Annibal's Weblog

En dan, als je nèt bent bekomen van je examen-uitslag, klapt je internet eruit*. Een telefoontje naar de KPN levert je de kennis op, dat er een rekening tussen de wal en het schip is gevallen bij het wijzigen van ons rekeningnummer. De vraag, of wij een betaalafspraak kunnen maken zodat wij weer kunnen worden aangesloten, werd met een resoluut “nee” beantwoord. Het is immers zaterdag. Jammer dus, dat de àfsluit-afdeling wél werkt op zaterdag, maar de áánsluit-afdeling niet. Erg klantvriendelijk gaat het allemaal niet, bij de KPN. Maar ach, dat wisten we al. Vandaar dat we bezig zijn om over te stappen; we vinden het een beetje jammer om de hoofdprijs te betalen voor dezelfde kloterige service als bij goedkopere providers…

 *: Met dank aan onze vriend Ivo voor het ter beschikking stellen van zijn internet voor het posten van dit logje.

Zo heb je een geweldige bui en een geweldige dag, zo zit je een dag later een flink potje te janken op de bank. Mijn examen-uitslag is binnen en je raadt het al: ik ben weer eens hardstikke gezakt. Geweldig detail voor mijn zelfvertrouwen is daarbij, dat mijn collega (die nog niet eens half zo lang met deze opleiding bezig is als ik) wél is geslaagd. Ik voel me dom en wanhopig. Ik weet het niet meer. Ik heb me de tering gestudeerd, ik heb cursussen en trainingen gevolgd, ik heb examen-opgaven geoefend als een gek, ik heb zelfs homeopatische anti- zenuwachtig-pilletjes aangeschaft (terwijl ik altijd het idee heb dat mijn zenuwen me niet echt heel erg in de weg zitten ofzo), maar het lúkt me gewoonweg niet. Misschien moet ik het bijltje er maar eens bij neergooien. Zo vreselijk moeten zwoegen voor een fucking 4.8… Ik weet het gewoon écht niet meer. Ik leer doorgaans zo makkelijk. Ik was zo goed, bij mijn laatste examentraining. Waarom-de-fuck lukt het me dan verdomme niet???

Soms heb je zo’n dag, dat je je Lowlands-kaartjes binnen hebt. Soms heb je zo’n dag, dat je baas belt vanaf zijn vakantie-adres, om te zeggen dat je collega en jij het vooral rustigaan moeten doen en de zaak anderhalf uur eerder mogen sluiten vanwege de warmte. Soms heb je zo’n dag, dat je een behóórlijk duur kado uit mag zoeken van een bedrijf, waarmee je via je werk veel zaken doet. Soms heb je zo’n dag, dat zelfs de pijn in je rug en nek vanwege de fysio-behandeling van vanmorgenvroeg je niet deren kan..

Denken. Dubben. Wikken. Wegen. Verstand vs. gevoel. Voor de zoveelste keer onze spaarsaldi van alle kanten belichten en be-labelen. Wij wíllen naar Lowlands, de kriebels zijn niet meer te negeren. Ineens bedenk ik me iets. Móeten we wel per sé 3 weken naar Italië? Kunnen we het niet met twee weken af, of wat minder ver weg? We hebben niets geboekt, omdat we zouden gaan trekken.. Kijk. Daar valt wat te schuiven. We hébben toch ook gewoon pas een financiële meevaller gehad? Waarom ook eigenlijk niet? Paul ge-smst in mijn pauze. Of hij het erg zou vinden om naar Lowlands te gaan, ten koste van ons reisdoel, of van een weekje tijd. Amper heb ik op de send-knop gedrukt of er komt bericht terug: “Wil je echt antwoord? IK WIL!!!”

Et violá. We gaan dus naar Lowlands. Misschien bereiken we tijdens onze vakantie Italië niet; stranden we ergens in Luxemburg, Oostenrijk of Zwitserland. Wat maakt het ook uit? Die drie weken vakantie hébben we. En Lowlands nu óók…

(Nu alleen nog even onze werkgevers overtuigen van de noodzaak van die twee extra dagen vrij… Maar hopelijk komt dat wel goed!)

I’m a Lowlander. Dit jaar zou mijn vijfde jaar worden. Maar om dit überhippe festival te kunnen bezoeken moet je in het bezit zijn van centjes. Aardig wat centjes, zelfs. Het kaartje an sich valt best mee (€ 117,50 voor drie dagen, inclusief camping), maar alles eromheen maakt het zo vreselijk prijzig. Helaas moeten wij dit jaar dus verstek laten gaan. Een huis kopen gaat je niet in je koude financiën zitten, zeg maar.. En tja, we kunnen het geld best missen hoor.. Maar dan kunnen we niet meer met vakantie. Keus snel gemaakt, dus. Maar wel met pijn in ons hart. En ach, wie weet loont het de moeite, dat wij élke wedstrijd waarbij kaartjes te winnen zijn afstruinen. Je weet het maar nooit

Want Alan die was jarig en dat vierden wij, ei ei! Hiernaast staat een afbeelding van het boek dat wij voor hem kochten (voor alle nieuwsgierige aagjes op mijn ‘de stad in’-log ;)) en ik hoop dat hij veel plezier zal hebben bij het lezen ervan. De schrijver, Jeff Noon, is al jaren een favoriet van mij en ookal zijn zijn boeken redelijk prijzig, ik ben toch aan het proberen om mijn boekenkasten op te sieren met een collectie van zijn boeken. De huidige uitgaven vind ik erg mooi, maar moeilijk te vinden, dus ik was érg blij toen ik een Jeff Noon op de kop wist te tikken voor onze vriend.  Alan houdt erg van sci-fi en fantasy, dus als het goed is zou hij deze zgn. cyberpunk-stijl te gek moeten vinden. Ik ben benieuwd!

Gisteren was een heerlijke dag; in de middag vertrokken wij richting Lelystad met Paul’s zus Suus, om een verlate felicitatie aan zijn vader te kunnen geven. Die was de dag vóór mij, de 27e juni, jarig, maar omdat Paul’s ouders meteen de zaterdag ná zijn verjaardag op vakantie gingen en afgelopen donderdag pas terugkwamen hadden wij daarvoor geen eerdere gelegenheid. Om dit weer een beetje goed te maken leek het mij een leuk idee om een mooie verlate-verjaardags-taart voor hem te maken, dus al sinds het begin van deze week was ik druk bezig. Eerst vlinders van suikerwerk opspuiten (moeilijk! Veel oefenen nog..) omdat die een aantal dagen moeten drogen, om vervolgens vrijdagavond vanaf een uur of negen tot half twee ‘s-nachts de daadwerkelijke taart in elkaar te knutselen. Dat is een hoop tijd, maar ik heb een aantal dingen die ik nog nooit heb gedaan geprobeerd en het resultaat was dan ook geweldig (even een veer in eigen anus kan geen kwaad, toch?):

Eerst de vleugels opspuiten:

Dan lijfjes aan de vleugels maken:

En dan de taart eronder:

Ikke trots!! Paul’s vader was er ontzéttend blij mee, zijn gezicht toen de taart aan hem werd onthuld (hij wist nergens vanaf) was onvergetelijk. Het leuke was, dat hij op dit moment een waterlelie in zijn échte vijver heeft die op het punt van bloeien staat, dus dat was per ongeluk een extra leuk detail.

Vanuit Lelystad zouden wij in de avond doorrijden naar Amsterdam, waar Alan woont, om daar zíjn verjaardagsfeestje bij te wonen. Helaas kamen we daar later aan als ik zou hebben gewild, maar gelukkig was het er nog wel érg gezellig. Wanneer wij Alan zien vind ik het altijd weer jammer dat wij deze ras-amsterdammer nóóit zullen kunnen overhalen om in Den Haag te komen wonen; ik zou hem heel graag wat meer in de buurt hebben.

Ondanks het feit dat wij érg laat aankwamen gebeurde er toch nog iets, waar ik me al toen ik Alan’s uitnodiging in mijn mailbox zag staan op verheugd had. Toen we erheen reden, was ik bang, dat het al te laat zou zijn, maar gelukkig waren wij nèt op tijd: een vriendin van Alan, met wie ik vorig jaar een ontzettend female bonding-moment had, was er nog en ik heb éindelijk met haar kunnen afspreken! Op het vorige feestje hadden wij wel e-mailadressen uitgewisseld met dit doel voor ogen, maar als gevolg van over-actieve spam-filters, foute e-mail-adressen, hele ernstige griepen, examens en verhuizingen is er helaas het hele jaar niets meer van gekomen. Nu dus wel, en ik verheug me daar ontzettend op. Het was wel een beetje raar, omdat we elkaar al een paar jaar achter elkaar hadden gezien op Alan’s feestje, dat vorig jaar opeens de vonk ontzettend oversloeg. We hebben dezelfde humor, dezelfde liefhebberijtjes en op de één of andere manier dus een ontzettende klik. Ik moet haar nog even bellen om de afgesproken datum ietwat te stroomlijnen, maar dat er een afspraak is staat vast. Het leuke is, dat Paul het ontzettend goed met haar vriend kan vinden, dus dat is dubbel zo leuk (Zij wonen in Haarlem, dus er moet altijd een laatste trein worden gehaald, vandaar mijn angst te laat te zijn.)

Vandaag hadden we overigens echt een off-day: we waren pas om twee uur wakker (I still love my luxaflex), zijn na ons ontbijt even boodschappen wezen doen en waren vervolgens zo moe toen we terugkwamen dat we een spontane siësta hebben gehouden tot een uur of zes. Daarna een beetje gegeten, beetje krantje gelezen, op ons balkon rondgehangen en verder.. Helemaal niets!

(P.S.: Voor eenieder die opgegroeid is toen het computerspel gemeengoed begon te worden of die anderszins bekend is met Space Invaders: Tjek dit!!!) (Echt even doen, dit is fucking briljant!)

Al sinds maandag had ik ertegenop gezien: vandaag, om half elf, had ik mijn eerste ‘echte’ afspraak bij de fysiotherapeut. Maandag ging ik voor het eerst, maar dat was meer een ‘intake’. Het probleem is mijn nek: al een aantal weken heb ik serieus last van een moeilijk bewegende, vaak pijnlijke nek. Mijn nek zelf doet bijna continue pijn, maar dat valt nog wel mee. Erger wordt het, wanneer het doorstraalt, want dan merk je pas hoeveel invloed je nek op de rest van je lijf heeft. Hoofdpijn, loodzware en pijnlijke armen, pijn in mijn schouderbladen.. Niet echt relaxed, dus.

Bij de intake wilde ze me graag zien bewegen, om te kunnen bekijken wat het probleem precies is. Na een aantal ‘oefeningen’ zei ze “Ah, volgens mij zit het ongeveer híer”, deed een drukje en een knijpje ergens, en de tranen sprongen me in de ogen. Het is erger als ik dacht, dus. Vandaar ook, dat ik vandaag met gemengde gevoelens op de fiets stapte. “Fijn dat er nu dan toch iets aan gaat gebeuren” wisselde zich in razend tempo af voor “oh man, dit gaat zó pijn doen”. Eenmaal daar viel het zowel mee als tegen: de behandeling op zich deed niet heel erg veel pijn, terwijl ik bij het terugfietsten een euforisch “I’m king of the world!” gevoel kreeg. Ik kon mijn hoofd zonder pijn of moeite álle kanten op draaien en zelfs mijn rug, al jaren mijn zwakke plek, heeft in geen tijden zo fijn aangevoeld. Bij aankomst op mijn werk begon de pijn van de behandeling natuurlijk wel langzaam door te sijpelen, maar dat neem ik op de koop toe. Dus zo voelt het om een goeie rug te hebben!

Wat er dan tegenviel? De conclusie die zij trok. Het probleem is niet mijn nek, het probleem is dat ik al jaren en jaren een pijnlijk plekje ergens bovenin mijn onderrug aan het corrigeren ben, waarbij er naarmate de jaren verstreken steeds meer spieren mee zijn gaan helpen met het corrigeren. Het is, zeg maar, wervel voor wervel mijn rug in geklommen, tot het nu ook mijn nek heeft bereikt. En tja, die voel je, want die beweegt je hoofd de hele dag alle kanten op. Door al het corrigeren hebben mijn spieren geen idee meer wat ‘ontspannen’ betekent, dát was het euforische gevoel van vlak na de behandeling. Dat was geen euforie, dat was ‘ontspannen zijn’. Hierdoor loop ik al van kinds af aan krom, hierdoor heb ik al jaren het idee dat ik ‘gewoon’ een zwakke rug heb, hierdoor moet ik de komende tijd 2 keer per week naar de fysio. Ontspannen valt te leren, zei ze. Maar het zal wel héél erg veel tijd en pijn gaan kosten. Dat heb ik ervoor over. Ik zou zó graag eens weten hoe dat is, om rechtop te lopen, zoals het hoort. Zonder pijn. Rechtop betekent fier en vol zelfvertrouwen. Door mijn houding nu kom ik anders over dan ik me voel: alsof ik er wezen mag..

Vandaag moest ik mij, ondanks de warmte, toch maar richting de stad begeven. Ik had een cadeau nodig voor een jarige vriend, die wij zaterdagavond op gaan zoeken. Omdat wij zaterdag overdag al bij Paul’s ouders zijn om hun vakantiefoto’s te bekijken en ook Paul’s papa wat verlaat te kunnen feliciteren met zijn verjaardag, zat er niets anders op dan gebruik te maken van de koopavond. Gelukkig stond ik daarin niet alleen: ik kreeg versterking van mijn lieve broertje.

Meteen vanuit het werk ben ik naar de stad gefietst, waar wij samen het lijstje van winkels dat wij wilden/moesten bezoeken afwerkten en we tussendoor even een Mac-je pikten. Om zeven uur waren we (gelukkig) alweer klaar en trokken we weer huiswaarts, waarna we bij Wim thuis de kat, de vogel en de planten eten gaven. Vervolgens fietsten we door naar mijn huis om aldaar op het balkon van een ijsje te genieten. Geweldig, want ondertussen droop het zweet van onze lijven… Ookal ben ik gisteravond niet wezen spinnen, om beweging zit ik ook met dit weer dus niet verlegen

Mijn spinning-les van vanavond was afgelast. Logisch, want in dit weer is het écht geen doen om loos te gaan op de fiets; je verliest zó veel vocht, dat kán alleen maar uitlopen op een heftige hoofdpijn..

In de plaats van fietsend heb ik de avond met mijn lief doorgebracht in onze rubberboot, gevuld met lekker koel water. Fijn!! Volgens mij is dit écht de enige manier om mij een beetje vrolijk te houden, want van dit weer word ik er écht niet aardiger op

(Overigens; Michel, mocht je dit lezen: Ik wilde in navolging van jouw tip het voorstel doen de rubberboot op te graven uit de kelder, maar toen bleek mijn lief zélf al op het lumineuze idee te zijn gekomen en dat de opgraving reeds was verricht. Tóch dank je wel voor de tip..)

Wij hebben vandaag een luxe-uitgave gedaan. We kwamen een goede aanbieding voor een nieuwe vriezer tegen, dus hebben wij een nieuwe gekocht. Terwijl de oude het nog doet.. Maarja, zo vonden wij: hij ís aan het eind van z’n latijn,  het ding verbruikt een stroom waar je eng van wordt en hij ziet er niet meer uit, wat een beetje jammer is in onze blinkend mooie nieuwe keuken.

We hebben overigens wèl een goed doel voor het oude beestje bedacht: we kunnen ‘m altijd nog in gebruik nemen in de berging zodat we meer voorraad op kunnen slaan, totdat hij ermee ophoudt. Hebben we tenminste niet zo het gevoel dat we zwaar geld hebben lopen verkwanselen