Zoals men in reaktie op mijn vorige logje al wel had geraden, hebben we vanavond maar eens een avondje rust ingepland. Al dat rondrennen is vermoeiender als het lijkt en als we straks eenmaal écht kunnen gaan beginnen willen we niet de tol betalen voor de rondrennerij van nu. De rest van de week zit overigens wel alweer aardig vol, maar dat zijn allemaal dingen die we op het gemakje kunnen doen. Morgen ga ik naar mijn ouders, woensdag ga ik naar spinning en donderdag gaan we naar de Zwennes om eens te kijken wat ze daar allemaal hebben aan inbouw-apparatuur. We weten wat we willen en waar we het voordelig aan kunnen schaffen, maar wellicht kan Zwennes ons een nog véél aantrekkelijkere deal bieden (voor de niet-hagenezen: Zwennes is een winkel die veel showmodellen en apparaten met kleine beschadigingen verkoopt met flink wat korting), dus een bezoekje aan hun winkel is altijd de moeite waard. Vrijdag is het feest van mijn oom en tante, het weekend is gereserveerd voor de laatste voorbereidingen.
Vandaag heb ik ook nog maar even met de notaris gebeld om te vragen hoe laat de overdracht gepland staat, want we hoorden maar niets. Toen de dame die ik aan de telefoon had even ging kijken bleken er stukken van de hypotheekbank te zijn die niet waren aangekomen en zonder die stukken kon er geen afspraak worden gemaakt! Stress! Gelukkig wilde de mevrouw in kwestie er wel even achteraan voor mij zodat er niets zou hoeven opschuiven naar een latere datum (help!). Al na een uurtje belde ze terug: alles was geregeld en om half elf worden we verwacht op het Noordeinde. Een zucht van verlichting ontsnapte me wel, moet ik zeggen..
Nu ga ik mijn computer uitzetten, op naar een avondje bijkomen. Chiao!
Het weekend zit er weer op. Dit was voor ons een weekend van memorabele proporties, want we hebben zó veel gedaan gekregen dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen: we hebben het ontwerp van onze nieuwe keuken afgemaakt, we hebben een mooi keuken-werkblad uitgezocht (bij onze keukenboer was geen werkblad naar onze smaak te vinden), we hebben alle inbouw-apparatuur uitgezocht, we hebben uitgedacht hoe we de woonkamer willen verven, we hebben behang uitgezocht voor de slaapkamer, we weten hoe we de woonkamer willen gaan inrichten, ik heb een begin gemaakt aan het inpakken van onze spullen en we hebben ook nog eens een vakantieplan gemaakt. Vermoeiend, dat wel, maar het is een geweldig gevoel om zo ongeveer alles dat we op de rails kunnen hebben, daar ook daadwerkelijk op te hebben staan.
De keuken gaat zwart met geel worden. De kastjes zijn hoogglans zwart (redelijk besmettelijk, meer érg makkelijk schoon te maken) met een aluminium-achtig keukenblad en een hoge kast aan de zijkant. In die hoge kast gaan we de oven doen, omdat ik de oven erg veel gebruik en deze graag op ooghoogte wil hebben. De kookplaat is van zwart glas (makkelijk te reinigen!) met 5 pitten, de vaatwasser komt schuin onder de wasbak en voorlopig hebben we een afzuigkap uitgezocht die je in een kastje in kunt bouwen (maar dat zou nog kunnen veranderen). De tegeltjes die we hebben uitgezocht zijn lichtgeel geglazuurd. Verder hebben we één dubbel bovenkastje met melkglas schuifdeuren, omdat we het idee hebben dat we al dat zwart wel ergens moeten breken. De tekeningen zijn klaar dus we kunnen vandeweek gaan bestellen; we hebben dit alles met veel bedachtzaamheid en grote zorg bij elkaar bedacht en het gaat er geweldig uitzien! Wat alle verfjes en behangetjes betreft ga ik iedereen nog even in spanning houden, want ik denk dat een foto meer zal zeggen dan duizend woorden 
Omdat we nu dus een huis hebben gekocht was de vakantie voor ons iets, dat van redelijk vaststaand naar totaal open schoof. Was 2006 voorheen het jaar waarin we naar Nieuw Zeeland zouden gaan, ineens werd dat het jaar dat we een huis kopen en was er aan de vakantie niets zeker meer. We hebben er verder maar weinig over nagedacht, omdat we zo druk met het huis bezig waren dat we telkens dachten “dat zien we nog wel even”. Omdat het bij Paul op z’n werk echter zo is dat je redelijk op tijd je vakantieplanning moet doorgeven moest het er nu dan toch maar van komen. Twee weken zaten we al te dubben. “Ierland?” “Portugal misschien?” “Zou IJsland duur zijn?” Moeilijk hoor. Vanwege de kosten moeten we het dichter bij huis gaan zoeken en zullen we na moeten denken over wat we eraan uit gaan geven. De afgelopen paar keer hoefde dat niet echt, dus dat is tóch even wennen. Met de laatste vakantie heb mijn hart verloren aan Canada en éven had ik hoop, maar Canada kan dit jaar écht niet, hoe graag ik het ook zou willen. Opeens voel ik me een verwende trut. IJsland blijkt uiteindelijk nog duurder te zijn dan Canada, Portugal is betaalbaar, op het vliegticket na; Ierland heeft als obstakel dat je er rekening mee moet houden dat ze er links rijden, als je wil gaan rondtrekken. Hum.
“Jammer”, zeiden we nog tegen elkaar, “dat Italië ook zo prijzig is, want dat staat al tijden op ons nog-te-bezoeken-lijstje”. Een ticket naar Italië bleek, toen we stiekum tóch even spiekten, niet eens zo héél veel duurder dan Portugal te zijn. “Maar hoe lang is dat dan eigenlijk rijden?” vroeg ik me vervolgens af. Even een routeplanner raadplegen bracht een goed bericht: Florence, the place we both desire to see, is ongeveer 13 uur rijden vanaf Den Haag. Hum. Dat is nog best te doen. Dat is heel érg te doen, zelfs! Als we rustigaan doen, twee a drie dagen rekenen voor het rijden (Paul heeft geen rijbewijs) dan klinkt dat zelfs als een erg goed plan.. Bij nader onderzoek blijkt ook het prijspeil niet erg veel hoger te liggen dan dat in Nederland, bovendien kamperen wij graag en dat scheelt een hoop verblijfskosten. Ha! Na het consulteren van beide agenda’s zijn we op drie weken in september uitgekomen en met de atlas erbij was ook de route zo uitgestippeld. We beginnen in Florence, zodra we het daar zat zijn trekken we op ons gemak door Toscane richting het zuiden. Als we het goed plannen kunnen we eindigen in Rome, hebben we bedacht. We’ll be living La Dolce Vita..
Als groot fan van Tim Burton was het natuurlijk verplichte kost: de pre-order van de special edition van zijn nieuwste DVD Corpse Bride. Toen we echter prompt een huis kochten vond ik echter, dat het niet zou moeten mogen, zo’n dure DVD aanschaffen terwijl er nog zoveel betaald moet gaan worden. Met een diepe snik had ik ‘m dus maar weer afbesteld… Tot ik vandaag zomaar een beetje centjes van mijn baas kreeg, als een soort extra-tje. YAY! Dacht ik en spoedde mij naar PLAY om ‘m alsnog te kunnen bestellen. Ik zocht de Corpse Bride DVD’s snel op en.. Sold out stond er vetgedrukt naast. Shit. Omdat deze editie uitsluitend in Engeland uitkomt moet ik ‘m toch écht in Engeland bestellen. Hum. Op zoek naar een andere website waar dat kan, dus. Dat bleek nog best een aardige opdracht: veel UK-sites bezorgen wel in andere landen, maar nu juist deze DVD kan om de één of andere vage reden niet naar Nederland gezonden worden. Zal wel zijn omdat het een UK-editie is, ofzo. Uiteindelijk, rood aangelopen van de inspanning, heb ik toch nog een site gevonden waar ‘ie niet was uitverkocht en wel in Nederland bezorgd kon worden. Pffff.. Zul je natuurlijk zien dat ze, nu ik tóch nog heb gevonden wat ik zocht, plots bedenken dat ze diezelfde editie toch óók maar in Nederland gaan uitbrengen en dat ik al die moeite niet had hoeven doen. Maar och, dat vind ik niet erg, ik heb het boekje dat erbij zit tóch lieve in het engels
************
Gezellig was het daarnet, dat ons lieve vriendinnetje Iraas mij had gevraagd om even met haar mee de stad in te gaan om wat gezichtverzorgingkjes uit te zoeken en daardoor dus ook bij ons is blijven eten. Jammer dat zij meteen vanuit de stad alweer weg moest om te gaan sporten; gelukkig hebben we wel éventjes bij kunnen kletsen en met elkaar kunnen knuffelen. Het is fijn om nu nog even zo veel mogelijk iets met onze vriendjes en vriendinnetjes af te spreken; zodra we de sleutel van ons huis hebben zal het er even niet van komen, ben ik bang. Uiteraard zullen we nog genoeg mensen spreken wanneer zij bij ons komen verven/behangen/keuken installeren, maar da’s dan toch ietsjes anders.
Over het huis gesproken: omdat wij vanochtend allebei vrij waren hebben we een hele ochtend rondgestruind in een practisch uitgestorven Praxis. Omdat het zo vreselijk rustig was hebben we óntzettend veel kunnen bekijken, bedenken, overleggen en uitzoeken. Ik ben blij: we hebben ineens een stuk minder knopen door te hakken en hebben ineens een heleboel dingen op de rails staan. We hebben besloten welk laminaat we willen hebben (of eigenlijk: een kruising tussen parket en laminaat), we weten zo ongeveer welke tegeltjes er in de keuken gaan komen, we weten precies wat we moeten hebben om onze zelf-fabrikaat schuifdeurenkast in elkaar te timmeren en we hebben een mooi werkblad voor de nieuwe keuken uitgezocht. De keuken is nu dus zo goed als bij elkaar bedacht; nu alleen nog een beetje rommelen met de opstelling van de kastjes en de apparatuur en we hebben ‘m helemaal op papier staan. Bovendien kwamen we ook nog een mooi tafelblad voor een eettafel tegen terwijl we niets moois bij de Ikea hadden kunnen vinden, dus zelfs zonder ernaar op zoek te zijn liepen we nog hippe spulletjes tegen het lijf. Nog meer Yay dus!
‘De laatste loodjes wegen het zwaarst‘, zegt men. Klopt, zeg ik. Voorál wanneer het de laatste loodjes in een zo ongeveer niet geïsoleerd huis zonder cv betreft. Laatste loodjes in een huis, waarvan de keuken en de badkamer slechts bestaan uit een soort caravan-achtige constructie, welke aan de eigenlijke woning zijn ‘vastgeplakt’. Laatste loodjes, vóór verhuizing naar een huis met CV. Laatste loodjes, terwijl de temperatuur in korte tijd weer ernstig is gekelderd en de luchtvochtigheid daar nog een schepje bovenop doet. Met name als ik naar het toilet moet baal ik ervan; het kost me met deze temperaturen extreem veel moeite me er alleen al toe te zetten de woonkamer uit te gaan.
Het einde mag dan in zicht zijn, voorlopig zit ik opgescheept met lood in mijn schoenen als ik moet plassen.. En nu zijn ook mijn chocotoff’s niet meer eetbaar omdat ze keihard zijn geworden van de kou!!
Nog even.. Ik tel af met heel mijn hart.
Soms vraag ik me wel eens af waarom ze van die martel-werktuigen maken, waaraan vervolgens alle mode moet voldoen en absoluut niemand er nog aan kan ontkomen. Zo hebben ze een paar jaar geleden het concept ‘heupbroek’ bedacht. Ziet er leuk uit (mits door de juiste dame gedragen), maar is oh-zo-onpractisch. Al een hele tijd lang is het echter onmogelijk eraan te ontkomen: wil je een spijkerbroek (zéker als je ook nog wijde pijpen prefereert), dan kun je uitsluitend een heupbroek aanschaffen. Op deze wijze zijn er ook bij mij een stuk of 2/3 in mijn broekencollectie terechtgekomen en ik moet toegeven dat ze best leuk staan en ze ook best nog te dragen zijn, wanneer de omstandigheden ernaar zijn. Zo vind ik ze @ Lowlands altijd best ok, of op Parkpop, of wanneer ik een feestje heb waar er overwegend gestaan wordt, of bij een concert.. Maar waag het niet zoiets aan te trekken naar je werk, want je wordt genadeloos afgestraft. Zéker wanneer je dat dan ook nog eens waagt wanneer het koud is!
Omdat ik de afgelopen week voor elkaar kreeg om bij één broek de rits kapot te trekken en bij een tweede broek een naadje kapot te scheuren was ik vandaag veroordeeld tot het dragen van een heupbroek. De hele dag heb ik lopen hijsen, sjorren en trekken om het allemaal een beetje op z’n plaats te houden; daarnaast was het nog een hele opgave om buik en heupen nog enigzins warm te houden. Op dit soort dagen verwens ik de mode dan ook hartgrondig en kijk ik uit naar beter tijden. Tijden, waarin je weer een normale wijde pijpen-broek kunt kopen (bij voorkeur zonder een zoektocht van ca. 3 maanden). Tijden, waarin de mode-politie afvalligen van hún verzinsels niet bestraft d.m.v. het compleet uit de winkels verbannen van alles dat niet bij de mode van dit moment behoort. Geef mij heden mijn dagelijks broek..
************
Soms vraag ik me echt af, of mijn katten zo raar zijn omdat ze door míj zijn opgevoed, of dat raar zijn hen in de genen zit en ze juist daardóór bij míj terecht gekomen zijn. Zo is het elke maandag, wanneer ik terugkom van zwemmen, een heel gevecht om mijn oren, hals, t-shirt en mogelijke andere in de weg zittende zaken te redden van Loki en Beertje, die mijn natte haren altijd insanely proberen op te eten. Klaarblijkelijk is haar gedrenkt in zwembadwater a good and nutricious snack. Max houdt er weer andere gewoonten op na: hij geeft totáál niet om snoepjes, slagroom of andere lekkernijen (als hij zijn blikje maar krijgt vind hij het best; meestal weigert hij nog op te staan om zijn traktatie te komen ophalen als er iets te halen valt), maar dat verandert zodra hij heeft geroken dat er drop in huis is: dan blijft hij me stalken tot hij er óók minstens ééntje heeft gekregen. Krijgt hij ze niet, dan jat hij ze wel: toen ik een keer wakker werd en een heel raar zwart ringetje aan mijn kussen geplakt zag zitten bleek het na veel onderzoek te gaan om een gepikt dropmuntje, waaraan Max had zitten likken tot er een gat inzat en het niet meer als dropje herkenbaar was.
Max eet trouwens ook heel graag plasticjes; zodra er een willekeurig plasticje door het huis kraakt komt hij met piepende banden de kamer ingerend om het te confisqueren en eraan te kauwen tot het helemaal is ondergekwijld. Over snacks gesproken: ze zijn alledrie dól op aardappelschillen (die ze ook echt helemaal opeten) en verder moet er altijd op/in élk doosje dat het huis inkomt geslapen én gespeeld worden(hoe klein het ook is), word elke vuilniszak opengekrabt, worden rondslingerende foto’s van onder tot boven afgelikt en springen ze als hondjes tegen me op als ik thuiskom..
….
Ik hou van mijn dropjes
Vandaag was het dan écht zo ver: het bericht dat de hypotheekbank onze aanvraag heeft geaccepteerd en de stukken naar de notaris heeft gezonden is binnen. Uiteraard kostte het tóch net weer iets meer moeite als gemiddeld, omdat de hypotheek-afdeling het voor elkaar had gekregen bepaalde akten en formulieren over diverse afdelingen te verspreiden; zodoende werd aan de behandelaar de illusie gewekt dat het dossier niet compleet was en dat wij nog dingen in zouden moeten zenden. Na ‘enige’ telefonische aansporing mijnerzijds is het vandaag toch nog allemaal in orde gekomen en daar ben ik heel blij mee. Ookal wéét je in je achterhoofd wel dat er geen gronden zijn om ons af te wijzen vond ik het tóch wel een behoorlijk spannend gebeuren, zo’n hypotheek-aanvraag. Dat ligt per vandaag dus achter ons; per vandaag kunnen definitief de verhuisdozen van zolder en de klusspullen-boodschappenlijstjes worden opgemaakt. Over twee-en-een-halve week krijgen we de sleutel!!
************
Tussen de stress van de zoekgeraakte hypotheekstukken door kreeg ik ook nog even een telefoontje van mijn monteur. Hij had niet zulk goed nieuws, zei hij. Het kleine rammeltje dat ik al enige tijd met regelmaat onder de motor vandaan hoorde komen als ik optrok bleek geen los plaatje, zoals ik gedacht had, maar een heuse kapotte katalysator. Een duur grapje om dat te fixen, zo bleek: naast de centjes die ik keurig opzij had staan voor de keuring en eventuele kleine reparaties moet ik € 400,= bijlappen om voornoemd euvel tot het verleden te kunnen rekenen. Niet echt relaxed, zogezegd, want daar kun je een hoop klusspullen van een zeker boodschappenlijstje voor kopen, maar evengoed is mijn lieve auto’tje deze reparatie méér dan waard en heb ik mijn akkoord gegeven. Om nogmaals te laten zien hoe vreselijk stoer mijn rode bolide is heb ik hierboven een foto van het kunstwerk op de motorkap gezet. Met veel liefde voor mij gemaakt door Paul; met veel plezier gedragen door een zeker rood gevaar…
Zomaar, vlak na de sport, moet ik nog even een klein logje posten. Vedat vroeg mij namelijk een door mij gemaakte tekening te posten. Een tekening is het misschien niet, maar wel het stripje dat ik voor mijn oom en tante heb gemaakt. Ik ga er maar vanuit dat mijn oom en tante mijn weblog niet lezen (en als dat wel zo is hoop ik dat ze dat geheim kunnen/willen houden voor ons ;)). Zomaar, vlak na de sport heb ik ook mijn auto weggebracht naar de monteur. Niet omdat er iets mis is, maar omdat er alweer een jaar is verstreken sinds hij voor het laatst werd gekeurd en het kentekenbewijs op mijn naam werd gesteld. Vandeweek weet ik dus pas écht zeker of ik nog zo dol ben op mijn rode swiftje; wanneer hij glansrijk zijn keuring heeft doorstaan (zoals ik wel verwacht) is het écht een blijvertje.
In other news: vandaag kregen we een brief van de woningbouw, waarin met veel ermonheen-geblabla wordt verteld dat de huisjes waar wij wonen zullen worden gesloopt. In april beginnen de gesprekken met de bewoners “om de dialoog omtrent de gevolgen hiervan open te houden”. Dat de sloop eraan zou komen hadden zowel wij als de meeste bewoners van dit straatje al wel aan zien komen; een verassing is het dus niet. Wel is het triets voor de mensen die hier al minstens 35 jaar wonen en hadden gedacht in deze woning te zullen sterven (zo is er mínstens één buurman die er zo over dacht), maar voor ons maakt het niet zo veel uit. Een stad als Den Haag zal zich wel altijd blijven vernieuwen en deze woningen zijn nu eenmaal niet meer van deze tijd, dus tja.. Aan alles komt een eind en zo dus óók aan ons Rode dorp…
De laatste tijd ben ik nogal creatief bezig. Zo heb ik, zoals jullie weten, van het weekend een nieuwe weblog gemaakt en ben ik ook druk beziggeweest een tas mooi te maken. Gisteren moest ik nógmaals mijn creativiteit aanspreken: er wordt een Liber Amicorum gemaakt voor mijn oom en tante, die binnenkort zowel hun 30-jarig huwelijk vieren, alsook de 50e verjaardag van mijn tante. “Willen jullie ook een bijdrage aan dit boek doen?” was er aan ons gevraagd. Uiteraard willen wij daaraan meewerken, want het is niet alleen leuk om zoiets voor iemand anders te maken, het is ook nog eens leuk iemand zo’n compleet boek kado te doen. Eén ingevuld A4-vel per gezin, dat was de opdracht. Mijn moeder riep mijn hulp in; zij en mijn vader vonden het erg moeilijk iets moois te bedenken.
Een vrijdagavondje met z’n allen brainstormen later was er een idee en een basis-invulling. De uitwerking moest nog. Omdat ik de tekenaar van ons gezin ben, vroegen mijn ouders en broertje mij om, naast mijn eigen pagina, óók hun pagina uit te werken. Ok dan… Gisteravond heb ik na het zwemmen de nodige uren aan mijn bureau zitten tekenen en schrijven en nu is het af. Ik had voor ons eigen vel nauwelijks nog een idee over wat ik moest doen, maar na een vage ingeving (“misschien een stripje maken, ofzo”) vloeide er vrij vlot iets uit mijn potlood. Blij als ik ben dat het allemaal gelukt is snak ik nu naar een avondje zonder creativiteit, zonder nadenken over de beste manier om iets te creëren. Vanavond heb ik geen afspraken. Vanavond ga ik volkomen ongeïnspireerd computerspelletjes spelen. Of een film kijken. Of lezen. Ik denk, dat ik dat wel heb verdiend..
En ook dit kostte wat moeite en tijd, maar ik ben trots op het resultaat:
Tadaaaa
Na twee weken nadenken, rotzooien en proberen is het dan tóch zo ver. Het kost wat moeite, maar dan heb je ook wat: mijn eigen weblog! Een welgemeend Vaarwel aan BNN is op z’n plaats: ik sla mijn vleugels uit! Qua lay-out zou er nog van alles kunnen veranderen, maar voorlopig ben ik er erg gelukkig mee. Laat vooral even een berichtje over wat je ervan vind achter!
Annibal.