks last van. Helaas ga ik die last ervan nog wel krijgen; niet zo zeer omdat het nog zeer zal gaan doen, maar omdat ik vier weken niet mag fietsen. De wond zit op een dusdanig vervelende plek dat ik het allemaal uit elkaar zou kunnen trekken als ik lekker rond ga racen op mijn mooie bloemetjesfiets. Dat doen we dus maar even niet, voorlopig. Over 14 dagen moet ik bij de huisarts de (4) hechtingen eruit laten halen.

Ik ben overigens nog steeds behoorlijk verrot van mijn geweldige Lowlands, dus ik ga nu lekker op bed aan!

(Trouwens, terwijl ik dit schrijf begint die plek behoorlijk te jeuken.. Irritant!)

Hoofdstuk 1: de aankomst

“Waar zijn júllie nu dan?” brult Paul in zijn telefoon. “Neenee, wij staan al in de rij!” Ik neem een slokje van mijn eerste Lowlands-biertje en kijk hem vragend aan, in de hoop dat hij mij begrijpt en me toe zal fluisteren wie hij aan de lijn heeft. “Ja, écht waar ja!” roept hij, onderwijl vragend terugkijkend. “Ok, dan zien we je zo. Doeg!” Degene die normaalgesproken altijd als eerste binnen is zit nog in Amsterdam, vertelt hij vervolgens. Aan ons dus de eer om een fort voor de komende vier nachten veilig te stellen. Eén vriend is al binnen, maar die staat ergens waar niet voldoende ruimte is om met z’n allen te gaan staan.

Om kwart voor acht lopen we écht door de poort, het Lowlands-terrein op. We zijn nu officiëel niet meer in Nederland, maar staatsburgers van Llovlands, zoals de organisatie dit Lowlands-jaar heeft bestempeld. Onze verse (dit jaar rood-met-witte) polsbandjes zien er fris uit. We sjouwen met onze spullen naar camping vier en zoeken een plaats uit waar wij en de nog onderweg zijnde vrienden een tent en een ‘binnenplaats’ kunnen bouwen. Onze Lowlands is begonnen!

Hoofdstuk 2: De vrijdag

Het programma begint al vroeg vandaag: om 14.00 zullen de eerste twee bands gaan optreden. Meestal begint het pas rond een uur of 3/4, dus dit jaar krijgen we een uurtje cadeau. Ik heb niet echt bands die ik per sé wil zien, deze dag. Ik ga dus gezellig op sleeptouw met de anderen en zie een hoop dingen waar ik anders niet zo snel terecht zou zijn gekomen. Mew, een stukje CKY, The Dead 60s, Block Party, DJ Shadow, The Knife en Blue Grass Boogiemen kunnen allen op mijn aanwezigheid rekenen. Bij Blue Grass Boogiemen gaat het dak eraf: Vijf heren, een contrabas, een viool, een ukelele, een akoestische gitaar en een banjo staan garant voor één groot feest. De zenuwen waren naar verluid van de gezichten te lezen toen zij opkwamen (wij vielen pas in hun optreden nadat wij een sms-je van een vriend van ons kregen met de mededeling dat in de Lima-tent het dak eraf ging), maar toen zij merkten dat het Lowlands-publiek open staat voor ‘andere’ muziek (ze konden meermaals niet verder spelen vanwege het bulderende applaus) begonnen ze er al snel zichtbaar plezier in te krijgen. The Knife is vooral indrukwekkend: een fantastische show weet mij zo erg te vangen dat ik zelfs de muziek (die ik niet altijd even goed trek) ten spijt wordt betoverd van het begin tot het einde. Een videoscherm áchter het podium en een doorzichtig doek vóór het podium, waarbij op elk scherm afzonderlijke projecties te zien zijn en op het podium zelf twee onherkenbare figuren (want geheel in het zwart gekleed en met bivaksmutsen op; alleen hun fluoriscerende zonnebrillen verraden hun positie) maken van het optreden één groot en bizar sprookje. Het weer is, ondanks de voorspelde 90 % kans op regen, helemaal prima.

(Blue Grass Boogiemen laten de Lima op z’n grondvesten schudden)

Hoofdstuk 3: De zaterdag

Vandaag zijn de eerste regendruppels een feit. Drie druppels, om precies te zijn. Maar de dreigende lucht die rond een uur of 6 op komt zetten doet in eerste instantie erger vermoeden: en masse terug naar de tenten om even regenkleding op te pikken en/of de zomerkleren in te wisselen voor iets dat wat meer bescherming biedt. Tot dit moment is het gewoonweg warm; ik ben verbrand ondanks het smeren met zonnebrand, wanneer ik rond zessen mijn hemdje en rokje bij de tent omruil voor broek en t-shirt. Het programma is weer zéér divers: een lezing over het menselijk brein, Urban Dance Squad, de Loco Loco Roadshow, de Lowlands-markt, The Raconteurs, Nomades Et Skaetera, Iggy & The Stooges, Massive Attack en Gogol Bordello maken onze dag tot een mengelmoes van uiteenlopende muziekstijlen. Wat mij betreft was Gogol Bordello  het hoogtepunt van deze dag én van mijn hele Lowlands; aanstekelijke zigeunerpunk doet de India-tent veranderen in één kolkende massa dansende mensen..

(Gogol Bordello speelt de India plat)

(De Loco Loco’s in actie)

Hoofdstuk 4: de Zondag

Alweer aangeland op de laatste dag blijkt het weer het meewerken te hebben opgegeven: hoosbuien die zo erg zijn dat tijdens Pennywise het dak van de Grolsch-tent deels inzakt onder een grote massa water en het terrein verandert in een enkeldiepe modderpoel, waardoor een hoop mensen voortijdig naar huis vertrekken. Ik vind het niet zo erg: de regen valt overheen te komen, elke keer wanneer je een voet optilt “Plunk” horen heeft ook zo z’n charmes en het is overal een stuk rustiger. We zien vandaag Corvus Corax, Opeth, Pennywise, Morning Wood, Wir Sind Helden, Pannonia Allstars Ska Orchestra en Muse. Tegen mijn verwachting in is Corvus Corax érg indrukwekkend (een band met trommels, doedelzakken en middel-eeuws aandoende kleding, bijgestaan door een echt orkest en een twintig-koppig koor móet je even gezien hebben); mijn grote favoriet voor dit festival, Pennywise doet een pracht van een optreden (en JA! Ze speelden ‘m!! Eén van de bekendste punknummers ooit, Bro Hymn, doet heel Lowlands de rest van de dag  “WHOOOOOOO-HOHOHOOOOOO, HOHOHOOOO, HOHOHOOOOO” zingen), maar mijn grote verassing blijkt Muse te zijn. Een band die ik al vanaf het begin niet leuk heb gevonden blijkt uiteindelijk één van mijn grootste Lowlands-klappers! Een mooie show, maar vooral de vakkundigheid van de muzikanten en de overgave waarmee de band zijn nummers ten gehore brengt doen mij beseffen dat dit een pracht van een band is. Hun muziek is misschien niet helemaal mijn ding en de stem van de zanger irriteert me nog steeds mateloos, maar Jezus wat zijn die gasten goed. Een waardige afsluiter van een geweldig Lowlands. Na Muse kan er nog wel gedanst worden, maar wij houden het redelijk snel voor gezien. De bands zitten erop en maandagochtend moet je om twaalf uur van het terrein af. Rekening houdende met het feit dat ik nog een aardige autorit voor de boeg heb kruipen we (uiteindelijk tóch nog weer laat; bij de tent blijven hangen om te kletsen met vrienden blijkt funest voor de tijdsindeling) om half vier uitgeput ons bed in. Het is weer voorbij voor dit jaar..

(Op onze ‘binnenplaats’ schuilen onder onze party-tent)

(Vriend Yvo staat een stuk verderop met zijn tent, maar waagt zich door een stortbui om ons met zijn aanwezigheid te ver-eren; later op de dag zal hij van iemand voorrang krijgen wanneer hij ergens heenwil “omdat gele mannetjes altijd voor gaan”)

(Wij waren zielsgelukkig met onze legerkisten; droge voeten én lekker lopen met dit weer is een absolute luxe)

(Vanwege het weer was het ineens een stuk rustiger)

(Dancing in the mud)

(Paul @ Swamp-lands)

Hoofdstuk 5: The aftermath

De spullen inpakken ging voorspoedig, Paul’s jaarlijkse strooptocht tussen de spullen die door anderen zijn achtergelaten leverde ons twee prima kampeerstoelen voor onze komende vakantie op en vanwege ons gunstige parkeerplekje sneden we zo veel Lowlands-file af dat we binnen een mum van tijd écht onderweg waren. Onze vriend Alan zetten we voor zijn huis in Amsterdam af; eenmaal zelf thuisgekomen knuffelen we met de katjes en liggen we binnen no-time compleet in coma op bed. Even een uurtje liggen blijkt ruim twee uur te duren, dus dat is pas avondeten om half 10 en een logje typen tot half twaalf. Paul is morgen ongevraagd vrij (hij moet zaterdag werken, zag hij net in zijn rooster; hierdoor is hij morgen uitgeroosterd, de lucky bastard), ik moet ‘gewoon’ werken. De foto’s staan ondertussen op de PC, een wasje draait en ik heb me alweer gebrand aan de oven bij het bereiden van ons avondeten. Het échte leven is weer begonnen. Maar deze Lowlands pakt niemand ons meer af..

(Deel van de ingang van het Festival-terrein)

(Alan zoekt verkoeling)

(Ralph houdt mijn hoed even vast)

(Raad eens hoe mijn schoenen er NU uitzien??)

*****Nieuw persoonlijk record!!*****

(In zes minuten van huis naar werk gefietst.)

(Normaalgesproken ca. 12/14 minuten.)

(Can't stop the rock!)

(Neven-effecten:

1. De Niagara-falls zijn er niks bij. (Hoera voor reserve-deo op je werk, is handig voor als je gewone deo.. Juist, al ingepakt is),

2. Mínstens twee automobilisten en één fietser met een hartaanval,

3. Bibberhanden,

4. Preciés op tijd!!)