Van het weekend heb ik me op mijn eigen klusjes toegelegd, terwijl Paul ondertussen klussen als ‘de afzuigkap ophangen’ en ‘het bevestigen van de drempel’ voor zijn rekening nam. Tussendoor hielp ik hem dan wel, want hij kon uiteraard niet alles alleen, maarja, om nu hele perioden niksend naast Paul te gaan staan terwijl hij ondertussen zaken ging opmeten of op maat ging zagen.. Zodoende is sinds zaterdag ons huis weer keurig schoon en heb ik wederom een small step for mankind, a giant leap for net-verhuisden gezet: ik heb de keuken ingedeeld. Er stonden nog wat dozen en bakken met spullen, waarvan het toch éigenlijk wel de bedoeling was dat het allemáál in de keuken zou gaan passen. In dat kader heb ik de la onder de oven omgedoopt tot een heuse bak-la, vol bakvormen, deegjes, meeltjes en gekeurde balletjes en heb ik de la hier recht onder aan de katten toebedeeld: zij hebben nu een heuse eigen la, waar ik al hun blikjes, snoepjes, speeltjes en bakjes op kan bergen. Alle bakken en dozen zijn nu weg uit de keuken. Heerlijk!
Volgend weekend is het de bedoeling dat wij de plint onder de keuken (of eigenlijk: het gebrek hieraan) aan gaan pakken. Dat wil ik héél graag, omdat de drie lieve schatjes nu graag onder mijn keuken kruipen en als ze daar zitten heb ik geen grip op hun eventuele gebijt in snoeren van apparatuur en dergelijke. En omdat dit eigenlijk al veels te lang duurt hebben onze katten besloten ons een éxtra zetje in de rug te geven…
Toen Paul zondagochtend met een nog slaperig hoofd de keuken binnenliep renden Max en Loki, hevig geschrokken, onder de keuken vandaan de woonkamer in. Binnen een paar seconden volgde ook een in bijna panische staat verkerende Beertje hun voorbeeld en schoot voor Paul langs de keuken uit. Vreemd, want hoewel ze nog wel eens schrikken van Paul wanneer hij niest, schrokken ze nu al door zijn aanwezigheid. Maarja, dat kan natuurlijk gebeuren, we lagen even ervoor nog hardcore te slapen, dus dan verwachten ze ons natuurlijk niet in de keuken. Toen ik ze ‘s-avonds hun blikje wilde geven kwam er ineens nog een andere mogelijke reden voor hun schrik-reaktie in mij op:
Nu de katten-lekkernijen zijn verhuisd naar een la die aan de achterzijde toegankelijk is, is het oh zo handig wanneer je als kat zijnde niet in de weg word gezeten door zo’n nare plint en zodoende gewoon lekker even kunt winkelen tussen de kattenverwennerij-tjes. Klaarblijkelijk hadden Loki en Max onder het keukenblok zitten wachten op hún beurt, terwijl Beertje eigenhandig een zakje kattenkruid en een familieverpakking kattenkruid-snoepjes slachtte. Het resultaat is boven te zien. Wellicht tóch best handig dus, zo’n plint onderaan je keuken.. :-I
Gisteren hebben we er voor het eerst sinds een paar weken weer eens een klus-dag tegenaan gegooid en het resultaat is hiernaast te bewonderen: éindelijk hangt onze afzuigkap. Dit was, tesamen met het ophangen van de kapstok, echt een beetje een mijl op zeven geworden, dus ik ben oh-zo-blij dat beide klusjes nu afge-checked kunnen worden op onze ‘to-do-lijst’. Ook hebben we een kastje in het toilet opgehangen, heeft Paul de drempel tussen de gang en de slaapkamer erin gezet en zijn de twee schoenenbakken in de gang (die wij overigens gebruiken voor mutsen, handschoenen, sjaals en ander klein grut) ook aan de muur bevestigd. Een klus-dagje dat z’n vruchten heeft afgeworpen, dus! Gisteravond zijn we gezellig bij mijn ouders geweest om een vervroegde vaderdag te vieren en zijn we redelijk vroeg gaan slapen, want ik was kapot! 
Wat mij betreft zéker voor herhaling vatbaar, wellicht een keer ergens in een fijne strandtent hier in de buurt? 
Ik geniet nog steeds met volle teugen van mijn studie-vakantie. Ik ga op maandagvonden naar concerten, computer me suf, kan eindelijk weer eens een boek lezen en heb gisteravond zelfs met mijn 
Over een paar dagen, op 16 juni, komt The International Whaling Commission samen voor de jaarlijkse vergadering. Niet écht een boeiend gegeven, zou je zo zeggen. Klopt, ware het niet dat Japan, na 20 jaar lang vergeefs lobbyen vóór de jacht op walvissen, nu eindelijk een manier lijkt te hebben gevonden om het reeds in 1946 gesloten verdrag tégen de walvisjacht teniet te doen. Tot op heden is het Japan gelukt om het bestaande verdrag te omzeilen en toch op walvissen te kunnen jagen doormiddel van het gebruik van een ‘loophole’: in het verdrag staat dat het doden van walvissen uitsluitend mag voor ‘wetenschappelijke doeleinden’ (wat dat inhoudt wordt niet gespecificeerd). Hier maakt Japan gretig gebruik van en ondertussen is het de Japanse overheid gelukt een meerderheid van stemmen binnen de IWC te halen door de walvisjacht heftig te ‘propaganderen’ bij arme Afrikaanse landen (lees: het omkopen van arme overheden) en hen zodoende over te halen om ‘voor’ te stemmen.
De vredige klanken van een muziekje dat zo uit de bak ‘Wereldmuziek’ van de Free Record Shop had kunnen komen galmen door de zaal. Naarmate de muziek wordt overstemd met ruis stijgt de spanning, het publiek zet zich schrap voor wat komen gaat. Op het podium bewegen schimmen zich naar diverse plaatsen in de ruimte die hen ter beschikking staat. De wereldmuziek is nu practisch overstemd door de radio-ruis die erdoorheen is gemixt. Eén licht op het podium gaat aan: een donkerblauw, wazig licht tekent het silhouet van drummer en metal-god 
Was ik eergisteren vermoeid en niet echt in mijn hum, gisteren lachte de wereld mij toe en zat alles me mee. Het weer was goed, ik had vrij en er stonden leuke dingen op het programma: rond een uur of 3-4 zou ik wat gaan drinken bij onze vrienden Rob en Nicol omdat zij gisteren een jaar getrouwd waren, Paul en ik zouden elkaar rond zessen in de stad ontmoeten om samen wat te eten en naar de film (X-men 3) te gaan en toen ik vervolgens zomaar om negen uur klaarwakker was belde ik met mijn mama en besloten we samen tot een spontane winkel-actie op de Leyweg. (Ok, toegegeven, dat om negen uur klaarwakker zijn kwam vooral wegens het feit dat wij er nog niet toe gekomen zijn luxaflex voor in de slaapkamer te kopen, zodat de zon ‘s- morgensvroeg meteen in vol ornaat door onze voile gordijnen knalt en het dus loeiheet is in bed, maargoed..) Onze winkel-actie had geen bijzonder doel, gewoon even lekker in het zonnetje lopen, beetje winkels kijken en verder niets. Maar natuurlijk gebeurde daarbij het onvermijdelijke: wanneer je niet specifiek op zoek bent naar iets vínd je juist en toen ik zo rond éénen bij mijn ouders wegging sjorde ik nog even blij mijn nieuwe schoenen aan. Ik vond de sleehakjes die je de laatste tijd overal ziet geweldig, maar een dichte schoen (ik hou niet van sandalen) met een sleehak is nauwelijks ergens te vinden.. Behalve gisteren, natuurlijk. Ik voelde me helemaal stoer: vanwege het mooie weer had ik éindelijk mijn nieuwe donkerbruine halter-topje uit de kast kunnen trekken en mijn nog redelijk nieuwe, limegroene linnen broek stond daar al geweldig bij; met mijn nieuwe schoenen erbij zag ik er helemáál smashing uit, al zeg ik het zelf. 
Over twee-en-een-halve week, op 28 juni, ben ik jarig en word ik 27 jaar oud. De dag erna, 29 juni, vier ik een andere mijlpaal: op die dag (om 16.04 om precies te zijn) ben ik twee jaar gestopt met roken. De titel van dit logje in ogenschouw genomen zou je misschien denken dat dit een omschrijving zal worden van de worsteling die het stoppen met roken met zich meebracht, maar niets is minder waar. Er wás voor mij bijna geen worsteling bij het stoppen met roken. Stoppen was voor mij, zogezegd, een piece of cookie. Ik las het 
De stress zit erop. Hoewel ik ervan uit ga dat ik gisteren knalhard ben gezakt is het fijn om eindelijk een rustpunt te hebben. Vanavond is mijn eerste avond van iets dat voelt als een vakantie, ookal moet ik gewoon werken: we zijn uitverhuisd en voldoende uitgepakt om ons op ons gemak te voelen, ik hoef geen feest meer te organiseren, mijn studie kan ik ook héél eventjes laten voor wat ‘ie is, de financiën staan sinds 3 minuten geleden op de rails, onze housewarming zit erop en Paul’s 30e verjaardag is gevierd… We hebben zonet het huis opgeruimd en schoongemaakt, zodat ons huis in overeenstemming is met de leegte, die ik eindelijk in mijn hoofd mag hebben. Ik ga zodadelijk voor het eerst in een lange tijd slapen zonder een opgejaagd gevoel. Morgen ben ik vrij en wordt het mooi weer. De katten mogen ondertussen ook naar buiten, dus ik denk dat ik mijn balkon ga inwijden. Of misschien blijf ik wel in bed liggen tot half twee. Of misschien ga ik wel op de bank hangen met een boek. Of met mijn Nintendo, dat is óók leuk.. 
