Fysio

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Uncategorized
Comments (7)

Al sinds maandag had ik ertegenop gezien: vandaag, om half elf, had ik mijn eerste ‘echte’ afspraak bij de fysiotherapeut. Maandag ging ik voor het eerst, maar dat was meer een ‘intake’. Het probleem is mijn nek: al een aantal weken heb ik serieus last van een moeilijk bewegende, vaak pijnlijke nek. Mijn nek zelf doet bijna continue pijn, maar dat valt nog wel mee. Erger wordt het, wanneer het doorstraalt, want dan merk je pas hoeveel invloed je nek op de rest van je lijf heeft. Hoofdpijn, loodzware en pijnlijke armen, pijn in mijn schouderbladen.. Niet echt relaxed, dus.

Bij de intake wilde ze me graag zien bewegen, om te kunnen bekijken wat het probleem precies is. Na een aantal ‘oefeningen’ zei ze “Ah, volgens mij zit het ongeveer híer”, deed een drukje en een knijpje ergens, en de tranen sprongen me in de ogen. Het is erger als ik dacht, dus. Vandaar ook, dat ik vandaag met gemengde gevoelens op de fiets stapte. “Fijn dat er nu dan toch iets aan gaat gebeuren” wisselde zich in razend tempo af voor “oh man, dit gaat zó pijn doen”. Eenmaal daar viel het zowel mee als tegen: de behandeling op zich deed niet heel erg veel pijn, terwijl ik bij het terugfietsten een euforisch “I’m king of the world!” gevoel kreeg. Ik kon mijn hoofd zonder pijn of moeite álle kanten op draaien en zelfs mijn rug, al jaren mijn zwakke plek, heeft in geen tijden zo fijn aangevoeld. Bij aankomst op mijn werk begon de pijn van de behandeling natuurlijk wel langzaam door te sijpelen, maar dat neem ik op de koop toe. Dus zo voelt het om een goeie rug te hebben!

Wat er dan tegenviel? De conclusie die zij trok. Het probleem is niet mijn nek, het probleem is dat ik al jaren en jaren een pijnlijk plekje ergens bovenin mijn onderrug aan het corrigeren ben, waarbij er naarmate de jaren verstreken steeds meer spieren mee zijn gaan helpen met het corrigeren. Het is, zeg maar, wervel voor wervel mijn rug in geklommen, tot het nu ook mijn nek heeft bereikt. En tja, die voel je, want die beweegt je hoofd de hele dag alle kanten op. Door al het corrigeren hebben mijn spieren geen idee meer wat ‘ontspannen’ betekent, dát was het euforische gevoel van vlak na de behandeling. Dat was geen euforie, dat was ‘ontspannen zijn’. Hierdoor loop ik al van kinds af aan krom, hierdoor heb ik al jaren het idee dat ik ‘gewoon’ een zwakke rug heb, hierdoor moet ik de komende tijd 2 keer per week naar de fysio. Ontspannen valt te leren, zei ze. Maar het zal wel héél erg veel tijd en pijn gaan kosten. Dat heb ik ervoor over. Ik zou zó graag eens weten hoe dat is, om rechtop te lopen, zoals het hoort. Zonder pijn. Rechtop betekent fier en vol zelfvertrouwen. Door mijn houding nu kom ik anders over dan ik me voel: alsof ik er wezen mag..

7 Responses to “Fysio”

  1. Vedat Says:

    Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden, zeggen ze wel eens. Bij jou is het veel erger. Jij moet pijn lijden om normaal te zijn. Zal ik je helpen? Onderga jij de behandeling, neem ik de pijn van jou over en gaat Paul voor jou huilen.
    Nee hoor geintje, maar je hebt in ieder geval een blij vooruitzicht en dat is ook heel veel waard.

  2. Jeff Says:

    Zo heb ik ook een ietwat verkeerde loop- en zithouding aangeleerd in een ver verleden… Ben ook bang dat ik er later last van kan gaan krijgen, maja, dat zien we dan wel weer… Toch vervelend als je zo’n eigenwijze Schorpioen bent, he? ;-)

    Had gisteren tijdens een concert trouwens ook ineens enorme last van m’n rechterschouder… Hij schoot op slot, zeg maar… En nu is dat op zich niet zo erg als je de hele tijd MOET staan, maar het ettert wel langzaam door natuurlijk :-( Toen ik eenmaal thuis was, merkte ik dat mijn rugzak-arm niet lekker meer functioneerde en schreeuwde ik het zelfs een paar keer uit van de pijn… Hield m’n hart dan ook vast voor vandaag…

    Gelukkig is het menselijk lichaam een wonderlijke machine en heeft het zich aardig hersteld in de nachtelijke uurtjes… al moet ik het niet gaan forceren natuurlijk ;-) Zo ook voor jou dus: Prettig om te horen dat je eindelijk weet WAT het is! Maar het heeft jaren geduurd om zo te groeien, geef het dan ook de tijd om het weer goed te laten komen :-)

  3. Janneman Says:

    Ja lichaam en geest zijn nauw met elkaar verbonden. Zet het op en dan loop jemooi rechtop en zal de wereld zien wie annibal is. ;)

  4. B.A.R.T. Says:

    Ik zal het bevestigen: Je mag er zijn!

    Succes de komende tijd… als die strand-mmeting nog maar door gaat. We gaan da recht voor je zitten, behoef je niet te ver naar links of rechts te draaien ;)

  5. Martine Says:

    Jeetje, 2 x per week! Maar wel super dat je hieraan begint! Het komt vast helemaal goed met jou. Ik ben ook nog steeds onder behandeling bij de Cesartherapeut. Ik merk dat ik er wel vreselijk goed bij na moet denken om de juiste houding te houden, ik zak zo makkelijk weer in. Nu ben ik bijvoorbeeld een weekje niet geweest en dan gaat dat proces nog veel vlugger… :-( Maar we komen er wel! En jij helemaal! Go girl! Heel veel succes.

  6. Annibal Says:

    @ Vedat: Ik zal de pijn zelf met blijdschap dragen, als ik daarvoor in ruil mijn rug in toekomst zó veel beter zal zijn :)

    @ Jeff: Au, da’s ook niet goed hoor.. Ik ben bang, dat ik het inderdaad zéér veel tijd zal moeten gunnen.. Maarja, ik kan ook niet anders, dus ik zie het allemaal wel ;)

    @ Janneman: Dat ga ik zeker doen, dank je voor jouw hart onder de riem :)

    @ B.A.R.T.: Dat is lief, dank je wel :) En die meeting moet er echt gaan komen hoor!! Veels te fijn om nu op het strand te zitten!! (Met of zonder nekpijn..)

    @ Martine: Jij bent inderdaad ook alweer een tijd bezig he? Wij komen er inderdaad wel! Ga in elk geval mijn best doen.. Dank je wel :)

  7. Cath Says:

    Natuurlijk mag je er zeker weten wezen – trots en fier loop je over een paar maanden door het leven.

    Veel prboblemen met het hoofd en de nek, komen voor uit de rug en soms zelfs uit de heupen! Het lichaam kan zoveel zelf corrigeren, maar daar wordt het niet altijd beter van ;)

    Succes en sterkte!

Leave a Reply

?>