Grappig, hoe dingen soms lopen. De ene keer verlies je iets, de andere keer vind je weer iets anders. Vandaag had ik daar wel heel letterlijk last van en ik kan er nog steeds met mijn pet niet bij. Toen ik vanochtend opstond, besloot ik dat ik vandaag graag ‘iets aan het huis’ wilde doen. De rest van het weekend komt het er niet van, vandaag was ik toch vrij en er waren genoeg kleine klusjes waar met relatief weinig inspanning/tijd een groot resultaat te behalen valt. Het met witsel bijwerken van een paar lelijke plekjes op de muren in de keuken en de woonkamer stonden hoog op mijn prioriteitenlijst, dus vond ik dit een mooie gelegenheid om met kwast en latex in de weer te gaan. Maar helaas, dit idee is niet meer uit de planningsfase gekomen: de nog helemaal volle 10-literbak latex die wij nog hadden staan is verdwenen. Foetsie. Weg. Ik snap er geen jota van. Het is geen miniscuul over-het-hoofd-zie-dingetje, ofzo. Na een zoektocht van bijna een half uur besloot ik: dit gaat ‘m niet worden. Er is nog maar één plaats waar die bak kan staan, en dat is tussen de puinzooi in de studeerkamer-to-be, maarja.. Om dát uit te zoeken zal ik die kamer eens grondig moeten opruimen.
Over op plan B dus: het opruimen van de studeerkamer. Spullen uitzoeken, dozen leeghalen, losse troep in dozen proppen, kleding uitzoeken en weggooien, alles herschikken.. Het ging geweldig, de kamer ziet er een heel stuk toegankelijker uit, ik vond mijn naaidoosje en mijn spatels terug (beiden waren spoorloos verdwenen sinds de verhuizing en werden érg gemist), maar de bak latex ben ik niet tegengekomen. Zal wel bij de Nijntje-theelepels staan, die tijdens onze housewarming zijn verdwenen. Zwaar irritant, want nu kan ik nog steeds niets met die bijwerk-plekken. Maarja, spoorloos is spoorloos. Misschien een foto van Bakkie Latex zoeken en op pakken melk laten drukken?
Er zijn van die dagen waarvan je zou willen dat ze eeuwig konden duren. Als ze zijn afgelopen kan je er nog dágen van nagenieten en kun je er altijd weer met een glimlach op terugkijken. Mijn verjaardag was óók zo’n dag: van zowel het virtuele feestje als het real life-gedeelte heb ik genoten. Ik heb de hele dag leuke dingen gedaan:
- Eerst mocht ik natuurlijk uitslapen. Daar maakte ik uiteraard dankbaar gebruik van,
- Toen kreeg ik een ontbijtje op bed en mocht ik Paul’s cadeau uitpakken,
- Daarna zijn we naar de bioscoop gegaan,
- Toen we naar huis reden hebben we biefstuk en Ben & Jerry’s meegenomen,
- Thuisgekomen hebben we die met veel smaak opgepeuzeld,
- Na het eten kwamen mijn ouders, Wim en Ivo op bezoek, hetgeen erg gezellig was.
Ook wat cadeau’s betreft ben ik al gruwelijk verwend: ik kreeg van Paul een Chinese collector’s box van mijn jeugdhelden The Transformers, waarin alle 98 episodes én de film verspreid over 14 DVD’s te vinden zijn, alsook 12 collector’s postcards, een sleutelhanger en info over alle characters. Van mijn ouders kreeg ik geld voor een spelletje voor mijn Nintendo DS of iets anders leuks én een ontzettend leuke Bert en Ernie-tas, Wim geeft mij een proefles klimmen cadeau, waarbij we samen gaan klimmen en daarna gezellig gaan eten (broer-en-zus-dag!) en van Ivo kreeg ik een fotolijst die net zo werkt als een schuifpuzzel. Mijn taart kreeg trouwens grote complimenten, zelfs mijn collega wier man zelf banketbakker is was onder de indruk. Zaterdagavond geef ik nog een klein feestje voor wat vrienden, dus ik mag nog even verder feest vieren, maar een dag zoals gisteren neemt niemand me meer af. Bedankt allemaal 
************
Uiteráárd moet ik nog even de film recenseren, want Annibal zou natuurlijk niet Annibal zijn als zij niet met een kritisch oog naar de nieuwste Pixar-film Cars zou hebben gekeken 
En tja, ik kan niet anders zeggen: wat een óntzettend leuke film! Ik heb misschien niet zo hard gelachen als bij The Incredibles en waren de characters minder aandoenlijk als in Finding Nemo of Toy Story, het grote oog voor detail en het geweldige vermogen om een meeslepende en vernieuwende animatiefilm in elkaar te zetten doet animatiestudio Pixar toch weer met kop en schouders boven de concurrentie stijgen. Het verhaal is niets vernieuwend, maar de uitwerking maakt veel goed. Vliegjes zijn geen vliegjes, maar VW Beatles met vleugeltjes, de gouverneur van Calafornië, Arnold Schwarzenegger, wordt uiteraard weergegeven (lees: afgezeken) als een Hummer (in real life is hij bezitter van een stuk of 8 van deze I-am-NOT-gay!-statements) en in de plaats van vliegtuigstrepen staan er bandensporen in de wolken. Ik heb met name genoten van sidekicks Luigi en Guido (nooit gedacht dat ik nog eens een grote fan zou worden van een klein blauw heftruckje) en de takelwagen Mater. Ik zal niet zo ver gaan om het een juweeltje te noemen, maar voor een vrolijke 2 uur (met óf zonder kinderen) is dit zéker een goeie keuze. 4/5
(P.S.: Ik las zonet dat het kabinet is gevallen. Over de redenen hierachter zal ik nu eens even wijselijk mijn mond houden, maar wat ik me nu voornamelijk afvraag is of er veel premiers zijn die Balkie dít record na kunnen doen: 2 kabinetten in iets meer dan 4 jaar? Wellicht tijd om het Guiness Book in te schakelen..)
Eèèèèn… JA! Vanaf nú ben ik jarig en is het virtuele verjaardagsfeestje van mij en Cath officiëel begonnen. Ik trakteer iedereen hierbij op een virtuele, zelfgebakken punt taart, voor een drankje moet je bij Cath zijn
Strakjes, nadat ik lekker heb uitgeslapen (en hopelijk heb genoten van een ontbijtje-op-bed ;)), gaan we naar de film (Cars), mag ik kiezen wat we gaan eten (biefstuk op brood.. Yum!) en komen ‘s-avonds mijn ouders en onze vrienden/toekomstige-mama-en-papa Ivo en Mirjam langs om de échte, zelfgemaakte taart op te eten. Ik heb er zin in!
P.S.: Het taartenbakken van zonet had nog een ernstige bijwerking:
(P.P.S.: Marsepein uitrollen is nog een verdomde lastig klusje!)
Ik heb al sinds zaterdag trek. Zaterdag kwamen namelijk mijn taart-bak-benodigdheden binnen… Sindsdien brand met name de marsepein in mijn gedachten. Yummie! Strakjes, als we hebben gegeten, ga ik mijn eigenste verjaardagstaart bakken en in elkaar knutselen. Heb er nu al trek zin in Voor zaterdag (dan geef ik mijn feestje) ga ik er trouwens nog eentje maken. Good times coming up next, dus.
Strakjes, vanaf 00.00 uur, zijn jullie uiteraard welkom om de taart virtueel op te komen eten. Later!
Ik ben niet somber. Ik ben blij. Ik hoef nog maar één dagje te werken, dan heb ik een extra dagje vrij. Dat dagje gaan we alléén maar leuke dingen doen, want die dag ben ik jarig
Maar de rest van het land is niet blij. Er ligt een deken van somberheid over het land. Overal voel ik het: een triestige sfeer. Oranje heeft verloren. Oh nee. Een ramp van wereldformaat. Voor een dag, in elk geval. Morgen is het weer over. Maar vandaag rouwt ons land. Iedereen, behalve ik. Want ik ben blij. En ik vind voetbal toch maar stom.
Omdat ik en Cath er op het weblog van Nienke achter kwamen dat wij allebei op 28 juni jarig zijn en zo exact één jaar in leeftijd schelen, hebben wij besloten om samen een virtueel verjaardagspartijtje te geven. Jullie zijn a.s. woensdag dus allemaal van harte welkom op onze beider logjes ter viering van Cath’s 28e en mijn 27e verjaardag. Zij zorgt voor de drankjes, ik voor de taart. Komen jullie ook?
************
Vandaag, voor het eerst in een jaar of 8/9 werd Parkpop gehouden zonder dat ik er mijn verjaardag vierde. Vandaag ook, voor het eerst in een jaar of 8/9, was het weer snertweer op Parkpop. Ik heb dan ook van diverse mensen toegebeten gekregen dat ik volgend jaar maar weer gewoon op een kleedje in het Zuiderparkse gras jarig moet gaan zitten zijn. Maar toegegeven, ook mèt regen en een zwaar uitgedunde vriendengroep (de meeste mensen zitten momenteel op Oerol) was het weer een dag om van te smullen. Het begon voor mij een beetje raar, want ik ben gewend dat er een hoop gedoe om Parkpop heen is voor mij: van buiten Den Haag komende, bij mij logerende vrienden, vanaf de vroege ochtend al sms-en met diverse mensen om af te spreken waar te meeten, voor veel mensen kleden meenemen om op te zitten en het meenemen van veel chips en drank om te kunnen trakteren en dat soort zaken meer; nu ik er dus mijn verjaardag eens niet vierde mochten wij het ineens rustigaan doen, lekker uitslapen en op ons gemakje richting het Zuiderpark toen we uitgebreid ontbeten en gedoucht hadden. Raar!!
Bij aankomst waren wij precies op tijd om de laatste tonen van het franse Babylon Circus mee te pakken. Heerlijke band, die op de haagse Koninginnenach al voor een feest van jewelste zorgde. Vervolgens was voor ons het wachten op het Noorse Kaizers Orchestra, een band die ik 2003 op Lowlands al ontdekte. We werden niet teleurgesteld: hun opzwepende muziek en aanstekelijke podium-act stonden garant voor een geweldig uur. Omdat ik hen al een keer gezien had was de verassing van hun opkomst er voor mij wel af (ze komen allemaal strak in pak op, waarbij de pianist een gasmasker draagt en de diverse bandleden bijna hysterisch rondspringen en met hamers op lege olievaten rammen); des te leuker was het toen ze ook mij nog wisten te verassen met een roadie die in een Elvis-pak (compleet met glitters, cape-je en vetkuif!) de gitaren van de bandleden wisselde. Hierna was het tijd voor de verzorging van de inwendige mens: na achtereenvolgens een pannekoek met poedersuiker en een portie kippenvleugels te hebben verorberd en ook nog even het bijbehorende marktje te zijn overgestruind was het tijd voor de laatste band die wij wilden zien: de Infadels. Ook dit was een Lowlands-ontdekking (ditmaal van afgelopen jaar) en ook deze band stelde niet teleur. Aanstekelijke pop/rock met een flinke vleug elektro liet het toegestroomde publiek dansen en springen. Nèt zo bevlogen als vorig jaar op Lowlands werkten de heren blij hun set af, waarbij duidelijk te merken was dat zij zélf degenen waren die er nog het meest van genoten.
Hierna waren de leuke bands op en sloeg de vermoeidheid en het doorweekt zijn zo erg toe dat we maar meteen op huis aan zijn gegaan; al met al kunnen we weer terugkijken op een gezellig en knus Parkpop. Knus, want de regen was goed voor één ding: het was heerlijk rustig en dit droeg bij aan de gemoedelijkheid waarmee alles verliep.
Kaizers Orchestra:
The Infadels:
Onze vriend Rob (zanger van band Qrio) is onschuldig:
Ik en aanstaande papa Ivo trekken ons verrotste festival-hoofd:
Ik vond het eens tijd worden: mijn log had een onderhoudsbeurt nodig. Ik ben normaalgesproken niet zo van het aanpassen van dat soort dingen, want ik raak erg snel gehecht aan signatures, avatars, banners, onderschriften en lay-outs, maar er waren toch wel wat zaken aan mijn log die ik graag anders wilde zien. Zo stoorde ik me al vanaf het begin aan het feit dat het niet mogelijk was om via mijn banner terug te keren naar de front-page (heeft mijn lief nu voor mij gefixt – thnx babe :)), stond het archief wel erg prominent bovenaan mijn zijbalk (heb ik dus lekker naar beneden ge-bonjourd), wilde ik heel graag een blij taakbalk-icoontje (met wat uitleg van Paul kan ik daar nu zo vaak mee wisselen als ik wil) en vond ik dat mijn links eens een update verdienden (voor de mensen die hieruit verdwenen zijn: ik blijf jullie volgen, heus waar! Maar jullie loggen zo weinig…). Ik ben benieuwd wat jullie van deze aanpassingen vinden; ik ben er zelf in elk geval heel erg blij mee!
************
In een reaktie op mijn vorige log riep Martine blij, dat ze het leuk vond om ook eens een foto van Paul te zien. Omdat ik hem op die foto niet echt op z’n charmantst heb gevangen leek het me wel leuk: een foto van ons samen. Bij deze dus.
************
YAY!! Onze keuken is bijna af, olé olé.. Vandaag is mijn papa komen kitten en heeft Paul met een mini-béétje hulp van mij de plint onder de keuken op maat gemaakt en bevestigd. Ook is het één-na-laatste gaatje in de keuken opgevuld: het kleine beetje ruimte tussen de laden en de oven in de hoge kast is nu éindelijk opgevuld met het bijbehorende plankje. Paul is ‘s-ochtends op zijn fiets gesprongen en heeft een Gamma-jongetje ervan weten te overtuigen dat het óók in het belang van de Gamma is om een niet bij de Gamma gekocht plankje op maat te zagen en nu kijken we voor het éérst tegen een échte, dichte keuken aan. Grappig, hoeveel verschil zulke relatief kleine details kunnen maken. Nu is het dus officiëel: alleen de schuifdeurtjes van de bovenkastjes nog (en wat miniscule afwerkingkjes zoals het vasplakken van de lampjes en het bijwerken van een stukje muur met witsel, maar dat mag geen naam hebben) en dan is het écht, helemaal, zekerste weten KLAAR. Met een beetje geluk kunnen we over een weekje of twee de deurtjes ophalen; ik kan gewoon niet meer wachten om er éindelijk achter te gaan komen hoe onze keuken er écht uitziet. Wordt vervolgd!
Voor morgen staat er weer een klus-middag op het programma. Mijn vader komt de randen langs het keukenblad afkitten en ik en Paul gaan de plint onder de keuken in orde maken. Om dit te kunnen doen moest er nog wel even een ritje naar de Gamma tegenaan gesmeten worden: zonder de daadwerkelijke plint in ons bezit gaat het op maat maken en het bevestigen ervan zo rottig. Ook wilden we nog grijze sanitairkit hebben (in een vlaag van verstandsverbijstering kochten wij twee tubes wit, terwijl we een zilvergrijs werkblad en grijs voegsel hebben), dus stapten wij vanavond na het eten op de fiets en reden richting de Gamma. De dichstbijzinde Gamma had echter wel de plint, maar eigenlijk 10 cm. breder dan dat wij nodig hebben. “Nou,” vond Paul, “dan moeten we maar even doorfietsen naar de volgende Gamma, een minuut of 10 verderop.” Ik vond van niet, want deze plank kon hier toch ook gewoon op maat gezaagd worden? Maar mijn lief gaat nooit over één nacht ijs en wilde toch graag nog even bij het andere filiaal kijken.
Aldaar aangekomen bleek aan het assortiment niets te worden toegevoegd: ook hier alleen de 10 cm. te brede versie. Tóch maar op maat laten zagen dan. Juist. En dan weer naar huis fietsen. Bleek wat lastiger als Paul had verwacht. Jammer ook, dat we nu een kwartier moesten fietsen, in plaats van de 5 minuten vanaf het andere filiaal. Na een meter of 300 kwam daar nog een schepje bij: éigenlijk ging fietsen helemáál niet. Lopen dan maar. Maar zelfs dat lukte eigenlijk niet zo goed. Even overwogen we de optie om mij vooruit te laten fietsen en dan met de auto de plank over te komen nemen van Paul, maar eigenlijk zou dat ook niet echt goed gaan. Planken en latten van 2.40 meter passen precies in mijn auto, maar ook echt geen centimeter méér.
En dán kom je er maar weer eens achter wat het betekent om met een MacGyver* samen te leven. Geef hem een stukje tape en een paperclip en voor je het weet heeft hij een heel weeshuis in elkaar gezet. Met behulp van de net gekochte schilderstape, ijzerdraad, het tasje waarin deze twee aankoopjes vervoerd werden en Paul’s fietsslot knutselde Paul blij een complete plank-van-2.5-meter-mee-naar-huis-fiets-constructie in elkaar. De hele weg naar huis keken mensen ons verdwaasd aan. Auto’s lieten Paul uit respect voorgaan, zelfs door rood licht. En de plank? Die staat nu in de studeerkamer te wachten tot hij morgen zijn versverworven levensdoel mag gaan vervullen. Hij blij, wij blij.
*: MacGyver: een tv-serie uit de jaren ’90, waarin meneer MacGyver (jawel) steevast elke aflevering met behulp van drie paperclips en een stuk duckttape een complete wereld-reddende constructie van 3 etages hoog in elkaar bouwde. Tegenwoordig is de serie volledig uitgestorven, maar het werkwoord MacGyveren leeft dankbaar voort…
************
[Update, 1 kwartier verder]“Goh, wat is Pooh lief aan het kwebbelen” dacht ik daarstraks, voordat ik aan mijn logje begon. Haar broers lagen languit op de bank te pitten, dus het moest Beertje wel zijn. “Zal wel in de slaapkamer zitten en buiten allemaal vogeltjes zien.” Tot ik zonet klaar was met mijn logje. Opnieuw begon het gemauwer en geklets, maar dit keer met het geluid alsof er aan het metalen audio-meubel werd gekrabt. Verdikkeme! Even later, nadat ik Pooh-beer had vrijgelaten uit haar metalen gevangenis, was ze niet bij me weg te slaan. Blij, dat ik haar bevrijd had, nadat de grote boze Paul haar er per ongeluk had opgesloten. Die zal voorlopig wel even uit de buurt blijven als wij het audio-meubel open hebben staan…[/Update, 1 kwartier verder]
Soms heb ik het zomaar ineens. Zoals daarstraks. Ik ga vanavond niets doen, bedacht ik me vanmiddag verlekkerd. Ik ga luieren, een boek lezen, slapen, whatever. Maar niets doen, vooral. En juist díe onbewaakte ogenblikken zijn gevaarlijk, want voor je het weet “ruim je alléén even die oude kranten op die zo in de weg liggen”, waarbij je meteen even die vuile vaat meeneemt, want daar kom je toch langs. En tja, als je dan toch in de keuken staat, kun je net zo goed even de frituurpan opruimen. En het aanrecht afnemen en de wasbak schoonmaken. En tja, eenmaal bij de prullenbak.. Even een nieuwe vuilniszak erin. Ohja, ook nog even een schone hand- en theedoek ophangen en onderweg naar de badkamer om de vuile hand- en theedoek in de wasmand te deponeren kan ik dan meteen even de vuile was uit de slaapkamer meenemen. En nouja, nu ik toch bezig ben: meteen maar even de stofzuiger pakken om het kattenkruid waar ik me alweer een paar dagen aan stoor uit de kattenla te stofzuigen. En ach, zo eenmaal met een stofzuiger in je handen….
Enfin, mijn huis staat er weer keurig bij. Geen vuiltje aan de lucht. Toch óók wel weer fijn. Nu nog de volgende missie: ik wilde óók nog vroeg naar bed..
Mensen zijn klote-dieren. Ze maken alles stuk dat ze aanraken en durven zichzelf dan ook nog ‘geciviliseerd’ en ‘slim’ te noemen. Mensen voelen zich nogal eens verheven boven dieren en daar snap ik dus echt geen fuck van. Ik ben boos en vooral erg verdrietig, want het filmpje dat Vedat op zijn log heeft staan spookt maar door mijn hoofd. Een waterval van gedachten. Over hoe het allemaal in elkaar grijpt, want er zijn zó veel misstanden te noemen (jegens zowel dieren als mensen), allemaal aangericht door de mens. We helpen de wereld naar de klote en ook ík ben zo hypocriet eraan mee te doen. Dat komt namelijk, doordat ik besta. Ik produceer afval, ik eet, ik draag kleding; doordat ik besta worden er allerlei vervuilende en mens-en-dier-onterende processen in gang gehouden en ik zou niet weten wat ik ertegen kan doen. Ik doneer maandelijks geld aan de dierenbescherming, Save the Children, Greenpeace en Sea Shepherd, ik teken me rot aan petities, stuur e-mails en brieven naar instanties en overheden… Maar het helpt voor geen meter. Mensen blijven namelijk mensen. Mensen zullen altijd blijven onderdrukken, slopen en misbruik blijven maken van alles en iedereen waar dat bij mogelijk is. Wij, als soort, voelen ons verheven, maar éigenlijk zijn wij alleen maar arrogant. Wij denken maar raak. Want dat denken van ons heeft de rest van de wereld nog niets goeds gebracht.
Gelukkig zijn niet alle mensen zo. Gelukkig zijn er genoeg mensen, die zich net zo klote over dit soort dingen voelen als ik. Maar ik zou zo graag willen dat ónze mening ook eens gewicht in de schaal zou leggen. Dat er dáádwerkelijk iets fundamenteel verandert in de rechten die dieren, kinderen of anderszins gemakkelijk te onderdrukken en misbruiken groepen hebben. Of nog liever, dat zulke rechten niet eens réchten hoeven te zijn, maar simpelweg dingen ‘die zo zijn’. Dat het niet meer dan logisch is, dat niemand een kat of hond levend vilt. Dat het niet meer dan normaal is, dat je geen zeehonden doodknuppelt. Dat mensen raar opkijken bij de gedachte dat kinderarbeid zou bestaan. Dat het verkrachten van kleine meisjes en baby’s in Afrika (omdat men daar gelooft dat dat dé remedie tegen AIDS is) slechts een fabel is, verzonnen door een zieke, verwrongen geest. Ik zou willen dat het anders was. I have a dream too.. Maar mijn droom gaat soms zo hard aan diggelen..