Dodenherdenking

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Uncategorized
Comments (4)
Vanavond, om 8 uur, zal een groot deel van de nederlandse
bevolking degenen herdenken, die hun leven hebben gegeven opdat wij in
vrijheid kunnen leven. Ook ik en Paul zullen de 2 minuten stilte in acht nemen.
 
Deze dag, 4 mei, zet mij (net als bevrijdingsdag) altijd aan het
denken.  Mijn grootouders hebben de oorlog allen meegemaakt en iedereen
die dat heeft meegemaakt heeft daarin zijn eigen verhaal. Mijn vader’s
vader, die zich in een keukenkastje verstopte en zodoende
tewerkstelling in een duitse wapenfabriek ontliep. Mijn vader’s moeder,
die in de scheveningse gevangenis heeft gezeten voor het sprokkelen van
hout tijdens de hongerwinter. Een oom van mijn vader, die in dienst zat
toen Duitsland Nederland binnenviel en hoewel er in mijn
geschiedenisboeken op school bijna lacherig gedaan werd over de wijze waarop het
nederlandse leger zich daartegen heeft verzet, jaagt het verhaal van
mijn vaders oom nog steeds de rillingen over mijn rug. Hoe bang hij
moet zijn geweest, terwijl hij zich als enige overlevende van zijn
groepje (geen idee hoe dat ‘in het echt’ heet.. legioen ofzo?) onder de
dode lichamen van zijn maten verborgen hield voor de duitsers, die
willekeurig lijken om hem heen in de benen en hoofden schoten om te
zien of ze wel echt dood waren..
 

Van mijn moeders moeder weet ik weinig. Ik weet alleen, dat zij
iets met het verzet deed en dat zij met andere verzetsvrouwen
communiceerde doormiddel van de manier waarop wasgoed buiten aan de lijn werd
gehangen. Mijn moeder’s vader is een heel ander verhaal. Anders dan
mijn andere opa en mijn oma’s heb ik hem nooit gekend; hij overleed
toen mijn moeder 14 was. Er wordt wel altijd nog veel over hem
gesproken en gefantaseerd in onze familie, want mijn opa van moeders
kant wordt, ook na al deze jaren nog, omgeven door mysteries. Het is
bijna alsof de verhalen over hem die ik al vanaf kleins af aan heb
gehoord een soort van substituut-herinneringen aan mijn grootvader zijn
geworden; juist met deze dagen is het alsof hij in mijn gedachten tot
leven komt. Mijn opa was een verzetsstrijder in Twente en naar verluid
een sleutelfiguur. Wat hij allemaal heeft gedaan zullen wij nooit meer
weten, want hij sprak er nooit over (praten over de oorlog was uit den
boze bij mijn moeder thuis) en ook de documentatie omtrent zijn
oorlogsverleden én werkverleden na de oorlog zijn nog altijd geheimen
die de BVD niet prijs wil geven.


Wij weten, dat hij waarschijnlijk één of meerdere duitsers
heeft vermoord. Wij weten, dat zijn huis een onderdeel was van de vluchtroute die de verzetsstrijders gebruikten om engelse vliegeniers en joodse mensen in ‘veiligheid’ te brengen. Wij weten ook, dat hij deel heeft genomen in iets dat
officiëel nog altijd te boek staat als een bankoverval. Wij weten, dat
dat waarschijnlijk geen bankoverval, maar een overval van een
munitiedepot van de duitsers was. Wij weten, dat hij na de oorlog een kast
had in de slaapkamer, die altijd op slot was en na zijn dood bleken
daar allerlei oorkondes van de toenmalige koningin en staatshoofden van
de diverse geallieerde landen in te zitten. En munitie. Mijn moeder
heeft als klein meisje een keertje in die kast gegluurd.. Van de inhoud
weet ze zich nauwelijks nog iets te herinneren (alleen dat er iets lag
dat op een handgranaat leek), maar het pak slaag dat ze ermee verdiende
kan ze nog steeds op haar achterste voelen branden als ze eraan denkt.

Na de oorlog ging hij werken voor de BVD. Wat hij daar deed
weet alleen de BVD en die weigert nog altijd daar iets over te zeggen.
Het enige dat we dáárvan weten, is dat mijn oma, toen ze na zijn
plotselinge overlijden probeerde zijn werk te verwittigen, te horen
kreeg dat de naam van haar man hen totaal niet bekend was. Toen zij
uiteindelijk een hoge pief aan de lijn kreeg wist hij haar te vertellen
dat hij daar niet bekend was onder zijn eigen naam, maar een alias.
Voor zover het de BVD betrof was niet Piet, maar Klaas overleden.




Na al deze jaren probeert mijn tante nog altijd te achterhalen wat
dit allemaal te betekenen heeft. Maar ook met háár contacten (ze werkt
zelf bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken) krijgt ze nul op het
rekest. Mijn opa is een puzzel, die ik nooit opgelost zal zien.
Wellicht is dit juist ook de charme, die mij met dit soort dagen altijd
aan mijn opa zal doen denken.. Ookal kende ik hem niet.

4 Responses to “Dodenherdenking”

  1. Carrie Says:

    Wat heb jij dit weer mooi weergeven………. kippevel + droge keel
    Ik heb dit toevallig vanavond ook aan Fred en zijn moeder zitten vertellen. Het houd ons nog steeds erg bezig zelfs na 35 jaar.
    Vergeten zullen het nooit……
    Mams XXX

  2. Vedat Says:

    Lieve Annibal, want zo noem ik jou na het lezen van jouw stukje. Het heeft mij heel erg ontroerd. Koester dit en als ik in jouw schoenen zou staan, dan zou ik doorgaan met onderzoeken. Je hebt er recht op te weten wat er is gebeurd, net als jouw moeder daar recht op heeft. Niemand kan jou dat onthouden, ook de BVD niet. Vraag en vraag en als je nee te horen krijgt, zeg dan dat je het accepteert als ze jou aantonen waar staat, dat ze jou niets mogen zeggen. Vaak is het dan zo, dat ze dat niet kunnen. Dus Annibal, ga door…

  3. Carrie Says:

    @Vedat, Heel lief dat u zo reageert, maar wij krijgen al jaren te horen ,dat dat wat mijn vader gedaan heeft nooit en te nimmer vrijgegeven word. Daar werd ook alleen maar onder alias gewerkt niemand wist van elkaar de echte gegevens. Het zou kunnen zijn dat als ze ooit iets openbaar maken van iets dat nog steeds voor flinke problemen kan zorgen. Misschien is het voor ons ook te pijnlijk wie zal het zeggen. Liefs van Mams van Anja (kon het niet laten om te reageren)

  4. Annibal Says:

    @ Mama: Vergeten zullen we hem zeker niet, vooral met deze dagen..

    @ Vedat: Dank je wel :) Wij zullen nooit opgeven met zoeken, ookal weten we dat we vechten tegen een bierkaai. De tijd zal leren, of we er ooit nog achter zullen komen..

Leave a Reply

?>