Kinderleed

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Uncategorized
Comments (9)

Ik heb geen kinderen. Of ik ze in de toekomst wil weet ik nog niet. Ik
denk van wel, maar soms wordt die gedachte aan het wankelen gebracht.
Meestal gebeurt dat gewankel op woensdagmiddagen of in de weekends. In
openbare gelegenheden, veelal winkels en eetgelegenheden, om precies te
zijn. Het raarste is eigenlijk, dat dit
eigenlijk niet eens aan de kinderen zelf ligt, ookal veroorzaken zij wel mijn twijfel. Het zijn de ouders waar ik me zo vreselijk aan stoor.



Ik werk in de buurt van een aardige winkelstraat, zodat ik in mijn
pauze vaak boodschappen kan doen. Daar maak ik dan ook gretig gebruik
van; na werktijd hoef ik dan lekker niets meer te doen en da’s best
fijn. Soms komt het voor, dat ik naast mijn boodschappen als ik die niet nodig heb, ook even iets anders moet halen.
Duffe huishoud-vergemakkelijkende zaken bij de Blokker bijvoorbeeld. Zo
ook een paar maanden terug: voordat ik naar de supermarkt ging liep ik
even de blokker in voor het één of ander en terwijl ik in de rij stond
zag ik een moeder in de deur-opening van de Blokker staan, druk in
discussie met haar zoon van een jaar of 6. De jongen stond in de
deuropening met een DVD in zijn handen geklemd (tegenwoordig mag je
geen handjes meer zeggen,
daar staat de doodstraf op) en weigerde met zijn moeder mee te gaan. De
moeder smeekte, wriemelde, vroeg, slijmde en bovenal: ging de discussie
aan met een zesjarige jongen die iets wil hebben.
Het mooiste vond ik, dat de jongen geen tráán liet rollen; hij bleef
gewoon resloluut weigeren de DVD terug te leggen en met zijn mama mee
te gaan.



Terwijl ik de Blokker uitliep was de moeder net de vader uit de auto aan het halen om haar te helpen, toen ik een kwartier later terug naar mijn werk langs de Blokker liep stond het echtpaar nog steeds in
de deuropening van de Blokker hun zoon naar buiten te discussiëren. Ik
kan me er nu nóg met terugwerkende kracht over irriteren, zo debiel was
het tafreel.



Oók zo naar: dreinend kind in de supermarkt jankt de boel bij elkaar voor zus-en-zo-snoepjes.
Moeder (meestal moeder, is me opgevallen) spreekt het kind streng toe:
ze hád toch al nee gezegd? Abrupt houdt het gejengel op. Zodra je
achter mama in de rij voor de kassa staat blijkt waarom: het pakje zus-en-zo-snoepjes ligt temidden van allerlei ander lekkers in het wagentje. En jij maar denken dat mama kindlief zo goed onder de duim heeft. Bijna elke woensdag kom ik ze tegen.



Dan heb je nog de catagorie ouders die hun kind gewoonweg niet waard
zijn. De ouders vinden een kinderstoeltje achterin niet nodig. Kindlief
stuitert blij over de achterbank tijdens het rijden en probeert
tussendoor óók nog heftig mee te kijken hoe papa (altijd papa, heb ik
gemerkt) zijn semi-stoere bolide door het haagse verkeer stuurt. Het
liefst door tussen de bestuurders- en de passagiersstoel te gaan staan. Eén keer zag ik bij een amerikaanse autoshow een cabriolet met het dak naar beneden, waar een klein meisje op de achterbank aan het springen was terwijl de auto rondreed. Dat het kind er niet is uitgedonderd is een wonder.



Als ik deze dingen zie slaat het angstzweet me om het hart: zal ik over
een paar jaar, als ik groot ben, óók zo’n debiel van een ouder zijn? Ik
vind zelf natuurlijk van niet, maar klaarblijkelijk zijn er tóch hele
volksstammen die er geen probleem meer mee hebben zich zo te gedragen
wanneer de kinderen er dan ook echt zijn. En
stel nou dat ik níet zo’n erg geduldige mama in de supermarkt ga zijn,
zal ik dan niet meteen gearresteerd worden wegens kindermishandeling?
Immers, tegenwoordig is de corrigerende tik verboden (ik stel me zo
voor dat mijn tikken, wanneer ik mijn geduld verlies, een zéér
corrigerende werking zullen hebben)…



Laat ik nog maar even een paar jaar wachten met dat hele
moederschaps-gebeuren. Mijn biologische wekker trekt zich spontaan diep
terug in mijn baarmoeder wanneer ik op woensdag probeer boodschappen te
doen.

9 Responses to “Kinderleed”

  1. Sjoerd Says:

    Haha, ik begrijp je prima en ik ben nog een half decennium jonger dan jij! :P

    Ik loop dus stages op middelbare scholen en ik geef les… Ook daar lijkt het dat het recht van de ouder weg is en dat de kinderen gelijk hebben en dat de ouders dan gaan zeuren op school.

    Ik kan daar kokend heet van worden. Dat kind zit mijn les te verzieken en ik stuur het naar huis met een partijtje strafwerk en ik krijg een boze ouder aan de telefoon hoe ik als stagiar hun kind straf te geven… of nog erger–> Hoe een LERAAR durft HUN kind straf te geven.

    Vreselijk, hoe durven ze het gezag van een leraar dermate te ondermijnen, zo valt al het respect voor anderen gewoon weg want kindlief heeft toch altijd gelijk en krijgt toch altijd zijn zin.

    Maar dan heb ik het nog over pubers. Ouders die in discussie gaan met kinderen van 6 zijn helemaal kansloos… Als ik iets wilde vroeg ik het 1x, hooguit een 2e keer maar dan moest ik blij zijn dat mijn moeder of vader nog niet kwaad werden. Nee is nee. Geen gezeik.

    Ik snap echt niet waarom ouders kinderen een dermate vrije opvoeding geven op een leeftijd waarop ze nog geen flauw benul hebben van de wereld om zich heen.

    Maar goed, wie weet loop ik er ook wel over een decennium zo bij…

  2. pa Says:

    :-)Ik erger me ook heel vaak aan dit soort elende wat de ouders de kinderen hebben aangedaan.
    Zelf ben ik natuur;ijk ook met mijn kinderen aan het winkelen geweest en natuurlijk vonden zij ook heel veel dingen mooi.
    Het is alleen doordat zij toch al sommige dingen begrepen, dat ik ze nooit jankend uit een winkel heb moeten slepen.
    Dan liepen we verder en mijn kind zei op een gegeven moment”Ach kijk dan daar staat een ijsboer!!”
    Stiekem wisten wij dat wel en hadden we het al besloten, allemaal een ijsje, wat hebben wij en onze kinderen genoten.

  3. sanneke Says:

    Hou het er maar op dat het onmogelijk is het als ouder altijd goed te doen. Maakt niet uit heb ik besloten. Tegen een beetje gedrijn ben ik ook wel bestand. En op die manier vermaak ik mij prima met mij 2 kleine mannen.

  4. Vedat Says:

    Denk eens aan de relatie met jouw vader en moeder, Annibal. Maar ik heb een voorstel. Je wordt pleegouder van een buitenlands kind. Als het dan niet bevalt, dan laat je het toch het land uitzetten als ongewenste vreemdeling. Verdonk zal daar geen bezwaar tegen hebben.

  5. Annibal Says:

    @ Sjoerd: Haha, maar lieve Sjoerd, hoe dúrf jij te denken dat juist hún kinderen ooit iets fout zouden doen? Hoe dúrf je een kind of puber aan te spreken op vervelend gedrag? Als ze vervelend zijn geef je ze toch gewoon een nieuw computerspelletje? Zijn ze dágen stil van.. ;)

    @ Papa: En dat doen we nog steeds :) Tot zaterdag… Xxxx

    @ Sanneke: Geeft inderdaad niks, dat ben ik helemaal met je eens. Ik heb enorm veel respect voor mensen die nog steeds de moeite nemen hun kind op te voeden. Ik stoor me alleen zo aan mensen die denken dat een kind zichzelf wel opvoed.Misschien blijkt het niet zo uit het vorige stukje, maar er zijn ook veel momenten dat het me wel erg leuk lijkt om ooit eens moeder te worden, zoals wanneer ik de foto’s en verhalen op jouw, Miekuh’s en Martine’s weblog lees of wanneer ik dierbare vrienden van ons zie stralen tijdens de zwangerschap of het spelen met hun kind.

    @ Vedat: Ehm, in welke context (sorry, het is nog vroeg :P)? Verdonk mag wat mij betreft zelf eens een paar maanden in een cel doorbrengen (en dan zeg ik het netjes). Verdonk zou eens een bakje empathie moeten proberen ofzo.

  6. Miek Says:

    Mij breekt het angstzweet ook weleens uit als ik zulke voorbeelden tegenkom die jij net noemde. Want die zijn er zat! Tijdens de zwangerschap dacht ik dan “word ik ook zo?!?!”
    Maar ach nee. En ja, kinderen kunnen zeuren. Volgens mij moet je dat leren afkappen, haha. Joh, ik ben nog lang niet zover met bente! We wachten het af, An! LOL

    En ben blij dat ik samen met Martine en Sanneke kan bijdragen tot een positief beeld over kinderen:D

  7. Kirs Says:

    Kinderen die iets in het winkelmandje gooien is niets nieuws. Ik dacht ook dat ik daar heel goed in was… ik gooide elk bezoekje aan de supermarkt wel nonchalant een zak snoep in het karretje.
    Alleen viste ons mam bij het leeglaaien van het karretje die zak er altijd tussenuit…. :(

    Ik zie ook wel eens een jammerend kind bij de kassa, met een moeder die erg rustig blijft. Ik vraag me af of de sociale druk van toekijkers voor mij groot genoeg zou zijn om geen dreun uit te delen. Ik voel de behoefte al bij een kind van een ander…
    Kinderen die ouders dingen (proberen) aan te smeren zijn van alle tijden en (mede) dankzij de marketiers zal dat ook wel altijd zo blijven.

  8. Matthé Says:

    Die ergernis is heel herkenbaar! Privé zie ik het heel veel, maar ook in mijn werk. Het ligt inderdaad aan de opvoeding. Hoewel opvoeden moeilijk is en een vak dat je niet uit boekjes leert is er wel een gouden regel. Vanaf de geboorte moet je een kind leren dat nee ook echt NEE is. Dus consequent zijn. Dat scheelt echt heel veel. En die discussies…. DAT KIND IS 6! (ik wind me nu ook al op)
    Maar dat die wekker zich dan diep terug trekt….. Ik snap het!

  9. Annibal Says:

    @ Miek: Ik denk dat het goed gaat, zolang je je er maar van bewust bent, zeg maar.. En dat ben jij in elk geval wel ;) En laat die kleine dame van jou maar lekker baby zijn, want dat kan ze zó lief :)

    @ Kirs: Hahaha, heb jij dat óók? Hoewel ik soms ook wel eens zin heb om die corrigerende mep aan de oders te geven ;)

    @ Matthé: Júist, dat is het precies. Als een kind weet dat nee ook echt nee betekent is er denk ik weinig waar zo’n kind over kan gaan emmeren. Tuurlijk gaan ze uitproberen, maar dat hoort er toch bij? Haha, grappig dat jij je alleen al aan de hand van het verhaal hetzelfde voelt als ik.. Kromme tenen!

Leave a Reply

?>