Ik ben een slecht mens. Ik ben een vréselijk mens. Zondig, zou je het kunnen noemen zelfs.
Anderhalve week aan afwas doen. Uitgebreid eten en natafelen. De Kampioen lezen, zélfs het artikel over een gezin dat gaat leren golfen. Opruimen, mijn handwas doen, vlug nog een was in de machine. De post sorteren. Met mijn nieuwe telefoon spelen en mijn crèmes opnieuw rangschikken in de badkamerkast. Even controleren of de nagels van de katten niet geknipt moeten worden. Tóch maar even wel een logje schrijven.
Ik had mezelf voorgenomen om vanavond in elk geval een deel van mijn BHV-leerboek door te nemen. Ik heb zo last van studie-ontwijkend gedrag…
Vandaag overkwam me nu écht weer zo’n ding waar ik wekenlang over na kan gloeien van woede. Belde ik even snel mijn vader om hem door te geven dat komend weekend tóch beter eerst de keukenvloer gelegd kon worden, voel ik ineens een hand op de mijne. Nog voor de radartjes in mijn hoofd genoeg wentelingen hadden kunnen maken om te bedenken wat de reden van die hand op de mijne kon zijn, werd het me al op andere wijze duidelijk. Die hand pakte mijn telefoon beet en trok deze zo uit mijn hand! Omdat ik altijd wel probeer behoedzaam te zijn wanneer ik op straat bel had ik ‘m stevig beet, dus de meneer in kwestie trok mij half omver eer ik het niet meer hield en mijn telefoon uit mijn hand glipte. Scheldend en tierend ben ik achter hem aangerend, mijn tas in de aanslag om hem toch zó vreselijk van zijn fiets af te meppen als ik de kans kreeg, maar helaas.. Een voetganger wint het slechts zelden van een fietser en vooral als die fietser zijn best doet om weg te komen is de voetganger de mindere.. Proberen een voorbij rijdende auto met open raam tot stilstand te manen om de bestuurder zover te krijgen achter de fietser aan te gaan mocht óók al niet baten; tegen de tijd dat de bestuurder in de gaten had wat ik wilde was de vogel al gevlogen.
Ziedend ben ik nog steeds. Dat ik niet beter had opgelet, enerzijds. Maar dat er mensen zijn, die zich andermans zaken toe-eigenen alsof het hun volste recht is doet mij stoom uit de oren blazen van woede. Snikkend ben ik naar mijn werk gerend om mijn provider te kunnen bellen ter afsluiting van de SIM-kaart. Snikkend ook, deed ik mijn relaas aan mijn collega’s, die van schrik amper wisten wat ze ervan zeggen moesten. Gelukkig is mijn baas op dat soort momenten erg meelevend en kon ik meteen weg om aangifte te gaan doen en de T-Mobilewinkel op te zoeken. Het klantenservice-jongetje aan de telefoon meldde mij namelijk, dat ik mijn nieuwe SIM-kaart metéén daar op kon gaan halen. “En”, voegde hij daaraan toe, “U bent abonnementsvrij, dus wanneer u uw contract vernieuwt kunt u óók meteen een nieuwe telefoon uitzoeken en meenemen.”
Nu ben ik dus de best nog trotse, maar toch met gemengde gevoelens bezitster van een hip nieuw Nokia-toestel, ‘de 6111‘. Toen ik deze een weekje of twee terugzag bij mijn schoonzus, dacht ik nog “goh, die is wel hip zeg.. Zou ik ook best willen..”. Spijt, dat ik dat gedacht heb. Want nu heb ik ‘m, maar tegen mijn zin in. Ben er blij mee, maar ook weer niet. Och, het zal wel weer wennen, er zijn zat ergere dingen in de wereld..
************
Iets dat mijn dag toch wel weer goedmaakte, is dat wij een elektriciën hebben gevonden die voor een prikkie op korte termijn onze stoppenkast kan en wil vernieuwen. We hadden er zelf pas heel laat aan gedacht, maar een goede bekende van ons bleek over de vereiste vakkennis te beschikken. Omdat hij zelf heel erg druk is met het verbouwen van zijn eigen huis, durfden we er niet helemaal op te hopen dat hij de tijd zou hebben om ons te helpen. Vanavond is hij echter komen kijken en bromde hij goedkeurend, toen hij voor de meterkast stond. Prima te doen, vond hij. Een uurtje of 3 om ons te helpen had hij best over en de in het vooruitzicht gestelde krat bier en slof shag gaven hem een twinkel in de ogen. Hij besefte blijkbaar niet, wat een opluchting dit voor ons is. I love it when a plan comes together.
************
Iets dat ik me echt serieus af begin te vragen is, waarom er ineens overal doodgereden vogels op de weg liggen. Twee weken geleden was er nog niets aan de hand, nu is het echt óveral raak. Het zal wel te maken hebben met de lente in de lucht, ofzo. Ik kan er slecht tegen. Voel me altijd rottig, wanneer ik zoiets zie. Drie duiven, twee eenden, een merel, een niet meer te herkennen hoopje bloed met veren en een meesje heb ik zo al geteld, zonder er mijn best voor te doen. Rillingen lopen me over de rug. Remden alle mensen maar voor dieren..
Moe. Pijn in rug. Blaren op handen. Net gedoucht. Verf gaat niet meer uit haar. Huis gaat hard, begint er nu echt mooi uit te zien. Verven bijna klaar, behangen ook. Nog twee volle weekenden klussen, dan een week vrij van mijn werk. Weekend na pasen verhuizen. Moet nu écht spullen in gaan pakken.
Welterusten.