RSS
FlickrPikkedief
02 Sep 2010 1 Comment
Er lag een appeltje op tafel. Buiten zijn bereik, dacht ik. En ookal doen wij wel aan Rapleyen, dít hadden we nog niet geprobeerd..
Laatste keer
31 Aug 2010 5 Comments
Me enorm bewust van dit afscheid druk ik zijn lijfje aan mijn borst. Een laatste keer. Lowlands komt eraan en nu we erachter zijn dat Stef niet meer voldoende heeft aan mijn melk en dat dit waarschijnlijk zelfs de oorzaak is van Stef’s slaapproblemen heb ik besloten ermee te stoppen. Ik zou op Lowlands gaan kolven, alle voorzieningen waren al getroffen. Maar me op het festival een enorme inspanning op de hals halen om een niet-bestaande productie op peil te houden.. Nee.
Stef drinkt, zoals altijd, heel onrustig. Loslaten-aanhappen-loslaten-spelen-aanhappen. En toch geniet ik ervan. Neem ik afscheid in mijn hoofd. Het is goed zo.
En tot op de dag van vandaag heb ik geen seconde spijt gehad. Mis het niet eens, tegen al mijn verwachtingen in. Nu knuffelen we gewoon, waar er voorheen nog een soort van plichtmatigheid in de weg zat. Stef wilde niet meer, ik op die manier ook niet. Klaar.
#LL10
25 Aug 2010 5 Comments
Daar gingen we dan, op donderdagavond. Eigenlijk was het plan om pas vrijdagochtend te vertrekken, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan: de donderdagavond is juist één van de gezelligste momenten van Lowlands. Alle vrienden bij elkaar, het moment dat je lui achterover kunt zakken omdat alle tenten staan en niets het feest dat op het punt van losbarsten staat nog in de weg kan staan. Aldus geschiedde.
Vrijdag
Een ontbijt met broodjes ei beloofden wij de mensen die onze tent meenamen en opzetten. Een ontbijt met broodjes ei werd het dus ook, waarbij wij ook voor bubbels en beschuitjes met jam hadden gezorgd. De bubbels gingen uiteindelijk niet bij dit ontbijt open, maar leuk was het wel. Ondertussen werden er plannen gesmeed, rijen bij de toiletten getrotseerd en robots gebouwd*.
Eenmaal op het festivalterrein genoten wij van Katzenjammer (erg bijzonder en aanstekelijk!), OK GO (vooral de show), The Specials (WOAH! Ze kunnen het nog!!) en Groove Armada (leuke lampjes..). Maar we genoten vooral van het ‘er weer zijn’. Ookal zijn we vorig jaar niet geweest, het voelde als vanouds. Als thuiskomen.
Waar ik minder van genoot was mijn bekken: dat besloot na een dag festivallen luidkeels te protesteren. Au! Ik had nog niet bedacht dat ik mijn tempo wellicht aan zou moeten passen en deed gewoon wat ik altijd al deed. Dat kan nu dus niet meer en dat was even wennen. En even confronterend, ook wel. Maar zaterdag ging ik het anders doen.
Zaterdag
Mijn krachten sparen, dat was mijn devies. Lopen kon wel, maar niet te veel en staan deed ik alleen als ik het écht heel belangrijk vond. Het maakte niet veel uit, het hele festival leek loom: het was minder warm als de dag ervoor, maar door het mooie weer waren er nog veel meer mensen die het Grote Genieten zittend en hangend over zich liet komen. Op deze manier werd ik zeer verrast door het geweldige And So I Watch You From Afar (mijn grote ontdekking van 2010!), The Q4 (ik snap nu wat de term ‘soundscapes’ inhoudt), Laura Marling (mooi, maar niet helemaal mijn ding), Admiral Freebee (Mick Jagger-esque rock), NOFX (gewoon, zoals altijd: héél NOFX) en LCD Sound System (Ja! Dansbaar²!). We sloten de avond af met z’n allen, dansend bij de Grolsch, alwaar ik goede vriend Job en goede collega Martin nog tegenkwam, maar forumvriendinnetje Marlijn jammerlijk misliep**. Het ongeplande, maar gezamenlijke groepsthema werd telkens duidelijker: wij hoeven niet zo nodig meer te stuiteren tot we erbij neervallen. Elke seconde van Lowlands uitbuiten en benutten is geen doel op zich meer, maar meer een term die je best op je eigen manier in kunt vullen. Ook bij de tent kan het best gezellig zijn.
Zondag
Moss zou niet direct een band zijn waar ik uit mezelf naartoe zou gaan, maar eenmaal mee met een paar vriendinnetjes werd het een hele fijne start van de laatste festivaldag. Pendulum volgde en begon meteen met mijn favoriete nummer. Geweldig! En wat een showbeest!! Wat mij betreft waren de eerste twee nummers van Die Antwoord en de complete set van The XX dan ook een cadeau’tje: alles dat ik me wenste had ik immers al gekregen, de buit was reeds binnen. Mijn pijnlijke bekken deed ons op dit punt dan ook twijfelen. Eerder dan gepland in de auto stappen richting mijn schoonouders en Stef, of nog even volhouden en Massive Attack meepakken? We besloten uiteindelijk tot het laatste en MAN, wat ben ik daar blij mee! Het concert, de muziek, de enorm indrukwekkende show.. De wijze waarop misstanden aan de kaak werden gesteld is ongeëvenaard en ja, dit was de mooiste afsluiting van mijn Lowlands sinds ik 4 jaar terug ontdekte dat Muse live nogal anders is dan op cd. Compleet flabberghasted zei ik #LL10 vaarwel en liep ik met mijn lief en 2 van mijn lieve vrienden naar de auto.
*: Paul is elk jaar ‘verantwoordelijk’ voor onze vlag, danwel ons herkenningspunt. Een hoge mast met iets herkenbaars erin doet het nu eenmaal goed als je in het donker je tent terug wil vinden. Dit jaar bouwde hij met vriend Ivo een heuse robot, die uiteindelijk nog een heel eigen leven ging leiden: de laatste keer dat de robot werd gezien gingen er mensen met hem op de foto 
**: De grootste smet op het verder geweldige festival: het netwerk lag compleet plat en contact krijgen met je vrienden was vaak onmogelijk. Ook backstage is de overlast hiervan enorm geweest hebben wij begrepen en dit was werkelijk LOEI-irritant.
Ingepakt..
18 Aug 2010 7 Comments
En een soort van klaar voor de start! Morgen nog even mijn oude gympen en mijn legerkisten uit de kast graven, spullen voor Stef inpakken en het huis ‘even’ schoonmaken.. En dan.. Feest!!
Stef gaat een heerlijk quality-time weekend tegemoet met zijn opa en oma in Lelystad en wij gaan een paar dorpen verder de bloempjes buitenzetten.
Lief Lowlands, ik heb je gemist! <3
Geen kattenpis
17 Aug 2010 2 Comments
in Pirate kitty and her kittens
Eén van de tips van onze kattengedragsdeskundige was om ons ‘kattenbakkenbeleid’ eens onder de loep te nemen. Een kat met blaasproblemen moet een kattenbak hebben die zó fijn is, dat hij nooit de neiging zal hebben liever zijn plasje nog even op te houden dan direct naar de bak te lopen.
Ons werd een aantal kattenbakken aangeraden dat in het nieuwe huis realiseerbaar zal zijn. En ze schreef een webwinkel voor ons op waar een bepaalde, grotere bak verkocht wordt. We bekeken de afmetingen van de bak, maten de plek op waar de bak zou moeten komen en bestelden ‘m. Een tweede, minder grote bak deden we er ook bij, zodat de heren en dame een geheel nieuw toiletgebeuren tegemoet konden zien.
De bakken arriveerden niet veel later.
Bij het uitpakken ervan bekeken we eerst de kleinere bak. Tenminste.. Het móest de kleinere zijn, gezien de kleur, maar wow! Deze was eigenlijk ook al best groot! Bij het uitpakken van doos nummer 2 bleek dat dit inderdaad de kleinere bak was: die andere was niet gewoon groot: hij was HUGE!
We zetten de bodem op de grond en lieten dit nog even illustreren door Beertje en Max: terwijl Beertje in het midden van de bak was gaan zitten liep Max een rondje om haar heen. Met angst en beven schoven we ‘m op zijn plekje, maar inderdaad: de bak past op z’n plek. En wat de katten ervan vinden moge duidelijk zijn: sinds ‘ie er staat gaan de katten alleen nog maar op de grote :P
Nagellak
15 Aug 2010 4 Comments
Ik ben altijd al een sucker voor schoonheidsproducten geweest. Hoewel ik erg laat was met het begin van die interesse (ik was 15 toen ik voor het eerst make-up droeg) sloeg het virus al snel toe en de cosmetische opleidingen die ik daarna volgde maakten van mij voor eeuwig een gelovige. Make-up heeft op mij een enorme aantrekkingskracht en hoera: als je in het bezit bent van een visagistenkoffer kun je ook met het grootste gemak verantwoorden dat je spulletjes koopt die je zelf niet of nauwelijks zou dragen. In je koffer komt het immers altijd wel een keer van pas.
Qua huidverzorging was ik, in den beginne, altijd een uitprobeerster. Elke nieuwe crème, elk nieuw masker, het moest allemaal in mijn kastje. En op mijn gezicht. Daar ben ik van teruggekomen; in de loop der jaren werd mijn huid steeds gevoeliger en nu hou ik me bij mijn vaste merk.
Er was slechts één achterblijvertje in het geheel: nagels en nagellak hadden nooit echt mijn interesse. Mijn nagels zijn zwak, broos en scheurbaar (breekbaar kun je het niet noemen, want daar heb je harde nagels voor nodig). Zelfs als manicure heb ik nooit iemand gezien met zulke zwakke nagels als ik. Logisch dus, dat ik nooit écht warm liep voor nagellak. Ik had wel het één en ander aan lakjes en ik had zelfs één grote liefde op dit gebied: Aqua Feria, een kleurtje van Helena Rubinstein dat slechts een seizoen lang te koop was. Glanzend, metallic turkoois, in die tijd nogal een gewaagde nagellak-kleur.
Tijdens mijn zwangerschap wist ik echter niet wat me overkwam: door de hormonen werden mijn nagels keihard en oersterk. Splijten deden ze niet meer, groeien wel. Nooit had ik zúlke mooie nagels! Ook tijdens de borstvoeding bleven mijn nagels sterk. En toen kwam het: ik kocht een súperhip badpak voor onze vakantie en besloot dat daar écht knalrode nagels bij hoorden. Voor het eerst in eeuwen droeg ik nagellak en toen ik daarbij vervolgens, bij toeval, plaatjes van een paar mooie nagellakjes die een bekende wilde hebben zag, was ik om. Ik wilde óók nagellakjes! Ik bestelde er één. En nog één. Ik kocht er twee in de winkel. Gebruikte Google en e-bay om merken uit te checken waar ik voor het eerst in mijn leven mee in aanraking kwam. Vond blogs vól plaatjes van allerlei moois.
En nu heb ik een ellenlange want-list. Heb ik een blog over nagellak in mijn favorieten. En ben ik eens in de week bezig mijn manicure-skills toe te passen op mijn éigen nagels en handen. Wie had dát ooit gedacht? Ik niet, in elk geval. Maar het voelt goed, ik verzorg mezelf weer en neem op deze manier ook eens de tijd voor mezelf. Niet verkeerd, als mama zijnde. In een tijd waarin een make-up alleen mijn wallen lijkt te beaccentueren en het verzorgen van mijn huid niet meer veel uitdaging bied kan ik los op allerhande kleurtjes, glitters, holo’s en duochromes.
Nu alleen nog even zorgen dat mijn nagels, waaraan overduidelijk is te merken dat de borstvoeding al voor het grootste deel is afgebouwd, aansterken en hard worden. But I’m working on that..
Abrupt afscheid
14 Aug 2010 5 Comments
Wanneer ik zou stoppen, dat zou ik nog wel zien. Zo lang het goed ging, ging het goed. Drie voedingen bouwde ik reeds af, omdat ik het niet meer zag zitten om op mijn werk te kolven en ook vijf voedingen per dag geven begon me aardig tegen te staan.
Op twee voedingen per dag deden zowel Stef als ik het goed. In de ochtend bij het opstaan een voeding en ‘s-avonds voor het slapen gaan een voeding. Overzichtelijk en voorspelbaar. Fijn. Soms ook niet trouwens, want mijn zoon is soms de onrust zelve en ontdekt dan liever de wereld dan dat hij bij mama drinkt. Of eigenlijk: ontdekt liever de wereld terwijl hij drinkt. Iets dat voor mama’s een pijnlijke aangelegenheid kan zijn.
Stef’s slaapproblemen begonnen en slokten onze gedachten en onze zorgen op. Dingen die niet soepel gaan hebben de neiging zich te nestelen in je gedachten, terwijl je voorbij gaat aan de dingen die prima lopen.
Vanmorgen, om half 4, meldde Stef zich voor zijn voeding. Achterlijk vroeg. En waar wij hem een paar maanden geleden na zijn eerste voeding nog mákkelijk een paar uur in zijn bed konden leggen, om er vervolgens een vrolijk en uitgerust ventje weer uit te halen, hebben wij de afgelopen weken ook op dat punt ‘ruzie’ met de baby. Eenmaal eruit is eruit, leek hij te denken. Ookal viel hij soms om van vermoeidheid.
Dat hij direct na een borstvoeding al in staat was twee stuks fruit en twee volkorenboterhammen weg te werken weten we aan zijn tomeloze honger. Dat hij niet meer wilde slapen weten we aan van alles en nog wat, maar vooral aan de ‘fase’ waarin hij nu zit.
Alternatief scenario: Stef wordt wakker van de honger en drinkt bij mama. Zij geeft echter echter niet voldoende danwel niet voldoende voedzame melk, waardoor Stef na het drinken nog steeds honger heeft. Papa en mama proberen hem in bed te stoppen, hetgeen Stef heel erg frustreert. Hij heeft toch nog honger? Waarom snappen papa en mama hem nu niet? Daarna mag Stef spelen en spelen is heel erg leuk, maar Stef is wel heel erg moe, zodat hij chagrijnig wordt. Hij krijgt iets te eten, maar nu is het al te laat.. Hij te moe om nog in slaap te kunnen vallen en raakt alleen nog maar gefrustreerder. De rest van de dag lopen zijn papa en mama achter de feiten aan.
Dit scenario vormde zich vandaag langzaam in mijn hoofd, wanneer ik nadacht hoe het vanmorgen liep. Om half vier een borstvoeding en daarna niet meer willen slapen. Het voorstel van mijn lief om een flesje voor hem te maken, in de hoop hem toch nog in slaap te krijgen. Een volledige flesvoeding de baby in.. En de baby die voor het eerst in tijden na zijn eerste voeding weer slaapt. Tot half negen.
Ik ga stoppen met de borstvoeding. Het doet me zeer aan mijn hart, maar ik weet dat het tijd is. Alles wijst erop dat mijn zoon er niet meer uit kan halen wat hij nodig heeft en hoewel het altijd een kostbare toevoeging zal zijn op wat hij allemaal binnenkrijgt, ik kan het niet meer opbrengen hem te blijven voeden en op Lowlands te gaan kolven om het allemaal op gang te houden wanneer ik weet dat ik niet meer voldoende melk heb om de maag van mijn kind te vullen.
Het is goed zo, het was me dierbaar. Maar nu gaan we beginnen aan een nieuwe fase 
Ongegeneerde reclame
08 Aug 2010 8 Comments
in Pirate kitty has an opinion
Het verhaal van mijn ring is nog niet af. Sowieso is dat natuurlijk pas écht het geval wanneer ik weer een trouwring om mijn vinger heb, maar de hulp die mij nu ten deel valt om dat zo snel mogelijk te realiseren is bijzonder.
Via onze tussenpersoon nam ik contact op met onze verzekeraar. Ik wist namelijk dat wij onze sieraden heel uitgebreid verzekerd hebben, maar niet of deze dekking ook buitenshuis gold. Dat bleek niet het geval, maar dat maakt niet uit: uit coulance gaan ze de kosten voor het hersmeden van mijn ring vergoeden!
Hersmeden dus inderdaad, want mijn volgende telefoontje was naar Alkmaar, waar de edelsmid zit die onze ringen destijds maakte. Ik wilde graag weten of hij aan de hand van een foto zou kunnen zeggen of mijn ring nog te repareren is en een prijsopgave zou kunnen maken voor de verzekering. Even heen en weer naar Alkmaar is een stuk minder makkelijk met een (zieke) baby in huis. Hij had echter een veel beter idee: ik kan mijn ring aan hem opsturen, hij stuurt papieren voor de verzekering terug en van daaruit zal hij zorgen dat de ring hersmeed wordt. Een reparatie is helaas niet meer mogelijk, kon hij nu al zeggen, omdat een deel van de ring van titanium gemaakt is.
Waarschijnlijk zal ik straks dus, kosteloos, sneller dan ik ooit gedacht had, weer mijn geliefde trouwring om mijn vinger hebben. Yay! <3
Mijn trouwring
05 Aug 2010 9 Comments
“Eigenlijk zou je je ringen altijd af moeten doen ‘s-nachts, hè? Ik doe het ook nooit hoor, maarja..” zei mijn BHV’ende collega terwijl we wachtten op de man van de technische dienst en zijn gereedschapskar. Mijn hand was het tintelen van de kou al wel voorbij, maar de kraan mocht niet baten en de zwelling bleef. De man van de technische dienst kwam en riep heel hard dat mijn collega het maar moest doen, híj ging zich hier niet aan wagen. Dus pakte de BHV-man een tang uit één van de lades en knipte. Mijn ringvinger slonk binnen een paar uur weer tot redelijke proporties en de ring stopte ik in het juwelendoosje dat ik van mijn oma ierf toen ik thuiskwam. Later zou ik ermee naar de juwelier gaan om ‘m te laten maken.
Mijn goede voornemens ten spijt vergat ik al snel weer mijn ringen af te doen voor we gingen slapen. Het is ook niet heel makkelijk om ze af te krijgen, als het in je huis bijna 30 graden is wanneer je naar bed gaat.
Zo kon het zijn dat ik eergisternacht wakker werd omdat mijn andere ringvinger raar voelde. Ik voelde eraan met mijn andere hand en herkende meteen wat er aan de hand was: wéér een muggenbeet met mijn redelijk gebruikelijke allergische reactie. Ik voelde iets verder naar beneden, naar de ring waarvan ik wist dat die er zat. Mijn trouwring.
Zodra ik het voelde wist ik het al: dit gaat niet goedkomen. Desondanks koelden we tot mijn knokkels blauw waren van de kou, nam ik een dubbele dosis medicijnen tegen die allergische reactie en probeerden we, met frisse tegenzin, de ring eraf te krijgen. Het goede nieuws bleek te zijn dat de ring kon bewegen. Dat was al een hele verbetering. Het slechte nieuws was echter dat dat bewegen zich grotendeels beperkte tot ronddraaien om mijn vinger. Een milimeter of 2 schuiven lukte ook nog wel. Dat was het.
Om vier uur ‘s-nachts meldde ik me bij de EHBO en kon ik zó doorlopen. De verpleegster wilde het eerst nog even proberen, maar bedacht zich binnen de 5 seconden en ging toch maar meteen de zaagjes pakken. De zaag voor titanium was kapot, maar de gewone bleek er ook wel doorheen te komen. Erna was de zaag zo bot als een toeter, maar de bevrijding was in zicht. En met het openbuigen van de ring vervloog mijn hoop op een gemakkelijke reparatie.
Een ezel stoot zich geen tweede keer aan dezelfde steen. Maar ik wel en dat heb ik nu bekocht met mijn trouwring. Ik ben bang dat het een nieuwe zal moeten worden:
