Soms heb je van die momenten, dat je het opééns weer weet. Waar je datgene, dat je kwijt was, gelaten hebt bijvoorbeeld. Of wat je morgenavond ook al weer te doen had. Vanavond had ik ook zo’n helder ogenblik. Ik hervond iets, dat ik soms even vergeet, ookal is het nooit ver weg. We hadden een avondje niets te doen en besloten dat het tijd werd om voor het eerst vanuit ons nieuwe huis naar het strand te gaan. Leuk, omdat we er nu een stúk dichterbij wonen als in ons vorige huis. En ja, genoten hebben we. Gezellig samen iets lekkers eten en drinken op ons kleedje. Schelpen zoeken in de branding. Nadien een biertje/chocomelletje drinken bij een strandtent, onderwijl de zonsondergang gadeslaand. Toen we naar huis liepen in de schemer besloten we even een kijkje te nemen op een paadje tussen de duinen.. En ineens wist ik weer, waarom ik zo van deze stad hou. Ik zou willen, dat ik een fototoestel bij me had gehad, zodat ik het kan delen: wat is deze stad toch mooi. In het schemerlicht lag zij daar, de stad achter de duinen. Het is afgezaagd om het zo te zeggen, maar een betere omschrijving ken ik niet. Ik kan me geen plaats voorstellen waar ik liever zou willen wonen als hier. Deze buurt, deze stad… Het maakt mij gelukkig hier te wonen en te zijn. Die stad achter de duinen, da’s mijn stad!
Jaja, het is zo ver: ook ik breng maar eens een Special Edition uit. Was dit voorheen een middel dat in den beginne in CD- en DVD-land werd gebruikt om de ‘echte’ fans een extra’tje te kunnen bieden (waarvoor zij, uiteraard, ook iets extra’s dienden te betalen), ondertussen is het uitgegroeid tot een fenomeen dat er uitsluitend nog toe dient de verkoopcijfers op te krikken. Nu zelfs Jaws 28 en Piet Veerman-De Complete Collectie rijkelijk worden voorzien van bonus-dvd’s met kijkjes achter de schermen, glimmende metalen doosjes met prachtige opdruk, een écht stukje van de originele geluidsband uit 1924 en bijgeleverde boekwerken waar de gemiddelde encyclopedie nog een puntje aan kan zuigen heeft ook de rest van de producenten de opdruk Special Edition ontdekt.
Ik ben benieuwd, hoe dat er dan aan toe gaat, in de directie-kantoren waar tijdens overleg driftig gediscussiëerd wordt over het uitbrengen van een Special Edition labello of een Special Edition Barbeque-saus (béide voorbeelden zijn in overigens NIET uit de duim gezogen, maar daadwerkelijk in bezit van ondergetekende!). Ik vraag me dan af, of de voorstanders van het uitbrengen van hun hoogstpersoonlijke Special Edition daadwérkelijk denken dat de gemiddelde consument bij het zien van dit opschrift meteen niet meer weet hóe hard hij ermee naar de kassa moet rennen. Ik vraag me af, of zij denken dat dit kopje een Euro-magneet is die zijn weerga niet kent. En ik vraag me bovenal af, hoe verschrikkelijk dom zij de gemiddelde consument, nota bene hun doelgroep, wel niet achten.
Dat het uitbrengen van een Special Edition van een David Bowie-CD geld oplevert, lijkt me een compleet ander verhaal dan wanneer de supermarkt met een Special Edition van een pak melk op de proppen komt. Lieve heren en dames producenten, de noemer Special Edition is bedacht om aan te geven, dat er iets extra’s bij het product geleverd wordt. Iets bovenop het gebruikelijke product, dus. Wanneer dit niet het geval is, blijf het dan ook gewoon de gebruikelijke naam noemen en ga alsjeblieft geen debiele verpakkingen lopen voorzien van een totaal loze kreet. Wanneer ik een labello nodig heb, dan koop ik die vanzelf, ongeacht de krullen, linten en strikken die de verpakking al dan niet sieren omdat het een Special Edition zou zijn!
Gisteravond was het een mooi moment om nog één keertje naar de Parade te gaan. Ook nu weer was het geweldig, waarbij met name de show ‘Rottigheid’ van Pierre van Duijl, Maarten van Roozendaal en Bob Fosko met kop en schouders uitstak boven álles dat ik ooit op de Parade heb gezien (ok, alleen de improvisatie-botsauto’tjes van 3 jaar terug komen flink in de richting). Het bij de show behorende onderschrift (‘in 40 minuten de glimlach van je smoel‘) ten spijt ben ik bang dat ik hier nog wéken van zal nagenieten en er de komende jaren nog over zal napraten; met name wanneer we weer in het Westbroekpark rondbaggeren.. Na afloop van de show werden er voor een klein bedrag cd’s verkocht waarop de liedjes die het gezelschap ten gehore had gebracht waren verzameld en de heren waren vervolgens niet te beroerd om de verkochte cd’s van een handtekening te voorzien. Toen we vanochtend (of eigenlijk, vanmiddag ;)) onze nieuwe cd (‘nog meer rottigheid‘) luisterden waren we nog veel blijer dat we er die € 5,= voor over hebben gehad; het terugluisteren van al die leuke, mooie en ontroerende liedjes bracht metéén weer een glimlach op mijn smoel.
************
Vanavond hebben wij officiëel ons balkon ingewijd: het was tijd voor onze eerste barbeque. Ik heb heerlijk gegeten en het is gebleken dat ons balkon hárdstikke BBQ-proof is: we hebben een perfect hoekje om het apparaat neer te zetten waarbij de muren fungeren als een soort schoorsteen wanneer er een vlaagje wind het balkon op waait. Het is nog wel een beetje een gehannes met het neerzetten van al ons lekkers, want we hebben nog geen tafel en de katten vinden het vlees uiteraard méér dan interessant…
************
Het uitslapen is ons vanochtend trouwens príma afgegaan: om kwart over twaalf gingen mijn luikjes voor het eerst open. Wat een ontzettend fijn gevoel.. Hoewel een avondje aan de Sangria en de rosé misschien ook heeft meegewerkt 
Heb nu alweer zin in morgenochtend; uitgerust wakker worden, hmmmm!
Mijne dames, mijne heren, ik heb voor u een kostbare tip. Haast u zich, want voor u het weet is het te laat. De Parade speelt. En ook dit jaar is ‘ie weer leuk! T/m de 16e staat de Parade nog in Den Haag, daarna trekt het gezelschap via Utrecht (21-07 t/m 30-07) en Amsterdam (04-08 t/m 20-08) naar ‘de Waterval rondom de Sloterplas’ (wherever that may be.. Klinkt mij erg Amsterdams in de oren, maar mijn topografische kennis staat ongeveer gelijk aan de kennis die een gemiddeld persoon heeft van, pak ‘m beet, het conserverings- proces van voedsel als gebruikt door Eskimo’s zo’n honderd jaar geleden).
Ik heb ook nog wat kleine en-als-u-dan-tóch-gaat-tipjes:
1. De Sangria is érg lekker,
2.Hou ten alle tijden uw glas/beker Sangria vast, vóór u het weet ligt deze over tafel/uw broek/uw nieuwe witte rok met limegroene bloemen/uw crèmewitte Bert-en-Ernie-tas/een ander willekeurig voorwerp dat u liever niet drijvend in de Sangria had gezien,
3. (ECHT waar! Er zijn in anderhalf uur tijd 3 glazen Sangria tegen de vlakte gegaan en we waren slechts met z’n vijven!)
4. De voorstelling Kamikaze van Van Houts en De Ket en Kersting (Van Houts en De Ket zijn beter bekend als die mannetjes uit de Kanis en Gunnink-reclame) is een béétje vreemd, maar wel zéér de moeite waard.
5. (Ik kan niet vaak genoeg benadrukken hoe goed u uw Sangria beet moet houden. Als je ernaar kíjkt valt ‘ie al om. Wellicht is een biertje i.p.v. de Sangria een betere oplossing, maar de Sangria was zo lekker.)
************
And now for something completely diffrent: mijn nachtrust, of eerdergezegd mijn ochtendrust, is gered. Wekenlang kon ik niet uitslapen en werd ik rond zevenen wakker van de brandende zon die mij letterlijk mijn bed uit deed drijven. Niet erg, op zich, want dan heb je éxtra veel aan je dag, maar nu ik ook al weken pas in de avond actief word en vervolgens niet voor enen kan slapen gaat dat in de loop der tijd tóch wel een beetje pijn doen.. Nu wij eindelijk tot de aanschaf van de reeds lang geleden geplande luxaflex toe zijn gekomen kan ik in de ochtend metéén mijn bed niet meer uit komen. Héérlijk, de kamer is zelfs om negen uur nog koel en donker (latere tijdstippen worden nog onderzocht; doordeweeks zit ik dan al op mijn werk). Ik ga het er morgenochtend (en wie weet, ook morgenmiddag) eens even flink van nemen. Hoera voor onze luxaflex!
Vanavond ga ik spijbelen van mijn spinning-les. Heel slecht, ik weet het. Maarja, ik heb al dagenlang pijn in mijn rug, ben ongesteld waardoor ik nóg sneller hoofdpijn krijg van het vochtverlies en het weer zit ook niet echt mee wat ‘even heftig gaan bewegen’ betreft. Dus tja, als je dan ook nog uitgenodigd wordt om mee te gaan naar de Parade, wat doe je dan?
Juist, de sportschool bellen om af te zeggen..
Maar weer eens een Ikea-log
(het is immers alweer zó lang geleden..)
Het werd maar weer eens tijd om te bellen.
“Mijn kastdeurtjes zouden vorige week binnen zijn gekomen, maar ik hoor maar niets.”
“Ik ga het even voor u vragen mevrouw, momentje alstublieft”
….
“Mevrouw, de kastdeurtjes komen 2 augustus binnen.”
Godver. Zou onze keuken óóit af komen? Zou de Ikea ooit gebeld hebben om ons te vertellen dat het wéér niet lukt allemaal? De keuken is mooi, maar de winkel is zo vermoeiend…
Verzuchtend staren ze elkaar aan, elke dag opnieuw. Zij (meestal) door het raam van haar papa’s slaapkamer, hij door de spijlen van onze balkon-ballustrade. Als zij op háár balkon zit en hem niet kan zien, roept ze hem zachtjes. Eén keer kwam haar papa tussenbeide door plots in zicht te komen en naar boven te kijken; hij schrok zo erg van haar papa’s harde gelach dat hij de rest van de avond niet meer naar haar durfde te gluren.
Helaas, zelfs in deze moderne tijden bestaat het nog: hun ‘ouders’ staan tussen de geliefden in. Ze mogen elkaar niet knuffelen, of samen spelen. Ze zijn tot in de eeuwigheid gedoemd tot hun staar-spelletje. De arme drommels. Het is niet, dat hun ‘ouders’ het nu zo vreselijk vinden. Die vinden het eigenlijk wel heel erg lief. Maar op de één of andere vage manier vermoeden de ouders dat een echte ontmoeting uit zal draaien op een schade, die de aansprakelijkheidsverze- keraar van de ‘schoon-ouder(s)’ niet zal vergoeden. Om over de twee gebroken harten nog maar te zwijgen…
Mijn stoere kater Max heeft een vriendinnetje: de poes van de benedenbuurman. Ze heet Bibi 
Nou, met mij gaat het weer een stuk beter. Mijn buik rommelde gisteren nog wel en ook vandaag laat ‘ie soms nog van zich horen, maar zo naar als ik me vrijdag voelde voel ik me absoluut niet meer. Misschien heb ik wat verkeerds gegeten, ofzo..
Omdat ik me gisteren niet ziek genoeg voelde om als een dood vogeltje in huis rond te gaan hangen hebben we een middagje tuincentra gedaan, want we hadden al een tijdje wilde plannen voor ons balkon, hetgeen er maar niet van kwam. Met een forse financiële meevaller in het vooruitzicht leek dit ons een mooi moment om ons balkon mooi te maken. Het resultaat:
Het sinaasappelboompje dat wij voor onze housewarming hadden gekregen van vrienden leek te zijn doodgegaan, maar hij kwam na 2 weken stug water blijven geven weer op en staat nu volop in bloei:
De bloeiende Clematis aan aan de railing:
Andere nieuwe bloeiers:
Ik ben benieuwd hoe het er over een paar weken uitziet; onze hoop is dat de Clematissen dan zijn uitgelopen en zich om de railing van het balkon zijn gaan hechten. Dat lijkt ons een geweldig gezicht…
Nou, alle lieve reakties ten spijt ging het vandaag nóg wat minder. Dacht ik gisteren nog dat ik gewoon vermoeid was, vandaag is daar bijgekomen dat ik ga kokhalsen zodra ik iets heb gegeten, daarna erge pijn in mijn maag heb en dat mijn darmen gaan rotzooien zodra de maagpijn weer wat is gezakt. Ik ben om half één weggegaan van mijn werk omdat ik mijn werk niet meer begreep, waarna ik een beetje heb geslapen, gelezen en dat soort kleine dingetjes meer. Ik voel me niet zíek-ziek, maar om nu te zeggen dat er veel uitkomt.. Ik denk te weten dat het ermee te maken heeft, dat ik gewoon écht niet ben gemaakt voor zulke drukkende warmte. Kou is ook naar, maar daar word ik tenminste niet ziekjes van 
Uilig staarde mijn spiegelbeeld terug, toen ik me éindelijk mijn bed uit had weten te slepen. Ineens herinnerde ik het me weer: ik kon gisteravond mijn mascara er niet goed afkrijgen door de warmte (ik had natuurlijk gesport). Zachte mascara van je ogen wassen gaat dan maar tot op zekere hoogte. Nu dus maar even een wattenstaafje nat maken en de donkere rand onder mijn ogen vandaan poetsen. Maar hij gaat niet weg, die donkere rand. Het ís helemaal geen mascara, die donkere rand. Er zat wel een klein beetje, maar niet als oorzaak van die zwarte plek onder mijn ogen. Maar die zwarte plek is dan ook exact in overeenstemming met hoe ik me voel: as if I’ve been hit by a car.
Meteen weet ik het: vandaag wordt hel. Ik zou willen, dat mijn werkgever ook baaldagen uitgaf…