Bloggen en ouderschap

Posted By Annibal
Categorized Under: Pirate Kitty has a family
Comment (1)

Ooit, zo’n duizendmiljoen jaar geleden, was ik hard onderweg moeder te worden. Ik had natuurlijk nog geen beeld van hoe het zou worden, maar ik had wel een beeld van hoe ik wilde zijn. Niet zo’n moeder die haar eigen identieteit verliest, zich alleen nog maar identificeert met andere moeders en zichzelf alleen nog maar ziet als ‘de moeder van…’. Ik zou gewoon uit blijven gaan, mijn eigen leven behouden, werken, concerten bezoeken, partner zijn van mijn man en vriendin van mijn vrienden en vriendinnen. Mijn blog moest gewoon van mij blijven, natuurlijk wel met dingetjes over de kinderen, maar vooral óók nog over die andere dingen in mijn leven.

Dit lukte deels: ik doe nog steeds dingen voor mezelf. En samen met Paul. Mijn vriendinnen zijn er nog steeds en voor een deel spelen hun kinderen nu met de mijne. Ik vond eindelijk weer een sport om mezelf in te verliezen (ik viel als een blok voor Rollerderby bij mijn eerste training; ik viel létterlijk voor Rollerderby tijdens mijn tweede training en brak daarbij mijn enkel). Ik fotografeer nog.

Wat ik echter niet had ingecalculeerd was de omvang van het ouderschap. Denbsp; alomvattendheid. De invloed ervan. Op álles. Ik fotografeer nog wel, maar ik heb niet genoeg tijd meer om ervoor op stap te gaan dus fotografeer ik nu vooral thuis. Mijn kinderen, de tuin, kleine objecten om me heen. Ik blog inderdaad ook nog over andere zaken, maar de tijd en energie om überhaupt te bloggen ontbreekt me vaak. Ik ga nog wel eens uit, maar op jaarbasis zijn de keren op twee handen te tellen want je moet oppas regelen. En als we dan weg zijn vallen we om twaalf uur van onze barkruk omdat we het niet meer gewend zijn, zo laat. En praten over iets anders dan de kinderen blijkt vaak ook nog best een opgave. Niet omdat ik ik niet meer ben, maar omdat je nu eenmaal praat over de dingen die je bezig houden en als er íets is dat me bezig houdt, in elke mogelijke betekenis… Juist.

Ik heb allang geaccepteerd dat ik een saai mens ben geworden, naar mijn kinderloze maatstaven. Wanneer je kinderen tussen vijf en zes aan je bed staan kun je avondmens zijn wat je wil, je moet gewoon eerder gaan slapen om overeind te blijven. Ik voel me niet eens meer naar wanneer ik twee maanden niet toe kom aan fotograferen omdat ik het fut niet heb, of mijn blog twee maanden niet zie omdat mijn hoofd te vol zit met niet-blogwaardige content.

Het is goed. Ik heb besloten me niet langer te laten leiden door mijn ‘past self’ en te schrijven wanneer ik wil schrijven, ook als dat betekent dat het wéér gaat over de kinderen. Dat is wie ik nu ben. Dat is waar ik nu over ga. Misschien betekent dit dat ik wat meer zal gaan schrijven. Misschien ook niet. Maar wat ik ooit, voor ik iemands mama werd nooit had kunnen voorzien: je kunt best jezelf blijven terwijl je zwaartepunt verandert. Moeder ben je altijd, ook als je naar de film gaat met een vriendin. Ik zou het niet anders meer willen :)

Brief

Posted By Annibal
Categorized Under: Pirate kitty and her kittens
Comment (1)

Mijn aller-allerliefste kleine grote jongen,

Vandaag gingen wij samen naar de Efteling. Je bent vier, bijna vijf jaar oud en je wordt al zo groot! Als kleuter is het natuurlijk jouw baan om aan grenzen te pulken en je omgeving -je ouders, je juffen, je andere opvoeders- op de proef te stellen. Net als andere kindjes ben je erg goed in je werk en dat maakt dat ik, zo tussen de dagelijkse beslommeringen van het huishouden, het hebben en opvoeden van twee kindjes, de boodschappen en mijn werk soms vergeet wat écht belangrijk is.

Vandaag hadden we een súper-dag, zo saampjes, en jij stelde voor om samen in de gondeltjes te gaan varen. Iets dat ik zelf niet heel snel zou doen, want dat vind ik altijd een beetje suf. Ben je voor een boel geld in de Efteling, ga je in een bootje rondhangen. Maar ik vond dat het jóuw dag was, en ik hou op zich wel van varen, dus gingen we in een gondelbootje. En het was zo enorm fijn! Wat was dat een briljant plan van jou! De totale rust op dat water, terwijl de rest van dat park een kakafonie van herrie, kleur en prikkels is. Samen tegen elkaar aan, in dat bootje, een beetje kletsend.. Het moment deed me denken aan een gedicht dat (verwerkt in een kunstwerk) op mijn werk bij de koffie-automaat hangt:

Met de jaren
Moet er veel worden weggegooid.
De gedachte bijvoorbeeld
Dat geluk mild is en duurzaam
Iets als een zuidelijk klimaat
In plaats van een blikseminslag
Die levenslang gekoesterde
Littekens achterlaat.

Dat moment, wij samen in die bootjes, sloeg bij mij even, heel hard, die bliksem van geluk in. Ik hou zo vreselijk veel van jou en je bent zo’n vreselijk lief en geweldig jongetje! Ik bejubel jou te weinig. Ik laat mij te veel leiden door de beslommeringen en besef me weer eens te meer hoe enorm gelukkig ik ben dat jij er bent. Wat een geluk ik heb met jou in mijn leven.

Ik hou van jou, lief poppie. Je bent mijn alles en dat zal áltijd zo zijn.

Xxxx mama

Pindasoep

Posted By Annibal
Categorized Under: Pirate kitty & friends
Comments (6)

Drie maanden. Gisteren was het exact drie maanden geleden dat Alan ons verliet. Tegelijkertijd was het tweeënveertig jaar, exáct tweeënveertig jaar geleden dat Alan geboren werd. Altijd vierde hij deze dag, altijd werden wij uitgenodigd om naar Amsterdam te komen en met hem mee te feesten. En zijn feestjes waren een begrip: een enorme pan zelfgemaakte pindasoep, een bonte verzameling van mensen. Een plankje franse stink-kaasjes die in de hitte van juli vaak zorgden dat de -niet al te grote- woonkamer zo doordrongen was van de kaas-stank dat minstens 50% van de overvloedig aanwezige gasten zijn heil zocht op de twee à drie vierkante meter balkon die Alan’s huis rijk was. Ja, dat krappe balkon. De plek waar vriendschappen werden gesmeed.

Bij zijn uitvaart wisten we het al meteen: dit moeten we voortzetten. Zijn geboorte, zijn léven, vieren, de mensen die elkaar in rouw zo feilloos wisten te vinden omarmen op een verjaardagsfeestje zonder jarige. Samen lachen, samen rouwen. En het mooie van deze groep mensen vind ik: we déden het ook. Twee mensen namen het voortouw, een locatie was snel voorhanden, iedereen nam iets mee om bij te dragen. Drie pannen pindasoep werden er gekookt, bergen met etenswaren, wijn meegebracht door Alan’s vader (wijn-inkoper van beroep), ongetwijfeld op veel plekken gegniffel toen de dag vantevoren een facebook-post voorbij kwam met de mededeling dat er ergens in een koelkast een boel gestonken werd.

En daar waren we, met z’n allen, in Utrecht. Een beetje onwennig op een andere plek, met een andere vibe omdat er nu eenmaal een andere viering plaatsvond. Maar ook fijn om elkaar weer te zien en te spreken. Er werd gelachen en gegeten. De twee aanwezige bandleden van Alan’s band Stout hadden hun instrumenten meegenomen en wilden graag voor ons spelen. Een bijzonder moment, de door Alan zo geliefde Ierse folk die door de achtertuin schalde. Kippenvel had ik ervan, zulke prachtige en emotie-volle muziek om ons samenzijn te verdiepen. Maar ook de confrontatie met wat wij misten; de gitarist die nu ook moest zingen omdat de zanger immers niet meer bij de band was. En toen, zo moedig, zo waardevol, zo enorm intens dat woorden niet kunnen vatten wat wij allemaal zo diep voelden, speelden ze The Lonesome Boatman. Moedig, omdat zij ditzelfde lied ten gehore brachten bij de uitvaart. Moedig, want het snijdt door je ziel. De tuin was muisstil, het lied nam het gezelschap mee. Ik denk niet dat er in die hele tuin ook maar één persoon was die niet huilde. En we huilden, en we luisterden, en wat ons allemaal raakte, en door onze hoofden spookte, dat is moeilijk te verwoorden. Want we voelden ons immense verlies, maar we voelden ook de schoonheid van de muziek, en van de tijd die we met Alan hebben mogen doorbrengen. En het moment was intenser dan ik kan omschrijven.

Ook na dit moment ging het feestje door. Het ijs was gebroken. Misschien lag het aan mij, maar het voelde alsof het net enorm had geregend en de lucht was opgeklaard, op het randje van je reukvermogen de geur van de lente. Die bui had al die tijd boven onze hoofden gehangen en die regen hadden we harder nodig gehad dan we hadden beseft. Het verdriet bleef, maar werd draaglijker door het over vele schouders te verdelen.

En toen het feest eindigde in een keiharde stortbui, uren nadat Stout de instrumenten had opgeruimd, was dat eigenlijk wel passend. En we kusten elkaar gedag, en we renden allemaal naar onze auto’s, en het was goed, omdat we wel vertrokken van het feest, maar niet van elkaar.

Deze opname is gisteren gemaakt door Alan’s vriend Ioannis en met toestemming gepost. The Lonesome Boatman door (een deel van) Stout.

12 jaar

Posted By Annibal
Categorized Under: Pirate kitty and her kittens
Comments (2)

Vandaag exact 12 jaar geleden kwamen ze bij me wonen. Drie stuks waren het er, van hetzelfde nestje. Ik zou eigenlijk twee katjes krijgen, maar ik kon niet kiezen. Met z’n drietjes pasten ze in één reismandje, toen ze eruit kwamen gingen Beertje en Max meteen op onderzoek uit, Loki vond het moeilijker weg te zijn van zijn mama en bracht twee dagen slapend door in een klein holletje in de kattenkrabpaal. De foto’s doorscrollen levert een scala aan ‘ohja!’-momenten op. Zoals die keer dat ik de keuken aan het opruimen was en een kapotte bus poedersuiker weg had gegooid. Ik stond de lade waarin deze gestaan had uit te soppen, draaide me terug naar de prullenbak om mijn doekje uit te schudden.. En trof daar twee achterpoten, een kattenkont en een staart aan die uit de prullenbak staken. Vergezeld van een enorme wolk poedersuiker door de hele keuken, een plaatselijke mistbank veroorzaakt door Max.

Of mijn eerste kerstboom-met-katten. Ik dacht dat het handig was een neppert te kopen, had er mooie plastic* kerstballen bij gekocht en al. De boom stond nog geen minuut of de katten zaten er al gedrieën dreigend omheen. Binnen diezelfde minuut lag hij voor de eerste keer om en kwam ik erachter hoe die plastic ballen zo mooi konden zijn: ze waren stiekem tóch van glas. Dat jaar heb ik de kerstboom zó vaak weer opnieuw moeten opzetten en optuigen dat ik ‘m een week voor de kerst alweer opruimde. Ik was er zó klaar mee! Kerst bleef -en is- altijd nog een heikele aangelegenheid met aangevreten slingers, kerstballen die je in oktober nog uit rare hoeken van je huis plukt en de kerstboom goed vastmaken, zodat ‘ie niet omvalt als er een kat in klimt en erin gaat liggen pitten. Met die laatste reden zijn we overigens alláng over op echte bomen: die blijken veel beter bestand te zijn tegen het gewicht dat een volwassen kater met zich meebrengt.

Ook hun grote voorliefde voor kikkers, tot op heden nog aanwezig. Dat Loki in de tuin van mijn eerste huis regelmatig kikkers ving (wist je dat die enórm kunnen gillen/piepen?) en dat wij ze dan afpakten. En dat Loki-lief ineens schichtig ons huis indook, met -zo bleek- een complete, nog lévende kikker in zijn keel! Dat was immers de enige manier om te zorgen dat wij ‘m niet zouden afpakken en hij ‘m mee naar binnen zou kunnen smokkelen. Dacht hij.

Mijn eerste verjaardag-met-katten, een week had ik ze toen. Eerst een verjaardagscadeau in bed (ik dacht eerst dat we een lekkage hadden, maar ze bleken te vinden dat de kattenbak te vies was) en daarna sprong Beertje zó mijn emmer met dweilwater in. Ze heeft nog een week naar bloemetjes geroken :D

Een raar, zwart, plakkerig ringetje op je kussen vinden, helemaal vastgeplakt. Wat de hel is dat? En dat het dan een muntdropje blijkt te zijn, waar in het midden een compleet gat in is gelikt, terwijl jij niet eens door had dat Max (alias het Grote Dropmonster) een dropje had weten te pikken. Sowieso: katten die wild worden van aardappelschillen, ik heb ze. Soms, als ze zin hebben, eten ze ook sla.

Ze springen bovenop deuren, kasten van twee meter hoog, het maakt allemaal niet uit. Sinds we in dit huis wonen mogen ze ook écht naar buiten, de tuin uit ook, want ze zijn hier niet binnen te houden. En ze vinden het te gek. Mooi om te zien, want er waren ook zorgen: in ons oude huis was het klein en krap en toen Stef eenmaal ging kruipen en lopen was er zo veel stress dat Max, en later ook Loki, heel ziek werden. Van beiden hebben we op een bepaald punt gedacht dat ze dood zouden gaan en de zorgen die je kunt hebben om je huisdier zijn vreselijk. We besloten de ruimte voor ze op te zoeken (een groter huis lag eigenlijk pas een paar jaar later in de planning) en het bleek een gouden greep. Na drie weken waren ze medicijnvrij en ze zijn nooit meer ziek geweest. Wel merken we goed dat ze wat ouder worden; ze zijn rustiger, Loki’s vachtje wordt wat mottiger en soms kan Loki best een oud chagrijntje zijn. Maar ook steeds een beetje knuffeliger, steeds een beetje meer schootkatjes. Als de kinderen slapen draaien ze als haaien (*denkbeeldig Jaws-muziekje) rondjes om de bank, wachtend tot ik ga zitten. En dan vechten en proppen en frutten tot er zo veel mogelijk katten op 1 schoot gepropt liggen. Lief en leuk en harig en lastig wanneer je even moet plassen of als je been begint te slapen. Maar vooral lief.

Mijn katters, mijn lieve lieve pluizebollen, ze zijn me dierbaar. Ik hoop ze nog mínstens 12 jaar bij me te hebben <3

*: Ik voelde al nattigheid met 3 jonge poezebeesten in huis.

Natte poes

Max-mooi

SMALL_0010

06032007 046

Afb001

alle drie buiten voor het eerst 7 weken

beertje 7 weken

beertje en loki spelen 7 weken

beertje3

Kater

Loki made it!

Max én pose

3223554864_0c5f212148_o

Blogdames

Posted By Annibal
Categorized Under: Pirate kitty & friends
Comments (2)

Er zijn zo van die mensen die blijven hangen. Door het bloggen ontmoette ik een aantal dames, eerst virtueel maar later ook in persoon, met wie het ongewoon goed klikte. Met een aantal van deze dames vierden ik en mijn gezin afgelopen zondag een feestje: één van de dames verjaarde en had ook een mooi huwelijks-jubileum bereikt. Het was een geweldig feest en het weerzien met deze vriendinnen was niets minder dan geweldig; ik zou willen dat wij allemaal een beetje dichter bij elkaar in de buurt woonden.

Ook man en kinderen vermaakten zich goed, Stef wilde niet meer naar huis en klom in de hoge glijbaan (“Jullie kunnen er lekker niet bij, mama”) en Isabel wilde zelfs in haar slaapzakje nog doorspelen. Een uitgetelde jongedame snurkend op de achterbank op weg naar huis, een vierjarig jongetje dat de hele rit naar huis vertelde van zijn belevenissen en zijn nieuwe vrienden en vriendinnen. Eenmaal thuisgekomen was het ook nog eens nagenieten op facebook, met de foto’s. Lieve dames, bedankt. Jullie zijn me lief!

Strand

Posted By Annibal
Categorized Under: Pirate kitty's treasures
Comments (2)

Nog nooit heb ik op meer dan een kilometer of 7 van het strand gewoond. Mijn favoriete seizoen om er te komen is de herfst, wanneer je er écht kunt uitwaaien. Maar ook de zomer heeft z’n charmes, dan worstel ik me het liefst tegen de menigte in het strand op als de rest van de strandgangers zich weer naar elders begeeft. Een lome picknick in de avondzon, de zon achter de horizon zien verdwijnen.. Nee, ik kan me niet voorstellen dat ik ooit ergens zou gaan wonen waar ik het strand niet bij de hand heb. Dat mijn schoonmoeder, na al bijna 40 jaar weg te zijn uit Den Haag, nog steeds de zee mist snap ik bijzónder goed.

Mijn liefde voor de zee, het strand en de duinen lijkt zeer overdraagbaar te zijn: ook vandaag weer moesten wij onze kinderen er huilend wegslepen. Een middagje in de wind, het geruis van de zee in je oren, zand onder je nagels, schelpjes zoeken.. Ik ken niets dat zo enorm onthaast.

We hebben zojuist afgesproken te gaan proberen minimaal eens per maand de meest definitieve grens van Den Haag op te zoeken. Als we ons eens rijk voelen bij een strandtent te gaan eten. Er vooral vaak te zíjn. Ik hou ervan <3

Nog steeds..

Posted By Annibal
Categorized Under: Pirate kitty & friends, Pirate kitty has a sad
Comments (3)

Kan ik mijn draai niet vinden. As we speak stromen de tranen over mijn wangen, omdat Alan’s dierbaarsten collectief de Boeddha die zij uit Alan’s collectie kregen als profielfoto hebben ingesteld op facebook. Ik droom bijna elke nacht van hem. Vandeweek sloeg en schopte ik meerdere personen het ziekenhuis in, omdat ik zó enorm boos was dat Alan weg is. Ik krijg mijn chocoladezucht niet onder controle en ik zie de weegschaal langzaam kilo’s afsnoepen van de dik 10 die ik er moeizaam af had gelijnd.

Ik weet niet. Het borrelt. Ík borrel. Het moet eruit. Maar waar laat ik het? Mijn energie steek ik voor een groot deel in schoonmaken en opruimen, zoals ik reeds tijdens mijn burnout constateerde een manier om de bende in mijn hoofd te ordenen. Ik merk dat het opschrijven daar ook in helpt, dus mijn blog blijft een dankbare uitlaatklep. Al vermoed ik dat ik deze chaos niet zo maar geordend zal krijgen. Ik blijf op zoek naar rust. Moeilijk te vinden.

Welterusten.

Behouden

Posted By Annibal
Categorized Under: Pirate kitty & friends, Pirate kitty has a sad
Comments (3)

Ik vind al heel lang dat je een hoop over iemand kunt leren wanneer je zijn boekenkast bekijkt. Wat voor boeken je hebt verraad iets, geeft een mini-beetje weg van wie jij bent. Ik hou ervan te zien wat iemand allemaal heeft staan.

Sinds enige dagen daalt er een groter besef op me neer. Wanneer een boekenkast een klein raampje iemands ziel in is, dan is zijn thuis zijn hele persoonlijkheid. De boekenkast is een klein onderdeel van het grotere geheel, het maakt deel uit van de plek die de bewoner van dat thuis zelf heeft gecreëerd. Je thuis is meer dan een verzameling gebruiksvoorwerpen, het is een verzameling liefdes, zaken die in meerdere of mindere mate iets voor iemand betekenen. Een cd op zich kan inwisselbaar zijn, een complete muziekcollectie kan een grote liefde zijn. Je huis, je thuis, is de plek waar jij het meest jij bent.

Vandaag gingen we nog één keer naar het thuis van onze vriend Alan. Ik heb er al een week buikpijn van, want met het besef dat iemands thuis de ziel van de bewoner weerspiegelt kwam ook het gevoel dat we Alan deze dag zouden gaan ontmantelen. Met kippenvel stapte ik er de drempel over.

Het was gek om daar te zijn. Ik was blij dat we met dierbare personen samen waren en wij allemaal voelden hetzelfde: ik hoef niet veel. Een aandenken, iets dat je persoonlijk geraakt heeft, iets dat jij in jóuw huis dan weer een onderdeel kunt laten zijn van wie jíj bent.

Alan verzamelde Buddha’s en niemand ging de deur uit zonder een exemplaar. Daarnaast had iedereen wel iets waar hij of zij een connectie mee had; zo koos Paul een LP van de band die hij zijn laatste concert met Alan bezocht en mocht ik een prent van een chinese (?) strijder meenemen. Maar na een tijdje rondstruinen met z’n allen kwam het besef dat alles dat wij achter zouden laten, waarschijnlijk niet elders een plekje zou vinden. Na het kiezen van de aandenkens kwam het kiezen van welke spullen we een tweede thuis gunden. Ik had zo vreselijk tegen deze dag opgezien, maar uiteindelijk voelde het juist fijn.

Het was het besef dat we Alan niet ontmantelden, maar dat we hem juist behielden.

Ik hou nu al van de spulletjes die we mee hebben gekregen. Boeken, LP’s, wat bestek. Zelfs voor onze kinderen was er wat bruikbaars bij: elk van hen heeft een klein stukje bestek van hem. We kregen zijn speakers, dus nu horen wij elke dag muziek zoals Alan dat ooit hoorde.

Nadien dronken we nog wat met (bijna) iedereen die er was deze dag, proostten we op onze vriend en besefte ik me opnieuw hoe vreselijk mooi de erfenis is die Alan ons achterliet. Zelfs nu hij zijn eigen vriendschap niet meer geven kan geeft hij ons die van anderen.

Deze moederdag gaf me een hoop moois. Een ochtend die ik, dankzij mijn lief en mijn kleintjes, nog lang zal blijven voelen*. Een middag waarbij ik mocht helpen een vriend, die nu voor de rest van ons leven buiten ons bereik zal zijn, op een bepaalde manier voort te laten bestaan. Dat wij bij de auto, vlak voor ons laatste vertrek uit die ene straat in Amsterdam, nog wat huilden was ondanks het verdriet een mooi moment. We zullen hem niet kwijtraken.

*: Iets dat ik toch ook niet onvermeld kan laten is hoe ik vanmorgen ben verwend. Na mijn uitslaapje kreeg ik een geweldig ontbijt op bed, twee zelfgeknutselde spiegels (één voor thuis, één voor op mijn werk), een zelfbeschilderd kristallen glas, een hangbakje waar nog plantjes in zullen gaan groeien en ook nog eens de roze kraal voor mijn trollbeads-ketting, want die wilde ik zo graag (ik heb dezelfde kraal in het blauw gekregen van Stef voor mijn aller-eerste moederdag) <3

Vaarwel

Posted By Annibal
Categorized Under: Pirate kitty has a sad
Comments (6)

Ongeloof. Verbijstering. Totale shock. Intens verdriet en alomvattende treurnis. Repeat.

Hij begon voor mij als een hele goede -zo niet de beste- vriend van mijn nieuwe vriend. Een maand of vier waren wij samen toen mijn lief tegen me zei “een vriend van mij uit Amsterdam is jarig en jij móet gewoon mee. Ik denk dat je hem zal mogen.” Met de gierende zenuwen in mijn strot ging ik inderdaad mee. Deze loeiwarme dag liep ik de stralende zon in, het balkon op, want daar stond hij met een biertje in zijn hand. We stelden onszelf aan elkaar voor en hij grapte dat ik nog wel even gekeurd moest worden. Ik antwoordde dat ik dan zeker een pirouette zou moeten draaien zodat hij het totale plaatje kon bekijken. Hij lachte zijn bulderlach en ik draaide mijn pirouette. Halverwege mocht ik van hem al stoppen; hij zag de decepticon-tatoeage op mijn rug en meldde me lachend dat ik was goedgekeurd. Een vriendschap was geboren. Wanneer Alan vond dat je ok was sloot hij je in zijn hart.

In de loop der jaren verdiepte deze vriendschap zich. Hij werd steeds minder ‘de vriend van mijn vriend’ en steeds meer ‘een vriend van mijzelf’. Diepe gesprekken voerden we, tot diep in de nacht, we dronken, we feestten, we lachten, voerden discussies. Altijd was een weerzien met hem een gouden moment wanneer die enorme man mij omsloot met een knuffel zoals alleen hij ze geven kon. De Amsterdammer was vaak in Den Haag en met regelmaat logeerde hij bij ons. Ik sprak met hem over dingen die ik nauwelijks een levende ziel had toevertrouwd en hij gaf mij dit vertrouwen ook terug. Hij getuigde op onze bruiloft, ik was met hem mee toen hij een belangrijk deel van zijn leven vast liet leggen middels een tatoeage, toen Stef werd geboren was hij zo trots als een pauw. Toen wij een zoon verloren vlak voor kerst was híj degene die alle feestjes opzij zette om zijn oud en nieuw te spenderen met een rouwend stel. Hij vond dat wij niet alleen mochten zijn die avond en nacht. Hij wist als eerste dat wij weer een kindje verwachtten bij de zwangerschap die bleef; bij het kindje dat Isabel zou worden.

Deze man, deze enorme Amsterdammer met zijn hart van goud, zijn eigenwijze kijk op het leven en zijn recht-voor-zijn-raap-mentaliteit is weg. Zomaar, ineens. Vanuit het niets belde mijn man op en vertelde mij iets waarvan mijn brein vier herhalingen nodig had om te beseffen dat het geen willekeurige woordenreeks was. Hij zei dat onze vriend, míjn vriend, was overleden.

Vandaag was de dag dat hij voor het allerlaatst fysiek bij ons was. Het afscheid was prachtig, waardig, zeer ‘des Alan’s’. Zijn vrienden waren er allemaal en de banden die tussen ons werden gesmeed, daar op dat kleine Amsterdamse balkon, kristalliseerden uit tot een diepgaand samenzijn. De mooiste ode die wij hebben kunnen geven aan onze geweldige vriend was dat de verbintenis die híj tussen ons smeedde zich binnen één week vormde tot een band zó sterk dat ik niet geloof dat deze ooit nog verbroken kan worden.

Mijn hart gaat naar hen uit, de mensen die ik deze dagen kapotgeknuffeld heb, met wie ik heb gehuild en gelachen, herinneringen heb opgehaald aan een zeer bijzondere man.
Mijn hart gaat uit naar Alan’s ouders, twee bijzondere mensen die mij geen seconde doen twijfelen van wie hij zijn gouden hart had: van hen allebei.
Mijn hart gaat uit naar alle vrienden die ons, de rouwenden, ieder op hun eigen wijze steunden en dit nog steeds doen.

En mijn hart gaat uit, natuurlijk, naar mijn grote vriend Alan. Alan, jij bent zo bizar hard uit het leven gerukt dat ik het nog steeds niet kan geloven. Ik weet dat het waar is, maar minstens de helft van mij weigert te geloven dat dat kán, dat jij zomaar ineens weg kunt zijn. Als ik je foto’s bekijk roept mijn hart dat je er nog bent, want ik zie jou met mijn eigen ogen. Deels is dat zo, want daarvandaan ga jij nimmer meer weg. Ik zal jouw leven vieren tot ik erbij neerval, samen met jouw -mijn- vrienden . Wij zullen je gedenken. En ik zal van je houden, voor altijd. Alan, ik mis jou nu al ontzettend maar ik prijs mezelf ook gelukkig, want dat ik jou bijna 11 jaar lang heb mogen kennen is een voorrecht. Dikke kus, waar je ook bent.

Xx

20140430-225139.jpg

20140430-225226.jpg

De ijscoman

Posted By Annibal
Categorized Under: Pirate kitty has an opinion
Comments (7)

Mijn kind zit dus op school. Een gewone, normale basisschool met een schoolplein langs de weg. Die weg is openbaar en dat is natuurlijk heel normaal en heel prima, maar ik heb één probleem. Die openbare weg en die parkeerplekjes naast het schoolplein worden -wat mij betreft- misbruikt. Een hele slimme ijscoman heeft bedacht dat het goed zaken doen is wanneer hij zorgt dat hij omstreeks 3 uur bij de school staat. Al sinds de eerste hint dat de lente op komst was is staat die stomme klotebus aan het schoolplein.

Het werkt als een trein, want er zijn altijd wel wat kinderen die een ijsje mogen. Die kinderen gaan dan ergens op het schoolplein staan of zitten om hun ijs op te eten en dat zien de kinderen zonder ijs dan weer. Binnen 0,68 seconden hangt elk kind dat géén ijs heeft aan het been van degene die het betreffende kind op komt halen. IK WIL IJS! IJS! IJSIJSIJSIJSIJSIJS!!

Dus daar sta je dan met je goede gedrag. Verantwoord opvoeden, gezonde keuzes maken, al je idealen. Zeg je ja dan geef je meneer de ijsverkoper dé reden om weer terug te komen. Zeg je nee, zul je de rest van de middag gezeur om ijs het hoofd moeten bieden (althans, míjn kind laat zoiets niet meer los tot voorbij bedtijd). En als het dan maar bij die ene middag blijft, dan is het nog te doen. Maar die lul de behanger staat er gewoon elke dag. Elke friggin’ dag!! Al wéken! En ookal zeggen ik en papa consequent ‘nee’, toch harkt het kind op het moment een ijsje of drie per week naar binnen. Want dan eens trakteert oma hem, dan eens de vader van een vriendje. En hoewel ik daar op zich geen problemen mee heb ben ik er zo onderhand belachelijk klaar mee dat niemand hier iets aan doet.

Dus zojuist mailde ik de directeur van de school en de medezeggenschapsraad. En als zij er niks mee kunnen (het is immers de openbare weg) ga ik klagen bij de gemeente. Ergens moet hier toch iets tegen te doen zijn?

Bah!

?>